მელანო ზუკაკიშვილი - "ათრთოლებული სისხლითა და სულზე ჭრილობით"

ათრთოლებული სისხლითა და სულზე ჭრილობით,
მე სამარხიდან გასვლასა და ლოცვას ვცდილობდი.
ეს შემოდგომაც ჩემს ჯინაზე ადრე მოვიდა
და შეციებულ სხეულიდან გასვლა მომინდა.
   
გასვლა მომინდა გალაქტიკის ყველა გარსიდან,
მომინდა ყოფნა იმ მხარეში სადაც არ ცივა.
სადაც სიხარულს ვერ მომიკლავს მელანქოლია,
იქ თურმე ღამეს ოცნებების ფერი ჰქონია.

სივრცე სავსეა ჭრელ-ჭრელი და ფერადი ხალხით
მე კი ღმერთებო, სიმარტოვის ეტლებზე დამსვით.
ხმაურობს ღამე, უხარია ყველას ცხოვრება
და მე ვდუმდები, ქაოსური ბოდვა მომბეზრდა.

მელანო ზუკაკიშვილი - "მინდა უბრალოდ მყავდე"

არ დაგპირდები არაფერს,
არ გეტყვი სიტყვებს ლამაზს.
უბრალოდ კოცნით აგავსებ,
ასე აგირევ თავგზას.

არ მოგიყვბეი მოგონილ,
ლამაზად ნათქვამ ამბებს.
უბრალოდ მოგეფერები,
ასე აგიყვან ცამდე.
   
არ გაიძულებ არაფერს,
ოცნებით წლებსაც გავლევ.
არ ვითხოვ რამე სასწაულს,
მინდა უბრალოდ მყავდე.

მელანო ზუკაკიშვილი - ზეცა ქართული

ღიმილისფერი თვალები და გული გამთბარი,
ჩემს საქართველოს ვერ შემიცვლის უცხო მთა-ბარი.
ყელმოღერებით გადმოჰყურებს თბილისს მთაწმინდა
და ბებერ კლდეებს ვარძიასთან სითბო აწვიმდა.
შორიდან მიხმობს სამება და სვეტიცხოველი,
უცხო მხარეში ჩაკარგული ვეღარ მოვედი.
ქართველთ წმინდანნო, მომიტევეთ, ცოდვის შვილი ვარ.
გზააბნეული ნაცნობ კვალზე ვეღარ მივდივარ.
მე ამაყი ვარ, რადგან მქვია, შვილი ქართლისა,
დღეს მონატრების ცრემლები და სევდა არ გვინდა,
დღეს მე უბრალოდ შორიდან მსურს, რომ მოვეფერო.
ჩემი სამშობლოს ცად აზიდულ მთებს და ვუმღერო
ენას ქართლისას, გულს ქართლისას და რწმენას ქართულს,
მე ხომ ქართული ზეცის გარდა სხვა ზეცა არ მსურს.

მელანო ზუკაკიშვილი - "შემოდგომისფერ ფოთლებს"

შემოდგომისფერ ფოთლებს
ააშრიალებს ქარი,
სიზმრად ვიხილავ მლოცველს,
ხატებს რომ ჰკოცნის ქალი.

მუხლ მოდრეკილი შესთხოვს
და შეავედრებს უფალს.
ცრემლებს შეიშრობს ერთობ,
სევდას განაგდებს უმალ.

თხოვნა ერთი აქვს საწყალს,
უფალს ავედრებს შვილებს.
მადლობას ეტყვის მრავალს,
გულში იმედსაც ივლებს.

მისი თხოვნა და ლოცვა,
ღმერთამდე ასვლას ბედავს.
მუდამ შვილებზე დარდობს,
ყველა ნამდვილი დედა.

მელანო ზუკაკიშვილი - "კარგის დანახვა ყველაფერში შეიძლება"

კარგის დანახვა ყველაფერში შეიძლება.
ცუდშიც კი.
წვიმაში ხომ ჩანს ცისარტყელა.
თუმცა... წვიმა თვითონაც კარგია...
მთავარია იგრძნო.
ზოგი წვიმას კი არა მზესაც ვერ გრძნობს!
აუცილებელი არაა გაგათბოს მზემ, რომ იგრძნო.
გაგიკვირდებათ და... მე ღრუბელიც მიგრძვნია...
ვცადე სხვებისთვისაც დამენახებინა ის, რაც მე ვნახე...
მათ სიცილად არ ეყოთ...
ჩემთვის კი ის არ იყო მხოლოდ ღრუბელი.
მას შემდეგ არავის არაფერს ვუხსნი...
დაე დაინახონ ისე, როგორც მათ სურთ.
არის რაღაცეები რისი დანახვაც მხოლოდ შენ შეგიძლია.
რასაც სხვა ვერ დაინახავს და ვერ იგრძნობს....

