ბათუმის მზე ჩასავალად ენთო,
მშვიდი ქარი ხმაურობდა ზღვაზე.
ცხოვრებისგან დაღალული „დენდი”
გემს უცდიდა და მიამბო ასე:მახსოვს ქალი, ვერონიკა, ლაღი,
ორკესტრით და ხალხით ფეთქდა ბაღი,
ვერონიკას მოსწყენოდა შუბლი,
ვერონიკას შუბლზე აჩნდა ზრახვა;
Showing posts with label გალაკტიონ ტაბიძე. Show all posts
Showing posts with label გალაკტიონ ტაბიძე. Show all posts
გალაკტიონ ტაბიძე - შენი ღიმილი
(ნაწყვეტი ალბომიდან)
...შენი ღიმილი... ლეონარდო და-ვინჩის ხელის
მე არ მინახავს გაფრენა და გაუკვდავება,
მაგრამ მე უფრო სევდიანი რამე ვიხილე:
შენი სიკვდილი, შენი ადრე დასაფლავება.
გალაკტიონ ტაბიძე - მოვა... მაგრამ როდის?
შორეული ქალის ეშხი
მოვა... მაგრამ როდის? სიყვარული სასახლეში მხოლოდ ერთხელ მოდის! ასეთია ნაზი ბედი, ბედი რჩეულ ფერის; სიცოცხლეში თეთრი გედი მხოლოდ ერთხელ მღერის! |
გალაკტიონ ტაბიძე - ქვეყანა გაცვდა, ვით ძველი გროში
ქვეყანა გაცვდა, ვით ძველი გროში,
უდაბურებად იქცა სოფელი,
ნუ გაოცდები, რომ ასეთ დროში
მცირე ბედისაც ვარ მადლობელი.
შეიძლებოდა, მქონოდა სული
კეთილი, ნაზი, როგორც დობილი,
მაგრამ ცხოვრება არაა სრული,
მცირე ბედისაც ვარ კმაყოფილი.
ვით შეიძლება იქნე ლამაზი,
როცა სიტლანქე მოდის მგმობელი,
დროა დავტოვო ფიქრი ამაზე,
მცირე ბედისაც ვარ კმაყოფილი.
საშინელება, სიბნელე, გესლი,
დემონიური ცეცხლის პროფილი,
ბოროტო, სუნთქვა ნუ გამიძნელე,
მადლობელი ვარ, ვარ კმაყოფილი!
უდაბურებად იქცა სოფელი,
ნუ გაოცდები, რომ ასეთ დროში
მცირე ბედისაც ვარ მადლობელი.
შეიძლებოდა, მქონოდა სული
კეთილი, ნაზი, როგორც დობილი,
მაგრამ ცხოვრება არაა სრული,
მცირე ბედისაც ვარ კმაყოფილი.
ვით შეიძლება იქნე ლამაზი,
როცა სიტლანქე მოდის მგმობელი,
დროა დავტოვო ფიქრი ამაზე,
მცირე ბედისაც ვარ კმაყოფილი.
საშინელება, სიბნელე, გესლი,
დემონიური ცეცხლის პროფილი,
ბოროტო, სუნთქვა ნუ გამიძნელე,
მადლობელი ვარ, ვარ კმაყოფილი!
გალაკტიონ ტაბიძე - ყველაფერი შეიძლება მოხდეს
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს:
მთა მთას შეხვდეს, მზე მთის იქით მოხვდეს,
ვარდი დაჭკნეს, როს ბულბული მოსხლტეს, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
შეიძლება, როს დაბნელდეს არე,
ხევებს იქით გადაქანდეს მთვარე,
შეიცვალოს ვარსკვლავების არე, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
შეიძლება, შხამით სავსე სასმისს
გიწვდიდეს ხმა მეგობართა რაზმის,
თან საშინელს გიმზადებდეს რასმეს, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
სამშობლოს წინ ყოველ ვალთა მოხდის,
მშვიდობის წიგნს გვირგვინს ვერვინ მოხდის,
მშვიდობის გზა რომ ოდესმე მოკვდეს,
არა, ეს არ შეიძლება მოხდეს.
