საიტიდან ლექსის სხვა საიტზე გადატანის შემთხვევაში გთხოვთ მიუთითოთ საიტის მისამართი - www.gpoets.blogspot.com
Loading...

მურმან ლებანიძე - დიდი პოეტი ჩვენ დროდადრო ასეთიც ვიცით

ის ქართლს შეჰხარის,
მის მოწყენილ მშვენიერებას:
გზა ტირძნისისკენ,
კლდეს კასპისას, მეტეხის პურებს;
გრძნობს მათის ჭვრეტით
უზენაეს ბედნიერებას,
ელაციცება
მისი თვალი გლეხკაცს და ურემს.

ის არ სვამს კითხვას!
არ პასუხობს არვისგან დასმულს!
მას, დაღლილს ბრძოლით
და მსოფლიო ნგრევათა ელდით,
სიმშვიდე მხოლოდ!
არაფერი სხვა მეტი არ სურს -
დანთქმული არის
ის ამჯერად სამშობლოს ჭვრეტით,

მურმან ლებანიძე - "შრება სისხლი, კვალად სჭკნება ხორცი"

შრება სისხლი, კვალად სჭკნება ხორცი,
ყველაფერი ბერდებაო ნორჩი,
უცვლელია მხოლოდ ჟამთა დენა,
ყველაფერი ცვალებადობს დროში... -

ამიტომაც ცვალებადობს რწმენა?!
ამიტომაც ცვალებადობს მრწამსი?!
აგე, კაცი! - დგას სიკვდილის პირად -
არაფერი, არაფერი მსგავსი!

მურმან ლებანიძე - "თვეები დის და დღეები მიხტის"

თვეები დის და დღეები მიხტის _
უახლოვდება პოეტი სიკვდილს.
ეგ _ არაფერი! ვინ არის იგი, _
ვისთვის შეცვლილა ბუნების რიგი?!
ერთხანს ვუსინჯე კიდევაც კბილი
სიკვდილს _ ვერ იყო ძილივით ტკბილი...
მაგრამ რაკიღა კვლავ ხიდზე მოვხვდი,
ვუახლოვდები რაკიღა სამოცს
(სხვა საპატიო მიზეზთა გამოც!)
მე გადავწყვიტე სიკვდილი გვიან!
კი, იმნაირი ქარები ჰქრიან,
მე უნდა ვნახო მზე, მთვარის სასძლო _
ამ საუკუნის თოვლები ვალხო _
იმ საუკუნის გორები ვნახო.
მე უნდა ვნახო: კეთილს და ბოროტს
ვის რა მიეზღვის ბოლოს და ბოლოს...
ვნახო სინათლე მშობელი ხალხის,
ოცდამეერთის დავესწრო დილას _
ათასწლეულის დაწყებას ახლის _
და მერე მოვკვდე მშვიდად და ტკბილად!

მურმან ლებანიძე - "საზიზღარია, ჩემო ალექსი"

საზიზღარია, ჩემო ალექსი,
უგულისძგერო, ვითომ ღრმა ლექსი!
ნახელოსნევი და ნაწვალები -
ტვინით ნაჭყლეტი ჩალა ბწკარები!

მე მიყვარს ლექსი, - შიგ გულში გგლიჯო, -
გამოვარდნილი, როგორც ზვიგენი,
რომელიც ყვირის: - მაცადე, ბიჭო,
მე თვითონ ვიცი - გზა გავიგენი!

მურმან ლებანიძე - "შეეწებება ლოკოკინა ქვეშიდან ხის ძირს"

შეეწებება
ლოკოკინა ქვეშიდან ხის ძირს
და კენწეროსკენ
ეშურება, ბეჯითად იღწვის....

ვითომც ლექსების
წიგნია და ფერადი ყდა აქვს _
ზურგსა ჰკიდია
სახლ-კარი და ბეჯითად დააქვს.

უძახე მაგას
შენ პედანტი! დღეგრძელობს, გახლავს!
ეგ უსიკვდილოდ
მოექცევა კენწეროს მაღლა!

მურმან ლებანიძე - "თათარაიძის პატარა ქალო"

თათარაიძის
პატარა ქალო,
შენ შენი გული
პოეზიის ცეცხლს მიეც უშრეტს,
თავდავიწყებით
შენ შენსას ჰგალობ -
იხარე, შვილო,
ესახელე ჩვენს ბედკრულ თუშეთს!
ჩიტუნას ჰჰგავხარ
პაწაწუნას, რომელიც სჭყივის
და გაჩქარებით
ათასნაირ ტკბილ ხმას გამოსცემს;
ტირილ - წუხილთან
სიხარულიც შენს ხმაში სჭვივის,
გაოცებულხარ, -
გაოცება შენი გვაოცებს.
შენ არ გეწყინოს,
არ თქვა: რჩევა ადვილად ითქმის!

