გიორგი ზანგური - შენსავით კაბას ვერავინ იხდენს

შენსავით კაბას ვერავინ იხდენს:
მოგავხარ ნისლით ტანაშლილ ველებს,
სიზმარში გნახე და უნდა მიხვდე,
განვიცდი მე შენს ტუჩებს და ხელებს.

შენსავით ღიმილს ვერავინ ბედავს
თამამად, უფრო ბავშვური გზნებით,
შემშურდა ღამის, შიშველს რომ გხედავს -
ტალღოვან თმით და დაღლილი მხრებით.

შენსავით მხოლოდ გრიგალი დაქრის,
ფოთლებთან ტანგოს ცეკვავს და ვერ ვცნობ,
მე მიყვარს შენი ცრემლები შაქრით,
სუნამო ყელი და თხელი თეძო.

გიორგი ზანგური - "წანწალით დაღლილი"

წანწალით დაღლილი ძაღლივით
მოვალ და კარებთან დავწვები,
თვალები მექნება დახრილი,
მზერა კი _ დიდი და ხანგრძლივი.
ბარათით დაღლილი მტრედივით
სარკმელთან სიახლეს მოგიტან,
მერე დაგეხვევი რეტივით
მთვარის უალერსო ლოგინთან.
ოჯახით დაღლილი სახლივით
ხმაამოუღებლად გინატრებ.
წანწალით დაღლილი ძაღლივით
კარებთან მოგიტან სიმართლეს.
ოდესღაც მიყვარდი!

გიორგი ზანგური - აგონია

დამღალა ზეცამ, იმდენს ვფიქრობ, ვოცნებობ იმდენს,
მიწას იმდენად დავაწექი, ღერძიდან მოძვრა,
ჩემს ფაშატ ლექსებს ახლადშობილ კვიცივით მივდევ,
დამჭკნარ ფოთლებზე წავიკითხე თებერვლის ლოცვა.

იმატა თოვამ, ჩემი სულით შევკარი გუნდა,
ჩამადნა ხელში უფლის რწმენა, ციური ზოლი
წარმართი გავხდი და ქალწული ნუშებით უნდა
გავხადო მარტი ჩემი ვნებით აშლილი ცოლი.

ვუყურებ წვიმას, ჩემი ქუჩის მტირალა სახეს,
მე მხოლოდ სუნთქვის შეკავებით ვაჩერებ ღრიალს,
ვჩურჩულებ ჯერარდაბადებულ შვილების სახელს
და ისევ ვიწყებ ნერვიულად ოთახში წრიალს.

გიორგი ზანგური - ამწყდარი ღილი

სინაზეგაქცეულ აგვისტოს,
ქალების უხერხულ ღიმილს,
კაბას _ აყვავებულ ატმის რტოს
შეაწყდა საკინძის ღილი.

ვიპოვე და შენი ბაგიდან
უეცრად შეწყვეტილ ლოცვას
შევაბი: "რა გჭირს?" და `"რა გინდა?"
_ მე? შენი უხეში კოცნა.

გიორგი ზანგური - გაზეთის მტრედი

იყიდება ჩემი წილი ძილი
უხეირო ერთი ლექსის შექმნად.
გაიფანტა ჩემი სატრფოს მძივი,
თუ იპოვეთ, იქნებ ერთად შეკრათ.
წინასწარ გიხდით მადლობას!
თუ თქვენ აპირებთ დათრობას
ქართული ადათ-წესით,
სასწრაფოდ ყანწი შესვით.
ვცვლი ფერად სიზმრებს
საინტერესო ოცნებაში.
ვამზადებ: თურქებს, არაბებს,
მონღოლებს და სპარსებს ოთხ ენაში:
ქართულში,
ქართულში,
ქართულში,
ქართულში.
ვარ გამოცდილი მეზღაპრე,
შევიძენ ფანტასტიურ ამბებს
დევებზე, ჯადოქრებსა და რაინდებზე.