მთა მთას შეხვდეს, მზე მთის იქით მოხვდეს,
ვარდი დაჭკნეს, როს ბულბული მოსხლტეს, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
შეიძლება, როს დაბნელდეს არე,
ხევებს იქით გადაქანდეს მთვარე,
შეიცვალოს ვარსკვლავების არე, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
შეიძლება, შხამით სავსე სასმისს
გიწვდიდეს ხმა მეგობართა რაზმის,
თან საშინელს გიმზადებდეს რასმეს, -
ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
სამშობლოს წინ ყოველ ვალთა მოხდის,
მშვიდობის წიგნს გვირგვინს ვერვინ მოხდის,
მშვიდობის გზა რომ ოდესმე მოკვდეს,
არა, ეს არ შეიძლება მოხდეს.
გალაკტიონ ტაბიძე - შენი სადღეგრძელო
კაფეში შევალ სრულიად მარტო
და ორს ავავსებ სასმელით ჭიქას,
ერთი შენია, (უნდა ვიდარდო
ასეც და ისეც, აქაც და იქაც).
შენს სადღეგრძელოს ჩუამდ ჩამძახებს
ჭიანურები, ვსვამ ალავერდი!
მაგრამ შენს ჭიქას ხელს არვინ ახლებს
პასუხს არ მაძლევს ხმათა ხავერდი.
და გაფითრებულ სარკეში მცურავს
ეს მწუხარება ვინ დამიფასოს?
მე გეუბნები ასე სამდურავს,
მაგრამ შენ მაინც არ მაძლევ პასუხს.
და ორს ავავსებ სასმელით ჭიქას,
ერთი შენია, (უნდა ვიდარდო
ასეც და ისეც, აქაც და იქაც).
შენს სადღეგრძელოს ჩუამდ ჩამძახებს
ჭიანურები, ვსვამ ალავერდი!
მაგრამ შენს ჭიქას ხელს არვინ ახლებს
პასუხს არ მაძლევს ხმათა ხავერდი.
და გაფითრებულ სარკეში მცურავს
ეს მწუხარება ვინ დამიფასოს?
მე გეუბნები ასე სამდურავს,
მაგრამ შენ მაინც არ მაძლევ პასუხს.
გალაკტიონ ტაბიძე - სიკვდილის ბრჭყალებში
კავკასიის მთის ციცაბო კლდეზე
ძირს ტოტ-დახრილი მუხა დგას ობლად,
ცა მიაჩნია შორეულ ღმერთად
და დედამიწა მახლობელ-მშობლად.
წელიწადების ურიცხვმა გროვამ
ვერ გამოსტაცა სიმხნე და ძალა,
ქარიშხლიანი მოგონებები
მისი ხსოვნიდან დრომ ვერ წაშალა.
ღრმა ნაოჭებით დაფარულ შუბლზე
შემოდგომისა მეფობდა დილა,
ბევრჯერ აშლილა შავი ფიქრები
და ბევრჯერ ისევ-ისე წაშლილა.
ძირს ტოტ-დახრილი მუხა დგას ობლად,
ცა მიაჩნია შორეულ ღმერთად
და დედამიწა მახლობელ-მშობლად.
წელიწადების ურიცხვმა გროვამ
ვერ გამოსტაცა სიმხნე და ძალა,
ქარიშხლიანი მოგონებები
მისი ხსოვნიდან დრომ ვერ წაშალა.
ღრმა ნაოჭებით დაფარულ შუბლზე
შემოდგომისა მეფობდა დილა,
ბევრჯერ აშლილა შავი ფიქრები
და ბევრჯერ ისევ-ისე წაშლილა.
გალაკტიონ ტაბიძე - ყვავილთ სული მოგიპარავს
ყვავილთ სული მოგიპარავს,
ზღვისგან - გულის მღელვარება
ნიავისგან - სიხალისე,
ციდან - თვალთა ელვარება,
თოვლისათვის - ეგ სითეთრე,
ყვავილისგან - მორცხვი ვნება,
არწივისგან - სიამაყე,
ალვის ხისგან კი შვენება.
