სარკმელთან ზიხარ, ბუხარში ხრჩოლავს ბოლი,
ნაცრისფერ ციდან თოვლის ფანტელი სცვივა,
კარებს ვერ კეტავ, რადგან გადარდებს თოვლი,
რომელსაც ალბათ ყველაზე მეტად სცივა.
ბევრნი ეცადნენ, შენში ვერ მოკლეს ბავშვი,
და ბრბოთან ყოფნა გაგიჭირდება როცა,
როგორც სენაკში შეხვალ საკუთარ თავში,
მუხლებს მოიყრი და ცად აღავლენ ლოცვას.
აწმყოზე მოსთქვამ, აწ გარდასულზე ოხრავ,
და მაინც გინდა, ზღვა ამოხაპო პეშვით,
მე კი მახარებს, ისევ ირაკლი რომ ხარ
და ყველაფერი შენეულია შენში.