მელანო ზუკაკიშვილი - შიში შემოდგომისა

სულზე შემომაცვდა მარიამობის თვე,
გულში შემოდგომის შიშმა დაიბუდა.
წვიმავ, გევედრები დღესაც არ მოხვიდე,
სველი ღამეები სისხლად ამიდუღდა.

ვდგევარ თავდაყირა მტანჯველ ქაოსში და
მხოლოდ დუმილშია ახლა ჩემი შვება.
თუ კი უთქმელობით ნატვრა ამისრულდა,
ალბათ გაზაფხული ისევ დამიდგება.
   
ღამით ხელს ჩავკიდებთ მე და სიმარტოვე,
სულის სიმშვიდისთვის ფიქრში გავყუჩდებით.
სიბნელეში ყველა დარდი მიმატოვებს,
ხვალ კი ახლებური ძალით დავბრუნდები.

მელანო ზუკაკიშვილი - წარსული მორჩა

მე და შენ ერთად ვნახავთ ვარსკვლავთა
ოქროსფერ ნატვრად ახდენილ მეჯლისს.
წარსული მორჩა, უკვე დამთავრდა
და წინ ახალი ცხოვრება გველის.
   
იმედს ნუ კარგავ, ღმერთი გვიმზადებს,
ყველა ოცნების ერთად ახდენას.
ვიცი ეს ღამე თეთრად ინათებს,
ჩვენი დარდი და სევდა მთავრდება.

ჩვენ ჩავაბარეთ ყველა გამოცდა,
გახსოვს? - ბოროტი სიკეთით ვცვალეთ.
გაგვწირეს? გვტკენდნენ? - მერე რა მოხდა,
ჩვენ თბილი სიტყვით ვუხდიდით ვალებს.

მელანო ზუკაკიშვილი - "მეასედ ვიკრებ ძალას კვდომილი"

სუნი ავარდა უმადურების,
ამპარტავნებამ დაისადგურა.
იმედის ჯარის ბოლო მარშალი
დღეს ნატყვიარი კვნესის აწყურთან.
   
მთავრდება ჩემი სიცოცხლის ჰიმნი,
ბედნიერებას სისხლში ახრჩობდნენ.
ახლაც არ ვიცი, თუ რისთვის ვიბრძვი,
წრფელი სიტყვისთვის ასჯერ ჩამქოლეს.

ასჯერ მესროლებს სიტყვით გესლი და
მეასედ ვიკრებ ძალას კვდომილი.
ყურს მაინც მხოლოდ ლოცვა ესმის და
კვლავ წამოვდგები ძირს დამხობილი.

მელანო ზუკაკიშვილი - ნაგვის გემო

მე დავამთავრე ბრძოლაც და ომიც,
მე დავამთავრე სულის წვალება.
ვხედავ სამყარო საომრად მოდის
და მე ვიგემე გარდაცვალება.

მე ენაზე ვგრძნობ სულის სიკვდილის
და დამარცხების ამაზრზენ გემოს.
სისხლი ისე მდის ფეხის გულიდან,
თითქოს ეკლიან ტრამალზე მევლოს.

მე დავამთავრე სიკეთის ძებნა,
ჩემგან სიკეთის კეთებაც მორჩა.
მე დავამთავრე ვედრება ღმერთთან,
მათი მოსმენაც ვინც დღემდე მმოძღვრავს.

მელანო ზუკაკიშვილი - "ვიცი რა რთულია ყოფნა ჩემს სივრცეში"

ზოგჯერ ისე მინდა რაღაც დავწერო, რომ
სისხლში ყველა წვეთი ერთდროულად მითრთის.
ზოგჯერ ისე მინდა გრძნობა ამოვხეთქო,
თითქოს ჩემი სული სიცოცხლისთვის იბრძვის.
   
რაღაც შემომიჩნდა, რაღაც უსაშველო,
რამაც დუმილი და ფიქრი შემაყვარა.
არ მოვკვდები, მაგრამ სულით დავობლდები,
შენ თუ მოინდომებ ჩემგან სხვა გზით წასვლას.

თუმცა გჯეროდეს, რომ სიტყვა საყვედურის
მე არ წამომცდება, ვფიცავ არასოდეს.
ვიცი რა რთულია ყოფნა ჩემს სივრცეში,
როცა ჩემს სხეულში ძვლებიც კამათობენ.

მელანო ზუკაკიშვილი - ზეცა ჩამოიქცა წვიმად მიწაზე და

ზეცა ჩამოიქცა წვიმად მიწაზე და
თითქოს სიმწრისაგან ახრჩობს დედამიწას.
ახლა უღმერთობას მე ვერ ვიწამებ და
მოდი ვიდრე ელვამ გრძნობა დაამიწა.