გიორგი ზანგური - გოგონა ქაღალდის კაბაში

უსმენთ ვარდების წითელ ღაღადისს,
ქალწულთა უარს _ კოკრების გაშლას,
თქვენ კაბა გეცვათ თეთრი, ქაღალდის,
ჩემი სტრიქონი რომელზეც გაშრა.

მკერდთან ჩახსნილი ღილები ვრითმე,
სურნელოვანი ბწკარის საყელო
და ყვირილივით სიყვარულს ვითმენ
პოეტი _ უხმო და უსახელო.

ქუდი გეხურათ, ისიც ქაღალდის,
გიშრის ჩანჩქერი მხრებზე გეფინათ,
ტანზე გეწერათ: `მალე დაღამდეს!~,
ვკითხულობდი და ჩამომეძინა.

გიორგი ზანგური - ერთი მტკაველი მიწა

მტკაველზე მარხავდნენ ბავშვები მერცხალს,
ფოთლის სუდარა ტანზე ესვენა,
ეზოში ქალი თეთრეულს რეცხავს,
თვალები მასაც სევდით ევსება.

საფლავზე ეწყოთ ფერადი ქვები
და ჩამომჭკნარი ორი გვირილა,
ბავშვები _ მერცხლის ჭირისუფლები
თამაშ-თამაშში იქცნენ ტირილად.

პატარა გოგომ გაბერა ტუჩი _
მისი ფანჯრის ქვეშ ჰქონია ბუდე.
იწვა ხალისი ფეხსაცმლის ყუთში,
როგორც კუბოში, ყველანი დუმდნენ.

უმღერეს ერთად `ჟუჟუნა წვიმა~ _
მეტი გალობა ჯერ არ იციან,
კაცთან მივიდნენ და უთხრეს ცივად:
_ ჩიტი მოგვიკვდა, ლადო ბიძია!

გიორგი ზანგური - ვურჩიოთ რამე?

ფეხები მიადგი, ლამაზო, ერთმანეთს,
კაბის ქვეშ გიყურებს მთელი დედამიწა,
გვირილა კანჭებზე გაკოცებს, ღმერთმანი,
შეგრცხვება, იცოდე, და მე ვერ დაგიცავ.
გულთან შეიბნიე ჩახსნილი ღილები,
ვერ ხედავ, მთელი ცა მკერდში რომ ჩაგცქერის?
მზე სხივებს წაგატანს, თუ გაგეღიმება
და გვიან მიხვდები, ძვირფასო, რაც გელის.
თმას ასე თამამად ნურასდროს გაიშლი _
ნიავი აგირევს, ფიქრს აგიცანცარებს,
რა ვნებიანია თან ქარი მაისში?!
არ იცი, მაგრამ მე ხომ ვიცი, რაც არის.
ეგ ყელი მაღალი, როგორმე დაფარე,
იწვიმებს იცოდე და მაინც მოგიწევს,
თუ არ დამიჯერებ, წვეთს შემოგაპარებს,
მუცლამდე ჩაგიღვრის და გვერდში მოგიწვენს.
ვერავინ დაიცავს შენს უმანკოებას,
ცოტა მოერიდე ხალხსა და სამყაროს,
თორემ ჭორაობა დაიწყეს რტოებმა _
რა უბიწოებით გარყვნილი რამ ხარო!

გიორგი ზანგური - კოსმიური პირამიდა

მაქვს უცისფრესი ნაღველი, უიშვიათეს ღამიდან,

მყავს ნაგოდები ოცნებით აზრში მოკლული საცოლე

და მე არ ვიცი ამხელა მარტოობაში რა მინდა,

გაჟღენთილია ცრემლებით მთვარენალეწი საწოლი.

გამიწყდა ყველა ფერადი ურთიერთობის ძაფები,

არის მტანჯველი სიჩუმე და მე არსაით მელიან,

საფლავში გამოღვიძებულ კაცივით დავიძაბები,

როცა ოთახში სხეულებს ჩრდილები ემალებიან.

დავიმეგობრე ვარდები _ ჩემი გამხმარი ტრაური,

ყველა სურვილი დამეწვა, ყველა სურვილი ალშია.

