თორნიკე ნაროზაული - "მათხოვარი"

"რა არის წუთია, წამია ცოხვრება,
სიმდიდრე ქონება რა ჭირად გვარდია?
სამოსი კი არა, სხუელიც ბარგია,
ხვალ მიწა წაიღებს, არ გვემახსოვრება!"
ქალაქში ისეთი სიცივე გამეფდა,
მადლობა უნდა თქვა სითბო თუ იგრძენი,
და სახლში შესვლისას შემთხვევით კარებთან
დიდხანს თუ გაჩერდი, ყინულად იქცევი.
კაფეში სეზონი გაიხსნა ყავების,
სიგარეტს ეწევა დიდი და პატარა,
(სადა ააქვთ ტვინები? სად ააქვთ თავები?)
-აცივდა კაცო-ო, იძახის სატანა.
ჯოჯოხეთს ახურებს ახალი სულებით,
გვცივაო ყვირიან დამზრალი ფანჯრები,
წითელი ცხივრებით, წითელი ყურებით,
მეტროდან-მეტროში თაგვივით დავძვრებით.
და მეც ამ ქალაქის ერთ-ერთი ტუსაღი,
ვუჩივი სიცივეს. (ზამთარი კი მიყვარს)
გზას ვეძებ ტაძრისკენ, არ ვიცი თუმცა კი
მარტოდენ ტაძარი, ღმერთთან თუ მიმიყვანს.

თორნიკე ნაროზაული - სულ რომ არაფერი

სულ რომ არაფერი - სისხლი მაქვს ისეთი,
ჯიში მაქვს ისეთი - სულს აგიწიოკებს,
სამშობლო - არხვატი, მტირსათვის - შიშეთი!
ბრძოლის ჟინს ვერ იკლავს, ვერაფრით იოკებს.

სულ რომ არაფერი - გული მაქვს იმხელა,
რწმენა - ქრისტიანის, მთებს რომ აზანზარებს,
ცეკვა მაქვს ისეთი... ისეთი სიმღერა...
აღადგენს საფლავში ჩადებულ ლაზარეს!

სულ რომ არაფერი - ისეთი ქალი მყავს,
ისეთი შვილი მყავს - სამოთხის მარცვალი,
როგორ ვთქვა - "ასეთი სამშობლო არ მიყვარს?!.."
ასეთი სამშობლო რა განძში გავცვალო?

თორნიკე ნაროზაული - ვარ სხვანაირი ფერის თვალება

ვარ,
სხვანაირი ფერის თვალება,
უბრალო ბიჭი, შავი სამოსით,
და რადგან ჩემი ფერისცვალება
ღმერთმა ინება, სასაფლაოსი
კარი უთუოდ უნდა გაიღოს,
და დამარხული აღსდგეს მკვდრეთიდან
საბრალო სული. მიწამ წაიღოს
სხვა დანარჩენი, რადგან ვერ ვიტან
სიმყრალით მოსილ სურნელს სამანის,
წყვდიადით მალულ სინათლის სხივებს,
რომ ჩამიბნელეს ვიწრო სავალი,
რომ მიმატოვეს, არ მომისმინეს...

თორნიკე ნაროზაული - წვიმს

ისევ წვიმს... ისევ წვიმს... ისევ წვიმს...
და თვალებს მე შენსას დავეძებ,
წვეთებში, ცრემლებში, ფიქრებში,
და მინდა წვეთივით დავეცე
მიწას, რომ ვიწამო - ლაზარე
და ობლად დამრჩალი არხვატი,
(იესოს ცრემლებით ნახატი),

თუ ოდეს სიკვდილათან დაზავდნენ,
წვეთივით მკვდრეთიდან აღადგენს,
ოთხდღე თუ ათასდღე მკვდარყოფილს,
ქრისტეჲ კვლავ სანთლად აღანთებს,
რამეთუ სინათლე არ გვყოფნის.
ისევ წვიმს... ისევ წვიმს... ისევ წვიმს...
მივყვებით მე და შენ ქვაფენილს,
წვეთისფრად, ცრემლისფრად გაფერილს,
და გვეწვის, შენ გეწვის, მეც მეწვის
ლაზარე - გუშინ, რომ დავმარხეთ,
და ობლად დამრჩალი არხვატი,
იესოს ცრემლებით ნახატი -
განახებ აღდგენილს განახებს!

ვფიცავარ ამ წვეთებს, ამ წვიმას,
სამშობლოს მკვდარიც არ გავწირავ!