ალეკო შენგელია - წამოდი ჩემთან

წამოდი, ჩემთან არ არის ცუდი,
ლექსები გითხრა - რას დაგადარო!..
დაგიწნა თეთრი ზამბახის ქუდი,
ჩემო დიდგულა, პატარა ქალო.

შორს აგიშენო თეთრი კარავი,
სიყვარულივით ჩუმი, მდუმარი.
არ შეგაშფოთებს მეტი არავინ,
ისევ ჩვენ ვიყოთ ჩვენი სტუმარი.

ო, შენ არასდროს არ მოგწყინდება,
ჩემთან სიზმრებში ჩაგეძინება
და ცისკარივით გამიბრწყინდები,
ძილში რომ ჩუმად ჩაგეცინება.

ალეკო შენგელია - დედა

წყაროს წკრიალი რომ მესმის,
გულს რომ აცოცხლებს ცივ-ცივი,
ეს დედაჩემის ხმა არის
და დედაჩემის სიცილი!

მაღლობზე ტყე რომ შრიალებს
მთას მიქარგული არშიად,
დედას, საყვარელ დედილოს
თითქოს თმა ქარში გაშლია!

მთების მხურვალე კალთებიც
დედის კალთაა ნამდვილად,
მთაზე რომ თეთრი ნისლია,
დედამ უბოძა მანდილად!

ასეა ჩემი სამშობლო
მიწის ყოველი მტკაველი,
დედის მკერდივით თბილია,
ტკბილია ჩემი მთა-ველი!

ალეკო შენგელია - შველი

ჩაჰკრა ელვამ და ხანძარი ავარდა
აშიშინდა მუხის ნედლი რტოები,
სადღაც ყეფა მოისმა
სადღაც თოფი გავარდა...
ვიდექ განმარტოებით.
ჩემი ქოხი, ჩემი წნელის ხუხულა,
მეცხვარეთა გათელილი ველი,
ისევ ელვა, სადღაც დაიგრუხუნა,
ჩემს წინ გაჩნდა მკერდდაჭრილი შველი.
წამს შეჩერდა, მომანათა თვალები,
ცრემლიანი, ცრემლიანი თვალი!..
ავიტაცე, შემოვხვიე მკლავები,
გამოვუღე გულის თეთრი კარი...
ცამ გვიცინა, განიფანტნენ ნისლები,
აჟღურტულდნენ ბალახები სველი,
მე და შველი ცეცხლის პირას ვისხედით,
მე ვტიროდი, მამშვიდებდა შველი.

ალეკო შენგელია - ანდერძი

იმ პატარა სიყვარულის ცრემლებს ვფიცავ,
იმ თეთრ აკვანს, დედაჩემის ცისფერ თვალებს,
ვფიცავ მიწას, ვაჟას გულზე დაყრილ მიწას,
რიჟრაჟს ვფიცავ, ნისლებში რომ იფერმკრთალებს;

თუ ჩემს ზეცას, ჩემს მწვერვალებს ცადასროლილს
წაეპარა ყორნისფერი ღამე მძიმედ, -
ამოვწვადო ხმალი ელვით ანაჟრჟოლი,
ვარსკვლავებით მოხატული, მოციმციმე.

თუ დავეცე, - ნუ მიტირებთ დანანებით,
ნაღველს გულში არასოდეს გავივლებდი,
საქართველოს ლამაზებო, მანანებო,
დამაყარეთ თქვენი ფერის ყვავილები.