სევდის აღლუმზე გაისმის შეძრწუნებული ხმაური,

უკანასკნელი აკორდი ჩემი ნერვების მარშია...

ნისლის ზღვიდან რიფებივით ამოყრილან სოფლები,

სადაფისფერ ღრუბლებშია მზის ბაჯაღლოს მონეტა.

ანგელოზი ემუქრება ზეცას წვიმის მოკრეფით,

გახსენება ამტკივდება გასულ სიმარტოვეთა.

გიორგი ზანგური - ლექსი არაფრის დიდებით

ფიქრს მინდა გავექცე არაფრის დიდებით
და ყველა მოვლენა მეჩვენოს სულერთი,
ხმაური მიყვარდეს? არაფრისდიდებით!
სიჩუმემ დამღალოს? ხომ არ გასულელდი?!

მე დამღლის მუდმივი გრძნობების გამოცდა,
განწყობა _ ფერი რომ არასდროს ეცვლება,
ტანჯვა, თუ შემთხვევით რაიმე წამომცდა
და დილა, რომლისაც რატომღაც შემრცხვება.

მე დამღლის ვიღაცა მუდმივი ხალისით,
სიცილით, რომელსაც ფინალი არ უჩანს,
ყვავილთა ქორწილის აკრძალვა მაისით,
ამ ლექსში რითმისთვის ნათქვამი ალუჩა.

გიორგი ზანგური - სიკვდილთან ეჭვიანობა

შენ ზეცის თავს ზევით _

მზის გულში თავსდები

და ვარსკვლავავსებულ

ორბიტას გარს უვლი.

მე შენი განცდებით

წამს დავემსგავსები,

ჩემში არარსებულ,

მოგონილ წარსულით.

შენ ღრუბლისეულებს

შეხვდები სანისლეს,

სულებს და სხეულებს 

სითეთრეს აუშლი.

მე დამასნეულებს,

რომ ჩემსას არ ისმენ,

რომ თვალებს ნაწვიმარ

დღესავთი დაუშრი.

გიორგი ზანგური - სიჩუმე ხმაურით

ერთხელ აღებულ აკორდებს
სული სხეულში აკორდებს,
როგორც შეჩვეულ ნარკოტიკს,
ისე ვექცევი ბწკარს.
მთვარეს ღამეში აბოდებს
და ვარსკვლავების ნაფოტებს
აყრის გაჩეხილ წალკოტის
გარდაცვალების წამს.
დგას მოწყენილი მეტივე,
ტბის სევდიანი მოტივით
და საუკუნო ლოდინით
უცდის შორეთის მგზავრს.
ვეღარ გაუძლო მეტი ვერ
და შეწყვეტილი ნოტივით,
მიწაზე გამხმარ ტოტივით
დამსგავსებია ბზარს.

გიორგი ზანგური - სულიერი რობოტები

ახლოვდება რაღაც ცაზე მაშტაბური,
მსოფლიოა გარინუდლი მოლოდინით,
მინდვრებია უყვავილოდ დაშრამული,
ქალაქები _ დანგრეული მხოლოდ იმით,

რომ მოკვდავებს თანადგომა დაუკარგავთ
და ცხოველურ ინსტიქტებით მოქმედებენ,
რაც კი ფრესკა ტაძრებისთვის დაუქარგავთ,
კაწრავენ და ფლირტაობას აღმერთებენ.

იმის ნაცვლად სიყვარულით გალამაზდნენ,
მახინჯები ხდებიან და ბოროტები,
წინაპრებიც თავისთავად გადაფასდნენ,
მრავლდებიან სულიერი რობოტები.

უმეტყველო თვალები აქვს ყველას მონის,
გონებაში გაყინული იდეებით;
ჩამოიმსხვრა ცისარტყელა _ ზეცის ტონი _
სამოთხისკენ მიმავალი კიბეები.

ბედნიერი არ უყვართ და ეშინიათ,
დიალოგი ფოტოზეა ასახული.
ხელოვნება შთაგონებაშეშლილია,
ხმარებიდან ამოიღეს გაზაფხული.

