ბესიკ ხარანაული - აუცილებლობა

რა არის ნიჭი,
თუ მას ზღუდე არ შემოავლე,
რა არის ზღუდე,
მოთმინებით თუ არ აშენდა;
და მოთმინებაც რაღა არის,
თუ არა დღე და ღამე ყოველი!

ბესიკ ხარანაული - კეთილშობილო ქუჩის ხეებო

კეთილშობილო ქუჩის ხეებო,
მე თქვენ ყველგან, ყველგან მიყვარხართ,
სადაც გინდათ იდგეთ თბილისში,
რუსთაველზეც, ვაჟაზეც და ბარათაშვილზეც,
რადგან თქვენ
იმ მანძილზე ხართ ყველგან ერთურთს დაცილებულნი,
რომ მიაცილოთ სახლამდე მთვრალი.

თქვენ შეაგებებთ ხოლმე მკლავებს
მის დაღლილ სხეულს,
გულში იხუტებთ, ხაოიან ენითა ლოკავთ
და რუდუნებით თქვენსავ მოძმეს გადააბარებთ.
და ასე... ვიდრე მთვრალი იგი
თავის სახლის ზარს არ დარეკავს.

ბესიკ ხარანაული - ცოტაოდენითამბაქოსსუნი

ცოტაოდენითამბაქოსსუნი –
რადგანაც მამა,
სამზარეულოში,
გამოღებულ ფანჯარასთან იჯდა ხოლმე
და ეწეოდა –
არასოდესაღარიქნება.
სკამი კი!..
ძველი, ზურგიანი,
ისევ იდგება.
ყველაფერი ისევ იქნება,
მაგრამ
სამზარეულოს კარს რომ შეაღებ და
შიგ რომ შეხვალ,
იქარასდროსაღარიქნება,
ცოტაოდენითამბაქოსსუნი.

ბესიკ ხარანაული - არ გიყვარდეს, შვილო, მამა

არ გიყვარდეს, შვილო, მამა,
რომ დაჰკარგავ, არ ინანებ,
შენს გულს დარდი არ ექნება,
თვალს ცრემლი არ დაგინამებს;
არ გიყვარდეს, შვილო, მამა,
რომ დაჰკარგავ, არ ინანებ,
უყვარელი მაგარია,
უყვარელიც მოსთიბს ყანებს,
უყვარლად ადგებ-დაწვება,
ცხოვრების გზას გაიხანებს.

ბესიკ ხარანაული - "ნუ დამირეკავ, დედი!"

ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..
ჩემთვის ისე ძნელი არის თავის აწევა,
ტელეფონთან მისვლა,
შენი ხმის გაგონება...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..

რას გვშველის ჩვენ ეს საუბრები,
ძველი ფურცლები...
შეგონებები, დაწერილი ლამაზი ხელით,
წარსულის მითი
და ოდესღაც ნათქვამი ფიცი...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..

განა ჩიტს უკან უბრუნდება
თვისი სიმღერა?!
მე ავადა ვარ, სისულელით, ჩემი ზნისაგან,
რადგან, ყოველთვის, როგორც ოქრო, მეზოგებოდა
ჩემი თავი – ჩემივ თავისთვის...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..

ბესიკ ხარანაული - სად არიან შვილები

სად არიან შვილები, შვილები სად არიან,
გავალ, გავიხედები, არ არიან, ქარია.
სად არიან შვილები, მე რომ მოგაბარეა,
გავალ, ავეძრახები, არ არიან, ქარია.
საქართველო აქროლდა, ვით ფოთლებში ქარია,
სად არიან შვილები, ქარია, არ არიან.
სად არიან ვეფხვები, ლერწმიანში არიან,
ლერწმიანში ქარია, ვეფხვები არ არიან.
ჩემი მკვდარი კი არა, შენი პატიმარია,
მიველ, ციხე გავტეხე, არ არიან, ქარია,
გოგო, ბიჭი გიყვარდა, თქმა ვერ მოასწარია,
გზაზე გამოეკიდე, არ არიან, ქარია.

ბესიკ ხარანაული – მკვდრების სიმღერა

როცა ეს ყველაფერი არყოფნაში გადაინაცვლებს,
როცა გაყვავილდება ცხოვრება და ჩვენ აღარ ვიქნებით,
გახსოვდეთ, რომ ყველაფერი ნამდვილად იყო!

როცა სამართალი ხელთ მახვილს დაიჭერს,
როდესაც ახლები შურისგებით გაძღებიან
და სახრჩობელებიდან გვამებს ჩამოხსნიან,
საფლავებს გათხრიან, ლოდებს გადაყრიან,
ამოაშიშვლებენ, ამოატიტვლებენ
და მკვდრებს, როგორც ცოცხლებს, ისე გალახავენ,
რომ ხსენდეს ის დღე საუკუნეებში
ვით ”მკვდრების გალახვა”...
როცა ყველაფერზე, რაც იმ დღეს მოხდება,
ძეგლი აიგება თუ სახლი დაინგრევა,
წვიმა მოვა თუ მიწისძვრა იქნება,
ბატკანი გაჩნდება თუ ყრმა დაიბადება,
იტყვიან დანანებით თუ თავისმართლებით --
”ეს იყო მკვდრების გალახვის დღესაო”.

ბესიკ ხარანაული - სიტყვების უქონლობის გამო

ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..
ჩემთვის ისე ძნელი არის თავის აწევა,
ტელეფონთან მისვლა,
შენი ხმის გაგონება...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..

რას გვშველის ჩვენ ეს საუბრები,
ძველი ფურცლები...
შეგონებები, დაწერილი ლამაზი ხელით,
წარსულის მითი
და ოდესღაც ნათქვამი ფიცი...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..

განა ჩიტს უკან უბრუნდება
თვისი სიმღერა?!
მე ავადა ვარ, სისულელით, ჩემი ზნისაგან,
რადგან, ყოველთვის, როგორც ოქრო, მეზოგებოდა
ჩემი თავი - ჩემივ თავისთვის...
ნუ დამირეკავ, დედი,
დედი, ნუ დამირეკავ!..