ჯანსუღ ჩარკვიანი - აი,დავბრუნდი

აი , დავბრუნდი
აღარც გრიგალი,
აღარც სერობა,
აღარც ლოდინი.
თუმც ძველებურად
ვერარც გიგალობ,
ვარ ხელგაშლილი
მაინც ლორდივით.

ჯანსუღ ჩარკვიანი - სიმშვიდე

ნეტაი რას ჭირისუფლობ,
ნეტაი რას ბულბულობ,
გაგიშლია ხალხში სუფრა,
უპუროდ და უფულოდ!

კმარა,გეყო,დასცხრი გულო,
აგრემც წვრილშვილს დაურჩი,
ნეტაი შენ,რად კითხულობ,
შენს სამშობლოს რა უჭირს.

ჯანსულ ჩარკვიანი - განშორება

შენ ნუ გგონია, 
რამეს ვდარდობ, 
რამეს მივტირი, 
ნურც იმას ფიქრობ, 
უზენაესს რამეს შევუთქვამ, _ 
მე მიჭირს 
შენთან გაშორება, 
თორემ სიკვდილი?
სიკვდილი რაა –
სულის გაყრა
ცოდვილ სხეულთან.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ხომალდი

ამხელა წყალში,
ამხელა წყალში,
როგორ გაბედე,
თეთრო ხომალდო...
დაგეჯახება გრიგალი,
დაგშლის,
გრიგალი დაგშლის
და გამოგაგდებს...
ტალღაზე უფრო მაინც იჩქარე,
რომ არ ჩაგძიროს თეთრმა ქარებმა...
უნდა გაგაქროს,
უნდა მიგჩქმალოს,
მოდის გრიგალი და გეზმანება.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ვაჟას ხმა

რას იღრინები, სამყაროვ,
რა ელვა შემომიქნიე,
რად მეუბნები, სხვა ხარო, -
რა უკრძალებლად მირქინე.

წყაროსთან ნუკრი დამიჭერ,
თავს დამანგრიე ტაძარი.
ზურგში ხანჯალი გამირჭე,
სახლს გამიჩინე ხანძარი.

დგას დედაბოძი ნაფუძარს,
ისე, ვით ჯვარი საფლავზე
წუთისოფელმა ჩაჰფურცლა,
რაც ჩემში ჩამოაფასე

ჯანსულ ჩარკვიანი - შეხვედრა გაზაფხულის მგოსანთან

კორჩიოტებს ხისძირი
მოუჩუქურთმებიათ,
ბალახები სიცილით
მზის სხივებზე თბებიან.

გაზაფხულის ტიტინით
აყვავილდა ბუნება,
ხიდან ხეზე ჩიტივით
მიფრინ-მიიხტუნება.

ნაკადული რაკრაკით
შროშანობს და სოსანობს,
გამარჯობათ, აკაკი,
გაზაფხულის მგოსანო.

ჯანსულ ჩარკვიანი - მე

სინგურისფერი დაჰკრავს
მზისგან დალეწილ სახეს,
რწევით ვუმღერი სამკალს -
ქართველის შნოს და სახელს.

ჰა, შემომხედე, ვინ მგავს -
წესით, კანონით, რიგით,
მე რომ სხეულში მიდგას,
ღმერთის სისხლია იგი.

სუყველა მიცნობს კაცად
ყველგან, იქაც და აქაც,
მე კი, ხელების ნაცვლად
მტევნებით ვუხმობ ძმაკაცს.

ჯანსულ ჩარკვიანი - პოეტი

გესმის?! ყივილი
სისხლისფერი -
დაჭრილ მამლისა,
ჩაჩეხილ ხევში
გელოდება
ხროვა ძაღლების,
მაგრამ, მგოსანო,
მჯდომარე ხარ
მარჯვნივ მამისა,
და ვიცი, ზეცით
რომ ამაღლდები.

ჯანსულ ჩარკვიანი - გაუგებრობა

შენ რომ გგონია ზეცის ბოდვები,
ის ქარი მთისკენ ანაქროლია,
შენს ბედისწერას ვერ გაშორდები,
არცა თქვა, ბედი არა მქონია.

დიდი იმედის ნუ გაქვს იმედი,
უდავოდ ენდე, თუ ის გენდობა,
გწამდეს იმედის, თუნდაც მცირედის,
მკრეხელობაა უიმედობაც.

გაოგნებული მიმზერ ვით ხარი,
ვაჰ თუ გგონივარ ღმერთი გამრიგე,
ხომ ვერ გაიგე, რაც მე გითხარი,
და შენ გგონია,
რომ მე გავიგე?

ჯანსულ ჩარკვიანი - ლამაზი სიკვდილი

როცა დაიწყებს წყარო საუბარს,
მზეს რომ მისწვდება ირმის ბღავილი,
შემოასკდება როცა ალუბალს
მუხლზე კაბა და გულზე ყვავილი.

როცა კვირტები აფეთქდებიან,
როცა სიმღერას იტყვი სასურველს,
როცა ირმები დაფეთდებიან,
მზეს შეხედავენ, რქებში ჩაწურვილს.

როცა მერცხალი ზეცას შეუტევს,
როცა მიწაზე მზე და დარი დგას,
ირემი აპრილს კარებს შეუმტვრევს
და ატმის რტოებს რქებად დაიდგამს.