და ვინც ისე მიეცემა
ცივ სამარეს დადუმებულს,
რომ ვერასდროს ვერ გამოთქვამს
ფიქრებს გულში დაგუბებულს
ვინც ვერასდროს ცხოვრებაში
შენს ალერსს ვერ ეღირსება,
ვერ გაიგებს - რაა ყოფნა,
ვერ გაიგებს - რაა შვება.
ზღვისგან - გულის მღელვარება
ნიავისგან - სიხალისე,
ციდან - თვალთა ელვარება,
თოვლისათვის - ეგ სითეთრე,
ყვავილისგან - მორცხვი ვნება,
არწივისგან - სიამაყე,
ალვის ხისგან კი შვენება.
და ვინც ისე მიეცემა
ცივ სამარეს დადუმებულს,
რომ ვერასდროს ვერ გამოთქვამს
ფიქრებს გულში დაგუბებულს
ვინც ვერასდროს ცხოვრებაში
შენს ალერსს ვერ ეღირსება,
ვერ გაიგებს - რაა ყოფნა,
ვერ გაიგებს - რაა შვება.
გალაკტიონ ტაბიძე - კანტატა
ოჰ, ნუ შეწყვეტ, ტურფავ, შენსას
ნაღვლიან ხმებს - გულის მომკვლელს,
ეგებ შეძრას ფიქრთა სიღრმე
და ცრემლები გადმომჩქეფდეს.
შენგნით იმედს შევუპყრივარ...
განცდა მომდევს გაბასრული,
ჩემს სიყვარულს, აღტაცებას
ეხლა არ აქვს დასასრული.
გრძნობას ალბობს უხილავად
ნაღვლიანი შენი ხმები,
ოჰ, ნუ შესწყვეტ შენს სიმღერას
ტურფავ, ტურფავ გევედრები!
ნაღვლიან ხმებს - გულის მომკვლელს,
ეგებ შეძრას ფიქრთა სიღრმე
და ცრემლები გადმომჩქეფდეს.
შენგნით იმედს შევუპყრივარ...
განცდა მომდევს გაბასრული,
ჩემს სიყვარულს, აღტაცებას
ეხლა არ აქვს დასასრული.
გრძნობას ალბობს უხილავად
ნაღვლიანი შენი ხმები,
ოჰ, ნუ შესწყვეტ შენს სიმღერას
ტურფავ, ტურფავ გევედრები!
გალაკტიონ ტაბიძე - ტუტკუს
როცა სიცოცხლის შორ გატაცებას,
ვუახლოვდებით, რად გწყდება გული?
მუდამ გვახსოვდეს, რომ უკვდავია
ჩვენი ერთობა და სიყვარული!
მეგობრის გული როდის არ იგრძნობს
მეგობრის სულის იდუმალებას?
იგი აქარწყლებს მწარედ დაკარგულს
მწუხარებას და ტანჯვა-წვალებას!
ვუახლოვდებით, რად გწყდება გული?
მუდამ გვახსოვდეს, რომ უკვდავია
ჩვენი ერთობა და სიყვარული!
მეგობრის გული როდის არ იგრძნობს
მეგობრის სულის იდუმალებას?
იგი აქარწყლებს მწარედ დაკარგულს
მწუხარებას და ტანჯვა-წვალებას!
გალაკტიონ ტაბიძე - ვიღაცა რეკავს ღამღამობით ზარს
ვიღაცა რეკავს ღამღამობით ზარს
მაღალ მთებს იქით, უხმო ღელეში,
ხმას უდარაჯებს სივრცე უკუნი
და დაუცხრომელ ბარის გუგუნი,
სადღაც შორს, შორს მიაქვს მთების ქარს
და ფანტავს ღამის ყრუ სიბნელეში.
არ მეძინება... ვისთვისმე ამ ქარს
აგება თუ სურს ჩვეული წესის,
წესის აგება თუ უნდა თორემ,
რად დამწვა გული შენმა სიშორემ?
ვიღაცა რეკავს ღამღამობით ზარს,
ვიღაც მთებს იქით კვნესის და კვნესის!