მოდი ჩქარა, თორემ უკვე სუნთქვა გვიჭირს,
სული გვეხუთება მე და ქრიზანთემებს.
ახლა ისე მცივა თითქოს უშენობას,
შიშველ ჰორიზონტზე მარტო ვიზამთრბდე.

მელანო ზუკაკიშვილი - რაFაელო

დილა მშვიდობისა, ჩემო საყვარელო,
დილა შენთან ერთად სიცოცხლის ფერია.
ცხელ ყავასთან ერთად მიყვარს რაფაელო,
/ასე რატომ მიცქერ? - არ გამიფრენია/.
   
დილა მშვიდობისა, ჩემო ერთადერთო,
შენთან გაღვიძება სინათლის სხივია.
ალბათ ნებას მომცემ ახლა, გაგაღმერთო,
მეყო რაც აქამდე უშენოდ მივლია.

დილა მშვიდობისა, ჩემო სიყვარულო,
დილა ჩვენს გულებში სიყვარულს ანათებს.
ალბათ ფინჯან ყავას სჯობს რომ ვისაუბროთ
და ისევ ვიცინოთ გულების დაღლამდე.

მელანო ზუკაკიშვილი - ფიქრით დაორთქლილი

ისევ ცივი, ბანალური ლექსები და
გრძნობებისგან გაწურული ემოცია.
პლებეები ჩემს ნაფიქრალს ვერ ხვდებიან,
მუზამ ისევ შუაღამეს შემომცინა.

როგორ მზარავს ამ სიტყვათა ფორიაქი,
გარითმული აზრებიდან სისხლის დენა.
დარდს ვერ ჰკურნავს ერთი ჭიქა კონიაკი,
მისი უტყვი მკურნალია მხოლოდ რწმენა.
   
ყინვისაგან ჩამომსხვრეულ ჩემს სარკმელზე
მომაკვდავი მზის სხივები ასვენია.
ეს წამები ცხოვრებისთვის დროს მართმევენ,
ან ეს ღამის დარაჯები რას მერჩიან.

მელანო ზუკაკიშვილი - "როცა სული ვარსკვლავებთან ფრენას მთხოვდა"

სულს უბერავს დაუნდობლად ჩემს ცხოვრებას,
ბედისწერა და მიაფრენს ბნელ სივრცეში.
განა ვცხოვრობ, ვცრუობ თითქოს მეცხოვრება,
არადანი ვიყავი და ვერ ვირჩევდი,
იმასაც რაზეც მუდამ გულით ვოცნებობდი,
რასაც ნატვრად გაივლებდა ჩემი გრძნობა.
რა ვიცოდი თუ უფსკრულში მოვხვდებოდი,
როცა სული ვარსკვლავებთან ფრენას მთხოვდა.
თვალს ვახელდი და სარკმელთან ხროტინებდა
ალიონი, სისხლად ვენებ გადახსნილი.
მუდამ მწამდა მაინც ბოლოს მომიღებდა,
ჩემი სული, ანარქიით გადაღლილი.
თავდახრილი ვდგავარ თოვლით გადაფენილ
თეთრი სივრცის პათეტიკურ ლაბირინთში.
გიყურებ და თითქოს დიდი არაფერი,
თუ კი ერთხელ შენს ფიქრებში გავივლიდი,
როგორც ელვა გაივლიდა ცის კაბადონს,
გავქრებოდი, განა ფიქრში დავრჩებოდი.
დარდისფერი ნისლი ერთხელ შენც დაგათრობს,
რადგან ნატვრად არასოდეს ავხდებოდი.
ღმერთის მჯერა, მაგრამ მაინც მეშინია,
სამყაროში ორი რამის და ავად ვარ,
რადგან შემშლის სიკვდილი და უშენობა,
მზად ვარ მოვკვდე, მაგრამ შენ კი ვერ დაგკარგავ.

მელანო ზუკაკიშვილი - "მე ეს გრძნობა არ გამწირავს"

ისე ვჩქარობ სურვილების ასრულებას,
დრო გადის და თითქოს რამეს ვერ მოვასწრებ.
ცხოვრების გზა თითქოს მალე დასრულდება
და ლექსების ბოლოს ხელსაც ვერ მოვაწერ.
   
დროს ვემდური, მგონია რომ არ მინდობს და
ისე გარბის პულსი ფეთქვას ვეღარ ასწრებს.
ლექსის წერა, დამიჯერეთ არ მინდოდა,
მაგრამ რაღაც უხილავი ძალა მაბნევს.

მგონია, რომ ამ ნაწერში სულს ჩავაქსოვ
და დარჩება ჩემი სული მუდამ თქვენთან.
მწამს რომ ასე საუკუნეც ვერ გამაქრობს,
ლექსი გეტყვით იმას, რაც მე უნდა მეთქვა.