გიორგი ზანგური - ყოფნა ყველაფერში

გავხდები: შენი რიგითი წუთი,
ყოველდღიური ნაცნობი, მოძმე,
სახლის წინ მდგარი სანაგვე ყუთი,
მტვრიანი ქუჩა _ აპრილის მოწმე.
გავხდები: უცხო გამვლელი ძაღლით,
შენი ხელ-პირის დაბანა დილას,
სარეცხის ფრთებით გაშლილი სახლი,
სადილის კოვზი ან მაწვნის ქილა.
გავხდები: შენი მეზობლის წყევლა,
ცელქი ბავშვების დაჭრილი ბურთი,
პატარა ბიჭის დარჩენა მძევლად
და ჩამსხვრეული ფანჯრების ბუნტი.
გავხდები: შენი ერთგული ჩანთა,
სუნამოს ბოთლი, საფულე, მძივი,
კაცის შეხვედრა საყვარელ ქალთან,
ან მოსეირნე ჭადრების მწკრივი.
გავხდები: წვიმა, გაშლილი ქოლგა
და ქვაფენილის სველი ლაქები,
ღამის პერანგი ან ძილში ბორგვა
თავზე ხელების შემოლაგებით.

გიორგი ზანგური - შეშლილი მარშალი

მიუშვით ვნებები თავიანთ ნებაზე,
ჩაიცვან ალერსის გარყვნილი ჯავშანი
და მკერდზე ამბორის ცხელ მიკარებაზე
სირცხვილით დაეწვათ გოგოებს თავშალი.

მიეცით სიყვარულს სიგიჟის უფლება,
პერანგის მკლავები დაგრძელდეს ფერებით,
დაუწყეთ კეფასთან სულს გასაუბრება,
ჩურჩულზე დაბალი, მთრთოლვარე ბგერებით.

დაბანეთ ერთმანეთს წყვილებმა ტანები
ჟინმოწყურებული ამბორის ამალით,
აავსეთ ფრაზები სულ გამოცანებით,
უაზრო თემებით, აღგზნების დამალვით.

გიორგი ზანგური - ჩემს თანადედამიწელებს

არგრძნობის ქალაქში
სიყვარულს არ ცნობენ,
არ ცნობენ იმ ნაცნობ ხეივანს,
სადაც გაზაფხულზე კოცნები ანცობენ
და ნუში კვირტობას ზეიმობს.
წყვილები პაემანს
ნიშნავენ მოწყენით,
საათის ისარმა დროება გაცვითა,
ლურჯ ღამის ლარნაკში ყვავილებს მოწყდებით,
ყვავილებს მოწყდებით,
ცრემლებად ღაწვიდან.
აღარ მაქვს ქალების განწყობის ატანა,
ატმებით ვეფერე, დახორკლილ ატმებით.
ყანწივით ქვეყანა რომ შემომატარა!...
ზოგჯერ რა უაზრო სურვილით ატყდები.
მე მინდა გაჩუქოთ სამყაროს ნაწილი,
მე რომ არ მეკუთვნის
არცერთი მტკაველი.
არც მინდა, მეყოფა სამშობლოს მანძილი
ყანები, სიბრძნისგან დახრილი თაველით!
მე სუნთქვაშეკრული დავაკვდი ბასიანს,
აჯანყდა სისხლი და ძარღვებში ომია;
ვენახის დალალებს თმალერწამვაზიანს
ვენაცვლე, რა ტკბილი მტევანი ჰქონია!
ო, ერთხელ მე თქვენი ქეიფი მანახა,
რითი სვამთ _ ჭიქით თუ კრამიტზე მდინარით?
ვინ არის ის გამირი, მიწა რომ გალახა
და მთები დასივდა, გინახავთ, ვინ არის?
უსმინეთ, ქართველი ღიღინებს `გუთანოს~,
ხარები შეუბამს ნახევარმთვარეში,
ცა მინდა სახნავად რომ ჩამოვუტანო _
ვარსკვლავებს დათესდა დალოცვილ მხარეში.

გიორგი ზანგური - ცა მეტი

შენ მიხვდები, რომ დღეს იანვრის ცა მეტია, 
ვიდრე ადამიანთა ცრურწმენა რომ თარსი რიცხვია 13.