მაღალ მთებს იქით, უხმო ღელეში,
ხმას უდარაჯებს სივრცე უკუნი
და დაუცხრომელ ბარის გუგუნი,
სადღაც შორს, შორს მიაქვს მთების ქარს
და ფანტავს ღამის ყრუ სიბნელეში.
არ მეძინება... ვისთვისმე ამ ქარს
აგება თუ სურს ჩვეული წესის,
წესის აგება თუ უნდა თორემ,
რად დამწვა გული შენმა სიშორემ?
ვიღაცა რეკავს ღამღამობით ზარს,
ვიღაც მთებს იქით კვნესის და კვნესის!
გალაკტიონ ტაბიძე - მშვენიერებით ვიპოვე, უცხო წალკოტი...
მშვენიერებით ვიპოვე, უცხო წალკოტი და ბინა...
იქ რუსთაველის სიმისთვის მზეს კალთა გადაეფინა.
იქ უკანასკნელ შხეფად და ცრემლის ნაკადად დაცლილი
ველური ჰანგით დაჰქროდა და კვნესდა ბარათაშვილი.
იქ აკაკის ხმებს ისმენდა გარინდებული მთა-ბარი...
ხმებს, ქართველთ გულის სიღრმიდან შიშით და კრძალვით აღებულს,
ნაზს ისე, როგორც ნაზია ზღვის სუნთქვა, ყრმობის ზღაპარი...
და მსუბუქს, თითქო ზეფირის სახეცვლით გაქანდაკებულს.
ამ ხმებს მასმენდენ ყრმობისას ჩემი სამშობლოს ვერხვები.
იდუმალ მუდამ თან მდევდენ, მუდამ თან მდევდენ ეგ ხმები...
და მეძახოდენ, სადღაც შორს - ოცნებათ ქცეულ მხარეში,
მიწვევდნენ შვების მორევში და მცლიდენ სიმწუხარეში...
ფრთხილად და შიშით ავიღე ჩემი ხმა გამოუცდელი,
მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს, კიდევ ბევრი მაქვს უთქმელი.
იქ რუსთაველის სიმისთვის მზეს კალთა გადაეფინა.
იქ უკანასკნელ შხეფად და ცრემლის ნაკადად დაცლილი
ველური ჰანგით დაჰქროდა და კვნესდა ბარათაშვილი.
იქ აკაკის ხმებს ისმენდა გარინდებული მთა-ბარი...
ხმებს, ქართველთ გულის სიღრმიდან შიშით და კრძალვით აღებულს,
ნაზს ისე, როგორც ნაზია ზღვის სუნთქვა, ყრმობის ზღაპარი...
და მსუბუქს, თითქო ზეფირის სახეცვლით გაქანდაკებულს.
ამ ხმებს მასმენდენ ყრმობისას ჩემი სამშობლოს ვერხვები.
იდუმალ მუდამ თან მდევდენ, მუდამ თან მდევდენ ეგ ხმები...
და მეძახოდენ, სადღაც შორს - ოცნებათ ქცეულ მხარეში,
მიწვევდნენ შვების მორევში და მცლიდენ სიმწუხარეში...
ფრთხილად და შიშით ავიღე ჩემი ხმა გამოუცდელი,
მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი მაქვს, კიდევ ბევრი მაქვს უთქმელი.
გალაკტიონ ტაბიძე - ჟ-ს
რომ იცოდე, რა რიგ მიხვევს
შავ ბურუსში სევდის ბადე,
ყოფნის ზღვაზე მარტოობის
სიდუხჭირეც განვიცადე...
გამოვცადე ყველაფერი,
რაც კი ძალუძს ცნობის ჯადოს,
რაც კი ძალუძს ცნობის ჯადოს,
რაც კი ძალუძს ობოლ ყვავილს,
ღამის ნისლში გამოსცადოს.
ვიგრძენ, რაც კი შეიძლება
ქვეყანაზე გულმა იგრძნოს,
ვიცან - რითაც შეიძლება
კაცი შესწვდეს და გაიცნოს.
მხოლოდ ერთი, სამუდამოდ
საიდუმლო, დაფარული,
შენ თვალებში ვერ გავიგე
შენი მეშჩანური გული!