მელანო ზუკაკიშვილი - ჩემი ირონია

სენი დამემართა რაღაც უსაშველო,
ბედის კი არა და ჩემი ირონია.
სათქმელს ეს ლექსებიც უნდა მივაშველო,
თორემ სამართალი ვეღარ მიპოვია.
   
ასე მგონია, რომ ყველამ გამრიყა და
ვდგავარ მარტოსული სადღაც უკუნეთში.
ფიქრმა გამიტაცა, ისევ დამიღამდა,
დრო, რომ გამირბოდა უხმოდ ვუყურებდი.

ვწევარ გულაღმა და თავზე ჩამომექცა,
დაღლილ მაჯებიდან სისხლის აგონია.
ჩემი გულის ფეთქვას დრო წამს აყოლებს და
ვითომ გადავრჩები?! - რაღაც არ მგონია.

მელანო ზუკაკიშვილი - რობოტების ეშაფოტი

არავისთვის არ ღირს ახსნა არაფრის.
მაინც ვერვინ ვერაფერს ვერ გაიგებს.
დამიჯერე სიტყვის თქმას არ დაგაცდის,
დრო წამებში ნათქვამ სიტყვებს წაიღებს.
   
ვინც გაგიგებს მას ახსნაც არ სჭირდება,
მას ხომ შენი უსიტყვოდაც ესმის.
უთქმელობა ვიცი გაგიჭირდება,
მაგრამ ნათქვამს მოწამლავენ გესლით.

ყველას ესმის ისე როგორც სწადია,
განმარტება დამიჯერე არ ღირს.
ღიმილიც ხომ უკვე დიდი ფარსია,
ქვეყნად ნაღდი კაცის ძებნა დაგღლის.

მელანო ზუკაკიშვილი - "ნეტავ ერთხელ ჩემი თვალით დაგანახათ"

ნეტავ ერთხელ ჩემი თვალით დაგანახათ,
ამ სამყაროს უნიჭოთა თეატრი.
შეკრებილა ერთად ბევრი სალახანა
და ჰგონია თავი ყველას ბელადი.

ვუყურებ და მეცინება მათ როლებზე,
მაგრამ ვიცი, უფრო სატირალია.
მომიტევეთ მე ამ სპექტაკლს ვერ მოვერგე.
ეს სიყალბეც ვეღარ ამიტანია.
   
დროს კარგავენ სულ რაღაცის მტკიცებაში,
შეჯიბრი და დაცინვა ხომ სტილია.
ვის ებრძვიან ამას თვითონ ვერ ხვდებიან
და თანდათან უფსკრულისკენ მიდიან.

ქიშპობენ და იმას აღარ ფიქრობენ, რომ
მათი მანჭვა ზოგს ფეხებზე ჰკიდია.
ის ვინც ცხოვრობს საკუთარი ცხოვრებისთვის,
გაცილებით ამაყი და მშვიდია.

მელანო ზუკაკიშვილი - ბეღურა

რატომ სველდები ამ თავსხმაში ჩემო ბეღურა?
მოდი გაგიშრო, გალუმპული, პატარა ფრთები.
გახსოვს გაზაფხულს ენძელების ტყე რომ ეხურა,
დღეს კი მე და შენ სველი წვიმის მოტივზე ვთბებით.
   
შენც მოიწყინე ამ სამყაროს ცქერით, ბეღურა,
წამოდი ერთად დავისველოთ წვიმაში ფრთები.
ახლა ნუ უცდი, გაზაფხული დიდხანს ვერ მოვა,
გასავლელი გვაქავს შემოდგომის დამღლელი გზები.

რა უსაშველო მონატრება გცოდნია თურმე,
რამდენ ფიქრსა და დარდს ინახავ პატარა გულში.
ზიხარ მარტო და სათითაო წვეთის ხმას უსმენ,
მოქცეული ხარ უსამართლო ცხოვრების ყულფში.

რა უსაშველოდ დარდიანი გული გქონია.
გიცქერ და შენი სიბრალულით მგონია ვკვდები.
დღეს ჩვენი აწმყო ვხედავ უკვე განწირულია,
წამოდი ერთად დავისველოთ წვიმაში ფრთები.  

მელანო ზუკაკიშვილი - მზემ მიმატოვა

მთვარე ღამეს, რომ დაეკიდა,
ჯერ ისევ თოვდა.
ჩემი ფიქრები მზეს გაეკიდა,
სიყვარულს სთხოვდა.
ის ჩადიოდა, არ უსმენდა
ამ გულის ძახილს.
მზემ მიმატოვა, ჩავიდა და
გამცვალა ზღვაში...