ფერებს იცვლიან ცისარტყელები
და ცა მეტია ფერებზე მეტი
მზიან ლოლოებს მოვეფერებით ..
ჩვენს ფანჯარასთან რომ წასკდა წვეთი....
ზამთრის დარიან ამინდს ტირიან...
სიცივემ იკლო თებერვლის ცამეტს,
ჭადარი ტოტებს იფხანს ტილიანს
კვირტებსაც ცამეტს გვპირდება..
ცა მეტს..

მარტი ახლოა, წვიმაზე ახლო
იებიც ადრე მოვიდნენ, ადრე
დღეს მომენატრე და ჩემში სახლობ
დღეს მომენატრე...

მთვრალი ვარ. გზებზე ისევ რეტია...
ფეხი მე არა, - ქუჩას ერევა.
შენთან მოვიდვარ დღეს ცა მეტია,
მარტის ცამეტი და მემღერება.

გიორგი ზანგური - სტროფისტული ტრაქტატი დედამიწას

არ მიყვარს:
ცუდი ხასიათის ადამიანები - ჩემი უხასიათობაც მყოფნის,
სიზმრის რაინდებზე დანიშნული,
უაზროდ შეყვარებული ქალები,
რომანის გმირების ასლები,
გამორჩენის მიზნით გაჩენილი რომანტიკოსები,
ალერსით დაღლილი წყვილები,
უმისამართო ღიმილი,
არამიწიერი სინაზე,
კოცნამდე ახსნილი სიყვარული.
სტუმრებისთვის დადგმული საქორწინო ცერემონიალი,
ძალიან საქმიანი, დაკავებული, "მეჩქარება ადამიანები",
ყვავილების ჩვეულებრივი თვალებით გამყიდველები,
საკუთარი შემოქმედებით აღფრთოვანებული შემოქმედები,
უაზროდ ბედნიერები,
სხვისი პირჯვრის წერის დროს გახსენებული რწმენა,
მთელი სიცოცხლის მანძილზე
არცერთხელღამეგანათენები ადამიანი.

გიორგი ზანგური - საღამო

თვალი თევზივით დავამარილე
მლაშე ცრემლები მიახმა ლოყას
დგას ღვთისმშობელი ვით მარმარილო
სანთლებს ვედრება ხატებთან მოჰყავს

წმინდანებს თითქოს სიყვარულს უხსნის
ისე გულწრფელად ლოცულობს ბერი
სამრეკლოს შერჩა თებერვლის სუსხი
მკაცრი ტყემლების ყვავილის ფერი

ქარმა გაჩეჩა მატყლივით ქუჩა
ლამაზ ქალწულთა გაშლილი თმებით
სკდება აპრილი როგორც ალუჩა
და სიმპათიურ საღამოს ვხვდები.

გიორგი ზანგური - სოფელი

ინდაურები ამოფრინდნენ თივის ზვინიდან,
სოფლის ჭალაში დაიბერა მწიფე ალუჩა,
ამოუყვიათ თავი ლეკვებს ჭრელ ხურჯინიდან,
ბაღიც ველურმა ქლიავებმა გადაალურჯა.
მარნის კარებზე ორშიმოსთან ჩირი გამოხმა,
კალთას იბერტყავს წიწილებით ნაზად ბებია
ხორბლის ტომარა პაწაწინა თაგვმა გამოხრა
და ვენახებშიც ქურდბაცაცა თეთრი თხებია.
მწვანე მინდვრები მოუთმენლად წვიმას ელიან,
ვირმა გომურში ნაღვლიანი თვალი დახუჭა,
დაუჭერიათ მთაში მწყემსებს ცოცხლად მელია,
სოფლის ბავშვებმა რომ აიგდეს წრეში აბუჩად.
ვაზის ფოთლები დაწინწკლულა შაბიამანით,
დგება საღამო უბრუნდება სოფელს ნახირი,
დაწნულ ღობეში გაიშალა იასამანი,
როგორც მაისის მშვენიერი გამოძახილი....