შავ ბურუსში სევდის ბადე,
ყოფნის ზღვაზე მარტოობის
სიდუხჭირეც განვიცადე...
გამოვცადე ყველაფერი,
რაც კი ძალუძს ცნობის ჯადოს,
რაც კი ძალუძს ცნობის ჯადოს,
რაც კი ძალუძს ობოლ ყვავილს,
ღამის ნისლში გამოსცადოს.
ვიგრძენ, რაც კი შეიძლება
ქვეყანაზე გულმა იგრძნოს,
ვიცან - რითაც შეიძლება
კაცი შესწვდეს და გაიცნოს.
მხოლოდ ერთი, სამუდამოდ
საიდუმლო, დაფარული,
შენ თვალებში ვერ გავიგე
შენი მეშჩანური გული!
გალაკტიონ ტაბიძე - ფრთხილად
ფრთხილად, ხელი არ შეახო ჩემს დაფარულ გულის ძგერას,
გული იგი არ დაინდობს შენს უმანკო ბედისწერას!
ფრთხილად, ფრთხილად! დაუკვირდი ჩემს ქცევას და თვალთა ცქერას
და ნუ ცდილობ თვალებიდან საიდუმლოს გადაწერას.
საიდუმლო, რომლის ტკივილს განიცდიდა მარად გული,
საიდუმლო, რომლის სევდამ გადმოღვარა სინანული.
საიდუმლო, რომლის გესლი სირცხვილივით მდევდა, მდევდა,
საიდუმლო, რომლის სიღრმეს ვერ დაიტევს შენი სევდა!
ო, ამ მწარე საიდუმლომ თავგანწირვა შექმნა მწარე
და ამოსწვა ჩემი სული, ერთხელ წმინდა, მოელვარე.
და ამოსწვა სული, მაგრამ შეუერთდა თვით ალს ნაქსოვს,
თვით დაიწვა და არ ვიცი, ეხლა მახსოვს თუ არ მახსოვს?
მე არც ვნანობ, იგი მიღირს თვით სიკვდილად, თვით სიკვდილად;
ჩემს დაფარულ გულის ძგერას, ნუ შეარხევ... იყავ ფრთხილად!
გული იგი არ დაინდობს შენს უმანკო ბედისწერას!
ფრთხილად, ფრთხილად! დაუკვირდი ჩემს ქცევას და თვალთა ცქერას
და ნუ ცდილობ თვალებიდან საიდუმლოს გადაწერას.
საიდუმლო, რომლის ტკივილს განიცდიდა მარად გული,
საიდუმლო, რომლის სევდამ გადმოღვარა სინანული.
საიდუმლო, რომლის გესლი სირცხვილივით მდევდა, მდევდა,
საიდუმლო, რომლის სიღრმეს ვერ დაიტევს შენი სევდა!
ო, ამ მწარე საიდუმლომ თავგანწირვა შექმნა მწარე
და ამოსწვა ჩემი სული, ერთხელ წმინდა, მოელვარე.
და ამოსწვა სული, მაგრამ შეუერთდა თვით ალს ნაქსოვს,
თვით დაიწვა და არ ვიცი, ეხლა მახსოვს თუ არ მახსოვს?
მე არც ვნანობ, იგი მიღირს თვით სიკვდილად, თვით სიკვდილად;
ჩემს დაფარულ გულის ძგერას, ნუ შეარხევ... იყავ ფრთხილად!
გალაკტიონ ტაბიძე - ხელოვნება
ვის უნახავს შავი წიგნი, წიგნი წითელ ასოებით,
დაწერილი სისხლის წვეთით, დაწერილი სასოებით?
გადიარეს გრიგალებმა, დღეს ის წიგნი არვინ იცის,
და ჟამთ მტვერით იფარება წიგნი ცის და დედამიწის.
დიდხანს ვწერდი, დიდხანს მწვავდა შთაგონების ცეცხლი მწვავე,
ვწერდი ჟინით, ვწერდი ვნებით... და ჰა, იგი დავათავე.