ჯანსულ ჩარკვიანი - თოვლი

თოვლი მოსულა,
თოვლი მოსულა,
ქათქათა, შენი თეთრი მკერდივით...
მე, უსასრულო სივრცის მოსურნე-
ვარ მაღალ მთებში გამოკეტილი.
და მაღლდებიან მთები ზეცამდე
და მზისკენ იწევს სვეტი სიცივის,
გარეთ სიჩუმე დგას უეცარი
და თოვლზე ხტუნავს შენი სიცილი.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ანანურიდან

ანანურიდან მოგდევ ნისლივით,
რომ აგიბნიო გზები სავალი,
ხარ გავარდნილი, როგორც ისარი,
და დაკარგული უცხო სამარე.

ანანურიდან მოგდევ ვეფხვივით,
საცაა კლდეთა კარებს შევანგრევ,
მწყერი მეგონე ფრთამოტეხილი
და ასე უცებ სად დამეკარგე.

ყანა და ყანა დაგედევნები,
გიპოვი სადმე დაღლილს, დაწურვილს,
ვარ შორი თვალი შენი მტევნების
და ვაზი შენი თმებით ჩაწნული.

ჯანსულ ჩარკვიანი - მომწყურდი

მომწყურდი, წყაროვ, ანკარა,
მომწყურდა შენი წარსული,
გნახე და გამაკანკალა,
უბეში გეჯდა ავსული.
თვალებში შუქი ჩამქრალა,
ღიმილი გენთო მასხრული,
თავს შეგპარვოდა ჭაღარა,
ვაზიც არ გქონდა გასხლული,
რა გიხაროდა,
გულ-მკერდი
მძივივით გქონდა ასხმული.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ცხრამეტში

სამწუხაროდ, ვზივარ სიმწუხარეში,
ადრე მუდამ საქართველოს ვლოცავდი,
ქართველი ხარ?-არ მოხვიდე ცხრამეტში!
სომეხი ხარ?-კი,ბატონო, მობრძანდი!

ჯანსულ ჩარკვიანი - საქართველო

მაგ ერთი მუჭა ხალხიდან –
გმირი და გმირი უთვლელი,
მარტო ილია რად ღირდა,
რად ღირდა დიდი რუსთველი.

დიდი ხარ, სანატრელი ხარ,
ხმალჩაუგები გმირი ხარ,
მზე ჩნდება, სადაც მღერიხარ,
ზღვა ჩნდება, სადაც ტირიხარ.

მაგრამ შენ, ჩემო იმედო,
მაინც ვერ დგახარ ამაყად,
ტყვიისთვის რომ გაიმეტონ,
ისეთი შვილი არა გყავს.

ჯანსულ ჩარკვიანი - სახელი

მე მტკვრის ნაპირზე ვეძებდი სახელს,
მეძახდა პირჯვრის გადამსახველი,
მტკვარზე ნუ ეძებ, არაგვზე ნახე,
შენს ტომს არაგვზე დარჩა სახელი.

შენს ტომს არაგვზე დარჩა სახელი
შენი წინაპრის მოჭრილ თავებთან.
და შენი გულის სევდაც, ნაღველიც,
ნახე არაგვის შესართავებთან.

შენს ტომს სახელი არაგვზე დარჩა,
უჭირისუფლოს, თვალებგახელილს.
იმ ჩალისფერი დროშების ფარჩა
ნიშია შენი ძველი სახელის.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ჰიმნი თავისუფლებას

მაგრად დაჰკარი, მაგრად დაჰკარი,
დადგეს ყიჟინის კორიანტელი,
რომ საქართველოს რწმენის აკვანი,
კვლავ იდგეს ტურფა და სანატრელი.

მაგრად დაჰკარი, მაგრად დაჰკარი,
მტერს ავი თვალი დაენისლება,
ვინც ჩვენ ერთმანეთს უცებ გაგვყარა,
სატრფოსთან შეყრას არ ეღირსება.

თუ გამარჯვება არის მიზანი,
დაბადებულნი არ ვართ ლაჩრებად,
მამულისათვის, მამულისათვის,
ძმებო, სიკვდილი ან გამარჯვება!

ჯანსულ ჩარკვიანი - ირინოლა

მართლა მჯიღისხელა თუ ხარ, შენი მჯიღის ჭირიმე,
რად არ წუხხარ, რად არ წუხხარ, რად არ წუხხარ ირინე.

მიწა დასწვეს იმის ცოდვით, ზეცა გაახირიმეს,
ვინ იცნობდით, ვინ იცნობდით, ვინ იცნობდით ირინეს.

გამოცხვება კვერი ობლის, გაუყუჩებთ ტკივილებს,
ოღონდაც თქვით, ვინ იცნობდით, ვინ იცნობდით ირინეს.

მხოლოდ ცეცხლში, მხოლოდ ცეცხლში, ცეცხლში გამოიცადა,
პოლონეთში, პოლონეთშიც საქართველოს იცავდა.

აჯანყდა და მტერი ხოცა, ბინად ჰქონდა სანგარი,
საქართველოვ, შენ ვინ მოგცა შვილი დასაკარგავი...

პოვონსკაში თეთრი გორა მოუჩითავთ გვირილებს,
ირინოლა, ირინოლა, ირინოლა, ირინე.

აჯანყდა და მტერი ხოცა, ბინად ჰქონდა სანგარი,
საქართველოვ, შენ ვინ მოგცა, შვილი დასაკარგავი...