მარიამ მაღლაკელიძე - მე...

არასდროს ყოფილა ჩემში კეისარი,
არც მოცარტობას ვიჩემებ დღეს
მუდამ მიტაცებდა შოპენის აკორდები,
მაგრამ მის ჰანგებსაც ვერ ვუძლებ დღეს.

ვიტყვი, რომ ვერასროს დავიპყრობ ევერესტს,
თუმცა კი ვეტრფოდი მე დიდად მთებს.
შევიგრძნობ ჩარკვიანს, მუსიკის აკორდებს
იცით? მე მაინც ვერ ვცურავ ზღვებს.

პრომეთედ, ამირანად ჯაჭვში გავები,
ყვავმაც კი დამცინა, მატირა მე.
შექსპირად გადვიქეცი, აზრებად დავიღვარე,
როცა მე წერასაც ვერ ვფლობდი ჯერ..

მარიამ მაღლაკელიძე

ოცნებას აისის
გადაჰყვა ფიქრები,
მკრთალ სამოსელით
მე მოვფრინდები,
ნაწნავში გაყრილი
კომპწია იებით
სიცხადედ, სიჩუმედ
მე მოგინდები.
ხეები ჯვარს იწერენ
ფოთლებთან მაისში..
იცი? მაშინ, როცა
გვირგვინებს დაგიწნი,
ვარდების სურნელის
სიცხადით აისში
ზამბახის ყვავილთან,
თეთრ ვარდთან დაგიცდი...
მზის სხივთან ალერსში
სიცხისგან დავიწვი,
ღაწვებზე ჭორფლები
ზამთრამდე დაიცდის.
სიჩუმემ რა იცის?
სიცხადემ რა იცის..
გაზაფხულს მე დიდად ,
ო, დიდად განვიცდი!
სიმღერის ჰანგებში
სირმებად გავები,
ბულბულთა სასმენად
სუნთქვაც კი გავეცი...
შეხვედრა მაისთან...
გრძნობებში აცივდა...
ტანგო, პაემანი,
წვიმაში ამიხდა..

Mariam Maglakelidze

მარიამ მაღლაკელიძე

ყოველთვის როცა უმზერ ჰორიზონტს
და სივრცის იქით შეიგრძნობ სუნთქვას,
ყოველთვის როცა დაბერავს ქარი
და დალელებში ჩაგაწნის გუნდას...

ღამე თეთრია მოგონებების,
როცა წარსულით თავს იღლი მუდამ..
მდუმარედ იცდის მთაწმინდის მთვარე
სანამ ფიქრებში გაახვევს უბანს..

ნუ ეძებ საფლავს ცრემლით ნასველებს,
ის უკვე შთანთქა დუმილის ღმერთმა,
თბილ გარემოში შეფარებული
შვილად მიიღო სიცივე ერთმა..

მარიამ მაღლაკელიძე - ...

უძილობით გაიტანჯა ღამე,
მესამასედ იბადება მთვარე..
შუქ_ნათელი დაკრავს ჯუჯა სახლებს
ორღობეში ჩაეძინათ ხავსებს.

მოლოდინით დაიღალა ღამე..
პაემანზე იგვიანებს მთვარე..
ოხშივარში გაეხვია მწარედ,
დაბადება, ვიცი, გაგვაწამებს..

თაიგული კვლავ აკრიფა ღამემ,
ნელანელა ააწაპნა ხავსებს..
მოლოდინი ცქერად გადაიქცა,
პაემანი ვიცი დაგვაღამებს..