და ვფიქრობდი: ჩემს შავს წიგნში თუ არს-მეთქი რამ ისეთი,
რომ არ აჩნდეს მწარე გესლი, რომ არ აჩნდეს სისხლის წვეთი?
და მეწვია შემდეგ ეჭვი, და მომწყინდა იგი მცნება.
ვთქვი: ‘სხვას რას აქვს ფასი ქვეყნად, რომ არ იყოს ხელოვნება!"
მაგრამ ჩემში საუბრობდა მეორე ხმა, ხმა ფარული: -
‘ხელოვნება - ეს ოქროა მიწის გულში დამარხული,
დაწერილი სისხლის წვეთით, დაწერილი სასოებით?
გადიარეს გრიგალებმა, დღეს ის წიგნი არვინ იცის,
და ჟამთ მტვერით იფარება წიგნი ცის და დედამიწის.
დიდხანს ვწერდი, დიდხანს მწვავდა შთაგონების ცეცხლი მწვავე,
ვწერდი ჟინით, ვწერდი ვნებით... და ჰა, იგი დავათავე.
და ვფიქრობდი: ჩემს შავს წიგნში თუ არს-მეთქი რამ ისეთი,
რომ არ აჩნდეს მწარე გესლი, რომ არ აჩნდეს სისხლის წვეთი?
და მეწვია შემდეგ ეჭვი, და მომწყინდა იგი მცნება.
ვთქვი: ‘სხვას რას აქვს ფასი ქვეყნად, რომ არ იყოს ხელოვნება!"
მაგრამ ჩემში საუბრობდა მეორე ხმა, ხმა ფარული: -
‘ხელოვნება - ეს ოქროა მიწის გულში დამარხული,
გალაკტიონ ტაბიძე - სული მწუხარე
სული მწუხარე, სული ცოდვით გამოწვეული
ედემის კარებს დაღვრემილი მიუახლოვდა,
ყოფნის ღელვისგან დავრდომილი, იჭვით სნეული,
დღის ელვარებით მარტო ჩრდილად გადაქცეული
თვალებით სთხოვდა ბედს ზენაარს, თვალებით სთხოვდა.
განსასვენებლად სულს სწყუროდა ხეების ჩრდილი,
ისე საამოდ ირხეოდა ტყე დაბურული,
ისე აღმძვრელად სისინებდა ნიავი გრილი,
ისე წარმტაცად მოისმოდა ფრინველთ ჟივილი,
რომ დიდხანს, დიდხანს კრძალვით იდგა ცოდვილი სული.
მისთვის არ იყო ეგ ედემი გაშენებული,
არც ეგ სიგრილე გაჩენილი არ იყო მისთვის,
ედემის სახე მას ამაოდ მოსტაცებდა თვალს,
ამაოდ ფიქრი უხატავდა ტკბილსა მომავალს
მას, ბედისწერით დასჯილს მწარე უკვდავებისთვის.
ედემის კარებს დაღვრემილი მიუახლოვდა,
ყოფნის ღელვისგან დავრდომილი, იჭვით სნეული,
დღის ელვარებით მარტო ჩრდილად გადაქცეული
თვალებით სთხოვდა ბედს ზენაარს, თვალებით სთხოვდა.
განსასვენებლად სულს სწყუროდა ხეების ჩრდილი,
ისე საამოდ ირხეოდა ტყე დაბურული,
ისე აღმძვრელად სისინებდა ნიავი გრილი,
ისე წარმტაცად მოისმოდა ფრინველთ ჟივილი,
რომ დიდხანს, დიდხანს კრძალვით იდგა ცოდვილი სული.
მისთვის არ იყო ეგ ედემი გაშენებული,
არც ეგ სიგრილე გაჩენილი არ იყო მისთვის,
ედემის სახე მას ამაოდ მოსტაცებდა თვალს,
ამაოდ ფიქრი უხატავდა ტკბილსა მომავალს
მას, ბედისწერით დასჯილს მწარე უკვდავებისთვის.
გალაკტიონ ტაბიძე - დგება ნაზი შემოდგომა
დგება ნაზი შემოდგომა და მეც სევდით ვეგებები...
შეიცვალა ირგვლივ რაღაც... მაგრამ რაა, რომ ვერ ვხვდები?!
