რატი ამაღლობელი - ხანდახან მოსვლა ისე მინდება

ხანდახან მოსვლა ისე მინდება-
სურვილს არ უჩანს არსად ნაპირი.
მინდა საღამო და შებინდება-
გითხრა: მოვედი, ან - არაფერი.

ამას რომ ვამბობ, ისე გამომდის,
რომ თითქოს მართლა ხარ და არსებობ.
ნეტავი ფეხქვეშ მიწა არ მქონდეს
და მხოლოდ ზეცა იყოს თავს-ზემოთ.

რატი ამაღლობელი - ხვეწნა ვარ ოროსანი ბავშვების

ხვეწნა ვარ ოროსანი ბავშვების.
ფიქრი- ფრინველების სადილი
შუბლის აივანზე გავშალე
ამ დილით.

ცალი დაკარგული საყურის
ძებნა ვარ და თვალის ხამხამით
ფიქრი ფრინველიდან დამყურებს
ამ ღამით

რატი ამაღლობელი - არანაირი ცის არანაირი ჰაერი

არანაირი ცის
არანაირი ჰაერი,
და გახსენება სხვის
არანაირი მსურს,
ცრის.
მოწყენილობამ ინება
ჩემში თავნება დინება,
დამევანება ზმანებად
და ნისლი მოეფინება
ცის.
ცა - ცარიელი რვეული,
ცა - თეთრეული ეული
მზის,
ჩამორღვეულა ძირს,
წვიმს.
შავეთის ღია კარი
ვნახე და ხელი ვკარი,
თვალი გავაღე და მე
ტანზე გავიძრე ღამე
ძლივს,
წვიმს.

რატი ამაღლობელი - მივატოვე ბეთსაიდა

მივატოვე ბეთსაიდა
შენთან მოვხვდი ვერსაიდან.
გულო, ვიცი სამსხვერპლოზე
ისააკის ბედს აიტან.
მივატოვე სამარია,
მზის შობა და ცა-მარიამ.
შუბლი ისევ გოლგოთაა,
გული ისევ სამარეა.
მივატოვე მეტანია,
ბეთბაგე და ბეთანია,
სამსხვერპლოზე ჩემი ბაღის
სევდა ამომიტანია.
მივატოვე ნაზარეთი
ვით სნეულმა ლაზარეთი
გზა გასამდა: მარიამით,
მართათი და ლაზარეთი.
მივატოვე, მომიტევე,
შენთან როგორ მოვიდე მე.
შენს მაცნეებს მაინც ვცნობდე,
ღამეს შუბლთან რომ მითევენ.
მივატოვე ბეთსაიდა,
შენთან მოვხვდი ვერსაიადნ.
გულო, ვიცი გოლგოთაზე
უკვე ჯვარცმულ
ბედს აიტან.

რატი ამაღლობელი - "მზე ამოვიდა!"

მზე ამოვიდა!
მზე, რომელიც ჩემშივე სახლობს,
მზე არა სადღაც მეცხრე ცაზე,
არამედ გულთან!
და მე მოვდივარ შენს ხელებთან,
რადგანაც მახსოვს,
რომ შენს ხელებში
უკეთესად ვფიქრობდი მუდამ'!

რატი ამაღლობელი - "მე მივაბიჯებ მოწყენილი, წელში მოხრილი"

მე მივაბიჯებ მოწყენილი, წელში მოხრილი,
და უიმედოდ გადავხედავ ჩემს თავს ზევიდან _
ის ისე არის ნაგვემი და მხრებჩამოყრილი,
როგორც ქალაქი უკანასკნელ შემოსევიდან.
დღე _ დღე არ არის, სანამ ცაზე მზე არ ამოვა,
არც ღამე ჰქვია _ უფრო დღეა ღამის საცვლებით. . .
აღმოსავლეთი ემსგავსება მდუღარ სამოვარს
და ცასაც შუბლი დაჰფარვია ოფლის მარცვლებით.
სიჩუმე მშვიდად გაწოლილა
გაკრულ ნაწერში
(მე ამ სიჩუმეს შევყურებ და ხელით ვეხები),
ისე ნებივრობს, როგორც დენდი რბილ სავარძელში
და მაგიდაზე ულაგია თითქოს ფეხები. . .

რატი ამაღლობელი - "გიშვებ.. სამყარო დიდი არის, კი არ გაშინებ"

გიშვებ.. სამყარო დიდი არის, კი არ გაშინებ -
გიშვებ , რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ , გიშვებ - მეთქი, ღამის სიგიშრე
ტბები დამიშრა, ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ

მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით, შიშველ
ტკივილით ძილში ,ღვიძილში და მე გიშვებ იმ შენ
ერთადერთ გზაზე , ვიწრო გზაზე და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.

სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.

