ხარება მთიელი - მტკივა იარები

გადაჯიშებული ერი,
შეურაცხყოფილი რწმენა,
ჩემო დატანჯულო გულო...
ვხედავ შეგძლებია რწმენა.

არა,აღარ მინდა ცოდვა,
აღარც დაწყევლილი ფული,
გულზე მე ტაძრები მეწვის
ღმერთო! შემიბერე სული.

რწმენა დაიკარგა,გაქრა,
გახმა წინაპართა ფესვი,
ძმა-ძმას ომში იწვევს მტრულად,
ტყვიას უმოწყალოდ ესვრის.

ხარება მთიელი - დუშეთს

აი ისევ შეიმოსა
მუზა შენზე ფიქრებით,
ხვალ ცოტათი წელმოხრილი
და ჭაღარა იქნები.

შენს ქუჩებში კვლავ ირბენენ
ცელქი გოგო-ბიჭები...
შენი ეშხით მე დუშეთო,
ლექსში არ ჩავიჭრები.

გულს ჩაგვიკარ დუშელები,
დაგვილოცე დღენია,
შენით მთვარი თუ ვმღერივართ,
ეს ქართული გენია.

ხარება მთიელი - "გლოვობდა სამშობლო დაკარგულ შვილებს"

გლოვობდა სამშობლო დაკარგულ შვილებს,
მთები სდუმდნენ და ზეცა ტიროდა,
თვალცრემლიანი პატარა ბავშვი
მამის ომიდან მოსვლას ელოდა.

დღე გადიოდა, გლოვით ავსილი,
ბავშვს უმალავდნენ მწარე სიმართლეს,
ვაი, იმ ბეჩავს,გმირად წოდებულს,
ვეღარ იხილავს ქვეყნის სინათლეს.

დედას რა ვუყოთ,შავებში ჩაცმულს!?
რით მოვუშუშოთ გულის იარა!
სიტყვებით გული,როგორ გავუთბოთ?!
მას შვილი უნდა სიტყვა კი არა!

ხარება მთიელი - "საით მიმაფრენ დაღლილო მერანო?"

საით მიმაფრენ დაღლილო მერანო?
ნუთუ წყალობა არ გაგაჩნია?
ასე უიღბლო და სევდიანი
განგებამ ჩემმა რად გამაჩინა?!

ვისთან წავიდე ან ვის შევჩივლო,
ვის ჩავაბარო დაღლილი სული?
რომელ კაეშანს გამოვეკიდო,
რომ აგარ ვიყო მე მარტოსული...

მერანო ჩემო საით მიდიხარ!
რატომ არ უჩანს გზას დასასრული?
იუმედობით გადამეღალა
გული დამწვარი და დანაცრული.

ხარება მთიელი - "გავხდები რემბრანტი, გავხდები პიკასო"

გავხდები რემბრანტი, გავხდები პიკასო,
კოლუმბი გავხდები, რომ აღმოგაჩინო,
ფიროსმანს სულში ბინას დავუდებ,
რომ მხატვრის ნიჭი გამოვაჩინო.

ტილოს დავაფენ და ჩემი ფუნჯით
დავხატავ შენი სულის სინაზეს,
ლამაზ ფერებით მოვრთავ სიყვარულს,
ამ ჩვენი გრძნობის მტრების ჯინაზე.

მე ცისარტყელას ფერებს წავართმევ,
ალიონს მოვპარავ იისფერ რიჟრაჟს,
ღამეს გავტაცებ ფიქრიან მთვარეს
და მასთან ერთად ლექსს დავწერ გიჟმაჟს.

ხარება მთიელი - "ჩემო ძვირფასო მე მაპატიე"

ჩემო ძვირფასო მე მაპატიე
პაემანზე,რომ დამაგვიანდა,
ლამაზ სიყვარულს ფერში ვხატავდი,
შენამდე მოსვლა დამიგვიანდა.

რისთვის მსჯი,მე ხომ ვეფერებოდი
ფუნჯით დახატულ ლამაზ ქმნილებას,
უსიყვარულოდ როგორ ვიარო,
უშენოდ როგორ გავყვე დინებას?!

ნუთუ ამისთვის მწარედ გამკიცხავ,
გულს გადამიწვავ ძველი შანდლებით,
მე ხომ უშენოდ დედამიწაძე
დავიარები კარგო თავდებით.

ხარება მთიელი - "ჩამომიხსენით გლოვის ფარდები"

ჩამომიხსენით გლოვის ფარდები,
ჯერ ხომ სისხლი დუღს ისევ ძარღვებში,
ჯერ ხომ ჩემს ლექსებს სუნთქვა ატყვია,
ჯერ ხომ სიყვარულს ვეძებ ვარდებში.

რად გინდათ გლოვის ცერემონია,
ცოცხალს არ მშვენის თქვენი ცრემლები,
ჯერ ხომ ბოლომდე ვერ მოგეფერეთ,
თქვენს გულებს ისევ შემოვევლები.

ჩამომიხსენით გლოვის ფარდები!
მე ხომ სიცოცხლე ასე მწყურია,
ჯერ ხომ ნარნარა ხმა ბულბულისა
ჩემთვის ყოველთვის საამურია.

ხარება მთიელი - "მე არავის დავუჩოქებ"

მე არავის დავუჩოქებ,
ჩემი ერთი ღმერთის გარდა,
სხვის მიწა-წყალს არ დავნატრი,
ჩემი მწამს და მუდამ მწამდა.

ერთი გოჯი მიწა მყოფნის,
სამარისთვის მინდა,
დამიჯერეთ ეს ცხოვრება,
სიკეთისთვის ღირდა.

სხვა ფიქრი არ მოდიოდა,
ფიქრში სევდა წვიმდა...
დამიბრუნეთ საქართველო!
და ხატები წმინდა!

ხარება მთიელი - "სიკეთე რა არის? - სიკეთე ზღვა არის"

სიკეთე რა არის? - სიკეთე ზღვა არის
ამ ზღვაში დახრჩობა მართლაც ხსნა არის.
სიკეთით კვდები? - სხვა რაღა გინდა,
ამაზე კარგი ქვეყნად რა არის.

თუ კი ოდესმე ცხოვრების გზაზე
შენ ტანჯვის ჯარი შემოგესია,
არ დამარცხდები, თუ კი ჯერ სული
ბოროტისათვის არ მიგიცია,

თუკი ჯერ კიდევ გული სიკეთით
და სიბრალულით შენი სავსეა,
დაიჩაგრები, მაგრამ ცოტა ხნით
ცხოვრების წესი დღეს ხომ ასეა.