ოქროს ფოთლებს ხეივნებში ფერხული აქვთ, როგორც ძველად...
როგორც ძველად, მთვარიან ცას ღიმი უკრთის მიმზიდველად...
როგორც ძველად, ნიავ-ქარი დასრიალებს ჩემს მახლობლად,
ჭკნობის სუსხი ახლოვდება... მხოლოდ მე ვარ ეხლა ობლად...
იყო ჩემთან... ჩემთან იყო ის თვალები... ის ღიმილი,
როგორც შორი მოჩვენება, ვით ზმანება ნაზი, ტკბილი...
აღარ არის... გაზაფხულის ყვავილებთან ერთად მოკვდა
და ეგ გულიც უჩვეულო დარდ-კაეშნით ამიტოკდა.
ფერმილეულ შემოდგომას მარტოდ-მარტო ვეგებები...
ველოდები ნახულ სახეს და ლოდინში ვკვდები... ვკვდები!
ვარსკვლავთ შუქი დაიცარა და განელდა მიმქრალ ცაში,
მხოლოდ მთიებს ისევე აქვთ იქ სინათლე და კაშკაში...
შეიცვალა ირგვლივ რაღაც... მაგრამ რაა, რომ ვერ ვხვდები?!
ოქროს ფოთლებს ხეივნებში ფერხული აქვთ, როგორც ძველად...
როგორც ძველად, მთვარიან ცას ღიმი უკრთის მიმზიდველად...
როგორც ძველად, ნიავ-ქარი დასრიალებს ჩემს მახლობლად,
ჭკნობის სუსხი ახლოვდება... მხოლოდ მე ვარ ეხლა ობლად...
იყო ჩემთან... ჩემთან იყო ის თვალები... ის ღიმილი,
როგორც შორი მოჩვენება, ვით ზმანება ნაზი, ტკბილი...
აღარ არის... გაზაფხულის ყვავილებთან ერთად მოკვდა
და ეგ გულიც უჩვეულო დარდ-კაეშნით ამიტოკდა.
ფერმილეულ შემოდგომას მარტოდ-მარტო ვეგებები...
ველოდები ნახულ სახეს და ლოდინში ვკვდები... ვკვდები!
ვარსკვლავთ შუქი დაიცარა და განელდა მიმქრალ ცაში,
მხოლოდ მთიებს ისევე აქვთ იქ სინათლე და კაშკაში...
გალაკტიონ ტაბიძე - ქალს მთებიდან
როდესაც ვუცქერ მე შენს თვალთა უძირო ლაჟვარდს,
როცა თვალი თვალს უსწორდება არა შემთხვევით,
დატოვებული, შორი კუთხე მომაგონდება,
მოგონებები თვალწინ რბიან სევდიან რხევით.
მე მაგონდება ერთი ძველის ძველი ჩარდახი,
გვერდზე მოხრილი, შავი ყავრით გადახურული,
და ბაღი შორი, სავსე ვარდით, ცაცხვის ხეებით
მარჯვნივ და მარცხნივ დაქსელილი და დაბურული.
რამდენი ღამე მითევია შენს მოლოდინში,
ცას ვარსკვლავიანს შუქს მატებდა ელვარე მთვარე...
შენს მოლოდინში, ო, ვინ დათვლის, თუ რაოდენი
გამოუცნობი მღელვარების ღამე ვატარე.
ოჰ, იმ ცრემლებით ირწყვებოდა ჩემი ვარდები,
და იმ ლოდინით იქმნებოდა მომავლის ნანა.
შენ არსად სჩანდი, მაგრამ ჩემთვის უცხო არ იყო
შენი თვალების იდუმალი, წმინდა ქვეყანა.
როცა თვალი თვალს უსწორდება არა შემთხვევით,
დატოვებული, შორი კუთხე მომაგონდება,
მოგონებები თვალწინ რბიან სევდიან რხევით.
მე მაგონდება ერთი ძველის ძველი ჩარდახი,
გვერდზე მოხრილი, შავი ყავრით გადახურული,
და ბაღი შორი, სავსე ვარდით, ცაცხვის ხეებით
მარჯვნივ და მარცხნივ დაქსელილი და დაბურული.