რატი ამაღლობელი - სუბკონტროქტავა

საუბარი გამიბა
ღამით ფორტეპიანომ,
აწ ბგერები გამებად
გამეორდებიანო.
დო, რე, მი, ფა, ლა, მი, სოლ,
დო-ძიეზ, ლა, სოლ და სი -
მწევრად ვიქეც ლამისო
ტრისტან და იზოლდასი.
დო, რე, მი, რე, მი, რე, მი,
სი-ბემოლ, სი, მი, რე, ფა,
მნათობ მარბი ირემი
ირიბ მიმოირევა.
ფა, რე, სი, ფა, ლა, მი, სი -
ფარი პარსაფალისი
ალით მახვილნალესით
ბზინავს შუაღამის მზით.
კოსმოსიდან ჰანგები
როს მოზიდა განგებამ,
გულისხმათა გამგების
სმენა არ ითანგება.
არა მხოლოდ მუზისგან,
ყოველ კაცს რომ უზის მხრად,
აწ კოსმოსის პულსის ხმა
ხამს გაისმის მუსიკად.
სუნთქვა არის სწორედ რომ
დო, რე, მი, ფა,
დო, რე, დო!

რატი ამაღლობელი - "შენ, ჩემო კარგო"

შენ, ჩემო კარგო, ... გქვია და
შენი სახელი ამეკვიატა.
სანამ პოეტის გვირგვინს ვპოვებდი
ათას რაიმეს მივედ-მოვედე,
ყოველთვის მსდევდა სევდა ფარული
და ვერ გამეგო რისი ბრალია.
სანამ არ მივხვდი, რომ სიყვარული
რა სადაა და რა უბრალოა.
შენ, ჩემი კარგო, ... გქვია და
შენი სახელი ამეკვიატა.

რატი ამაღლობელი - ლილითი

მე შენი ვნების მოგონება
მნაბავს და მვნებს,
როგორც სიმთვრალე გოგონებს.
მე შენი სახის გახსენება
მაბნევს და მკლავს,
ვცკოცნი სხვა ქალის სავსე
მკლავს.
შენ ისევ ჩემი გაოგნება
გნებავს და გწადს,
როცა ცას ველი საოცარს.

რატი ამაღლობელი - მოვალ

მოვალ. თვალებში ჩახედვით დაგღლი
ჩვენს შორის მანძილს დავწნი სამძივედ
ხელში აგიყვან მკლავების ტალღით
და დაგაძინებ.
ჩვენი სიზმრების ფრთხილი შეხებით
მყუდრო ნაპირზე
ამოვა მზე და ერთი შეხედვით
გამოგაღვიძებ.

რატი ამაღლობელი - "ღმერთო, მაპატიე აპათია"

ღმერთო, მაპატიე აპათია,
რაც კი მაბადია - მაპატიე...
ერთსაც ვერ ვასრულებ შენაპირებს,
ნეტავ მოვაგნებდე შენს ნაპირებს.

თორემ უშენობა უმზეოა,
არ ვიცი ვისავით უმწეო ვარ...
ქვიშაზე ნაწერივით წავიშლები,
უშენოდ სიზმარშიც არ გავიშვები

მე მივატოვე მზის შენობა,
ჩემიც აღარ მახსოვს მნიშვნელობა
იქნებ გამახსენო? გამახსენე
ყველაფერი თავიდან ამიხსენი

შენი სამი ცალი სამოსელი,
ღმერთო ფარდებივით ჩამოხსენი.
იქნებ მომაშორო ეს ნიღაბი...
უფალო მე კი არა - შენ იყავი.

რატი ამაღლობელი - "გიშვებ"

გიშვებ.. სამყარო დიდი არის, კი არ გაშინებ -
გიშვებ , რომ იშვე შენ ხელახლა ცის ქვეშ და მზის ქვეშ.
ხელს კი არ გიშვერ , გიშვებ - მეთქი, ღამის სიგიშრე
ტბები დამიშრა, ცრემლიც არ მაქვს -
უცრემლოდ გიშვებ

მიყვარხარ მთელი ამოსუნთქვით, ჩასუნთქვით, შიშველ
ტკივილით ძილში ,ღვიძილში და მე გიშვებ იმ შენ
ერთადერთ გზაზე , ვიწრო გზაზე და ეს კი ნიშნავს
რომ შენს საკუთარ სიღრმეში და წიაღში გიშვებ.

სახლში დაბრუნდა ღვთისმშობელი გოლოთის მერე,
ჯვარცმის საღამო მიიწურა და ალბათ ნივთებს
(რაზეც ნაკლებად საუბრობენ, ფიქრობენ , წერენ)
ადგილს უცვლიდა , ალაგებდა და წმენდდა იმ დღეს.

