დაუთოვია ფიქრის კალთებზე,
აღარ მაღელვებს ფეთქვა კვირტების,
ახლა არავინ აღარ დამეძებს,
ახლა არავის აღარ ვჭირდები.
გაფრინდნენ ჩემი ბუდის მერცხლები,
სახლის კუნჭულშიც კარგად ვეტევი
და იმ ნატვრისთვალს, მე რომ ვეძებდი,
სხვები ეძებენ თავგამეტებით...