რამდენი ღამე მითევია შენს მოლოდინში,
ცას ვარსკვლავიანს შუქს მატებდა ელვარე მთვარე...
შენს მოლოდინში, ო, ვინ დათვლის, თუ რაოდენი
გამოუცნობი მღელვარების ღამე ვატარე.
ოჰ, იმ ცრემლებით ირწყვებოდა ჩემი ვარდები,
და იმ ლოდინით იქმნებოდა მომავლის ნანა.
შენ არსად სჩანდი, მაგრამ ჩემთვის უცხო არ იყო
შენი თვალების იდუმალი, წმინდა ქვეყანა.
გალაკტიონ ტაბიძე - ერთხელ...
წვიმა და ქარი ერთხელ ღამით, შემოდგომისას,
მძვინვარ ქარიშხლად გადაიქცა და იწყო ქროლა.
დაიგუგუნა შუაღამის შავმა გრიგალმა,
მიაწყდა ხეებს, ააკვნესა და აათრთოლა.
კარი, ფანჯრები, სარკეები მთლად აძაგძაგდენ,
სანთელთა შუქმა ქარიშხალთან დაიწყო შებმა,
მიირხ-მოირხა მოელვარე დიდი კანდელი,
და რეკა იწყო მისმა მწვანე მინის მძივებმა.
მე ვკანკალებდი... უცნაურ ძალს ტყვედ ჰყავდა მაშინ
ქარის აკორდად გარდაქმნილი ჩემი არსება.
როგორ მწყუროდა ქარიშხალთან ერთად გაფრენა,
ბრძოლა, სიცოცხლე, სიყვარული, სიამე, შვება!
მძვინვარ ქარიშხლად გადაიქცა და იწყო ქროლა.
დაიგუგუნა შუაღამის შავმა გრიგალმა,
მიაწყდა ხეებს, ააკვნესა და აათრთოლა.
კარი, ფანჯრები, სარკეები მთლად აძაგძაგდენ,
სანთელთა შუქმა ქარიშხალთან დაიწყო შებმა,
მიირხ-მოირხა მოელვარე დიდი კანდელი,
და რეკა იწყო მისმა მწვანე მინის მძივებმა.
მე ვკანკალებდი... უცნაურ ძალს ტყვედ ჰყავდა მაშინ
ქარის აკორდად გარდაქმნილი ჩემი არსება.
როგორ მწყუროდა ქარიშხალთან ერთად გაფრენა,
ბრძოლა, სიცოცხლე, სიყვარული, სიამე, შვება!
გალაკტიონ ტაბიძე - ზღვის პირად მდგარი
ვნახე მგოსანი ზღვის პირად მდგარი...
ტალღა ტალღაზე თრთოდა, დგებოდა,
სტიქიის ბრძოლა დაუდეგარი
მგოსნის თვალებში იხატებოდა.
გრგვინვა-ქუხილით ზღვის ზედაპირი
ეხეთქებოდა ნაპირთა კლდეებს
და ქაფი ზღვისა ისე წარმტაცად
ემწკრივებოდა ჭავლს და კიდეებს.
ვნახე და თვალწინ დამიდგა შორი
ჭაობში მყოფი ბრბო დაუმცხრალი,
ზეგარდმონათლით მოსილ პოეტად
ვის არ ხედავდა იმისი თვალი.
ტალღა ტალღაზე თრთოდა, დგებოდა,
სტიქიის ბრძოლა დაუდეგარი
მგოსნის თვალებში იხატებოდა.
გრგვინვა-ქუხილით ზღვის ზედაპირი
ეხეთქებოდა ნაპირთა კლდეებს
და ქაფი ზღვისა ისე წარმტაცად
ემწკრივებოდა ჭავლს და კიდეებს.
ვნახე და თვალწინ დამიდგა შორი
ჭაობში მყოფი ბრბო დაუმცხრალი,
ზეგარდმონათლით მოსილ პოეტად
ვის არ ხედავდა იმისი თვალი.
Subscribe to:
Posts (Atom)