რატი ამაღლობელი - სინამდვილე

თითქოს ყველაფერი მითი არი,
თითქოს ყველაფერი ზღაპარია,
ადამიანები მიდიან და
მერე ყველაფერი სხვაგვარია.
იყო და არ არის დედაჩემი
მორჩა ბავშვობა და მიილია
გაქრა სიყვარული მე და შენი
სიცარიელეა . . .
უნდა იშოვნოო სამსახური!
ცოლიც მოიყვანო შესაფერი . . .
უნდა დაგემგვანოთ, ყველას გასახარად,
მქონდეს ხელფასი და მყავდეს მეზობელი.

რატი ამაღლობელი - მათხოვარი

ვარ ცარიელი, - გეუბნები, - აი
სრულიად,
სული ცარიელ სივრცეებით დაი-
სრულია.
ხურდაც არ დამრჩა, დამეხარჯა ყველა ხმოვანი,
მე უკაცრიელ გზებზე მდგარი ვარ მათხოვარი.
ვარ მათხოვარი, უქონელი, გზად მოარული
შავი ჯვალოთი.
ღამის მსტოვარი, იდუმალი, მის ფარული
მე ვარ ჯალათი. გზად მოარული, უქონელი სავსე ვარამით
ღამის მსტოვარი,
ვითხოვ სინათლეს,
შემეწიეთ დამეხმარენით, _
გთხოვთ მათხოვარი!

რატი ამაღლობელი - ყოფნა ზმნა

ყოფნა ქმნა ქონა ყოლა
სახლში ყოფნა
სახლის ქმნა
სახლის ქონა
შენი ყოფნა
შენი ქმნა
შენი ყოლა
ყოფნა ქმნა ქონა ყოლა
რაც არის მე მაქვს
რაც არ არის მე ვქმნი
მე ვქმნი რაც არ მაქვს
ქმნა არ ყოფნა
მე არ მყოფნის შენი ყოფნა
მე გქმნი
მე არ მინდა ქმნილის ქონა
მე გჩუქნი შენსავე თავს
მუდმივად გქმნი და მუდმივად გჩუქნი
მე შენ არ მყავ-ხარ
მე შენ მიყ-ვარ-ხარ.

რატი ამაღლობელი - სხვა სიდიდე

წვეთში ზღვა არი,ზღვაში წვეთი
ღმერთში მთლიანი
სუნთქავს კაცი და კაცში ღმერთი -
ადამიანი.

თუმც განუწყვეტლივ ბეწვზე კიდია
მართალი არი,
მაინც საკუთარ თავზე დიდია,
უკიდეგანო ზღვის სიმშვიდეა
ადამიანი.

ამ კიდის იქით კიდევ კიდეა
სადაც ხმინაებს -
ადამიანი არის იდეა;
სხვა სიდიდიდეა ადამიანი.

რატი ამაღლობელი - სეკვენცია

ანი ბანი და განი და
მართლა არ ვიცი რა მინდა,
ალბათ პატარა და მინდა
ღმერთო, დამინდე, ამინ, და
ანი ბანი და განი და.
მინდა ამოვძვრე კანიდან,
სიცოცხლე მინდა თავიდან.
სიკვდილი მინდა? - არ მინდა,
არა როგორმე გავუძლებ,
არა როგორმე ავიტან,
მხრით გოლგოთაზე ავიტან
დღეებს, რომელიც სვე-ბედმა
გამი-წვიმ-ავდარ-ამინდა.

რატი ამაღლობელი - წრე

მოდი, ჩამხედე ამ თვალებში, შიგნით ტბებია,
ჩაღამებული ყურეები მყუდრო დღეებით,
ზღვის სიშორეში შუაღამეს უერთდებიან
მთვარეში ნავით გადასული მეთევზეები.

თვალუწვდენელი ურჩხულების ვერცხლის პერანგით
ბზინავენ ზღვები მთვარის შუქზე. მლაშე სურნელით.
იძვრის ნიავი, როგორც მშვიდი ძილის სურვილი,
ვიდრე წრეს შეკრავს, შემოხაზავს მზის ბუმერაგი.

მოდი, ჩამხედე ამ თვალებში, სარკმლის, ფარდების
მიღმა, როდესაც ვარსკვლავეთის მხარე ინთება,
უფსკრულებია აქ ისეთი – შეგეშინდება
ციხე-კოშკიდან მონაზვნების გადმოვარდნები.

რატი ამაღლობელი - გათავისუფლებ

ჩემი ბაგისგან,

ჩემი ტანისგან,

ჩემი ხელისგან,

ჩემი მკლავისგან,

ჩემი მხრებისგან,

ჩემი თვალისგან,

ჩემი ფიქრისგან,

ჩემი წყენისგან,

სიძულვილისგან,

სიყვარულისგან,

ჩემი თავისგან -

შენი თავისკენ

გ ა თ ა ვ ი ს უ ფ ლ ე ბ!