მურმან ლებანიძე - "თავის მოკვლას არ ცდილობდა"

თავის მოკვლას არ ცდილობდა,
იჯდა, თავდახუფულს
ბერძნის ქალი ქმარს სტიროდა,
არ ჰკვირობდა კუბოს...
არ წიოდა, არ ჰკიოდა
შავ-ბნელ კვირა დილით,
გაკვირვებას არ ცდილობდა
მწარე სინამდვილით.
ვთქვი სამძიმრის რაღაც მსგავსი
(შვიდი იყო დილის...) -
წაიშინა ხელი თავში
და უმატა ტირილს...
რძალი ძუძუს აწოვებდა
ჩვილს, და ძუძუ ჰქონდა მკვრივი;
ტაშტს კუბოს ქვეშ ასწორებდა,
თან - სტიროდა ქვრივი.
მე სიტყვები მაოცებდა:
დაზაფრული პირით.

მურმან ლებანიძე - "ჩემო ციალავ"

ჩემო ციალავ,
ჰა, შენ ლექსი: ტაია, ტაია...
შენ, ოქროსფერო
შინაბერავ, ჩვენო დაია!

არცთუ კეკლუცო,
მაგრამ თბილო, სანდომიანო,
მაინც მისჯილო, -
ეს ცხოვრება მარტომ იარო...

დასწყევლოს ღმერთმა -
ალათაში, ბალათაშია -
შენ ის ქალი ხარ,
ვისიც ბედი მარად გზაშია.

მურმან ლებანიძე - როგორ გაბედე?!

როგორ გაბედე! -
დაუნდობლად მკაცრმა და ბასრმა
და უნამუსომ
გაგიელვა შენ ჩემზე აზრმა!

შეურაცხყოფას
შენგნით ჩემსას საზღვარი არ აქვს:
შენ შენი ადლით
გამზომე და სხვაც მიეც ტალახს...

ვარ გაკვირვებას!
როგორ?! კითხვით ტყე-ველს შევცქერი:
ნუთუ ცხოვრებით
საკუთარით მე ვერ შევძელი,

მურმან ლებანიძე - "პარტახი - მძაგდა!.."

პარტახი -
მძაგდა!
მათრახი -
მძულდა!
ასრულდა,
ახდა -
აგორდა
გუნდა!
ხეობის წიგნდში - მწუროდა! მსურდა! -
შელოცვასავით ჩავწერო უნდა:
ხრიხონისს,
ქრისტესს,
კვახიშხიეთს,
ბოყვას -
ჩემს ჯიშს,
ჩემს ჯილაგს,
ჩემს თვისტომს,
მოყვასს:
(ცეცხლი დაინთება, კერია არ ჩაქრება) -
კეთილი იყოს თქვენი დასახელება!

მურმან ლებანიძე - "ფერადები მოჰქრის ჭრელი"

ფერადები მოჰქრის ჭრელი,
სასხლეში მოგდის შელლი...
შენ - საიდან,
შენ - საიდან
ჩემი ბოტიჩელი!?

ზარი - მიქელ ანჯელოსი...
მკლავი - გაჰყავ სახელოში,
„აქ ჩამოვსხეთ, - ეუბნები, -
აგერ, ამ ჩეროში...“

ბაღში შავარდენი ნიმფით!
უძღვი მარმარილოს კიბით -
ვარდი უჩანს, ვარდი უჩანს
მოცარტს გულის ჯიბით.

მურმან ლებანიძე - "ვითომ ციხე ხარ ასაღებელი"

ვითომ ციხე ხარ ასაღებელი
და ირგვლივ თათრის სპა–ბანაკია
შენ ზიხარ შენთვის თავჩაღუნული,
ზურგსუკან–
შენზე ლაპარაკია....

ლაპარაკობდნენ ქემაინც მტრები!
პირდაპირ გეტყვი, რახან აგრეა:
მაგათთან თვრები, მაგათთან კვდები,
რომ ჰკითხო,–
ყველა ამხანაგია....

რაკიღა პირში არავინ გეტყვის,
ზურგსუკან გულში რაც სანაგვეა,
არც საზარალო არ არის შენთვის,
პირიქით–
ბოროტს გზა ჩარაგვია...

მაშასადამე, რაღაცად ღირხარ
და შენი ყოფნა დასანახია...
პირუმტკიცობას კაცისას სტირხარ,
მას, რომ...
წუმპეა და ტალახია.

მურმან ლებანიძე - "ყოველთვის, როცა ამ ბეჩავ ქვიტკირს"

ყოველთვის, როცა ამ ბეჩავ ქვიტკირს
ვათვალიერებ (მეასედ თითქმის!).
არ შეიძლება არ გაჩნდეს კითხვა,
და უძლური ხარ წინაშე კითხვის:
თუ უფლის ნება არ გაჩნდა ზოგში,
რა გამოარჩევს კაცს კაცთა ჯოგში,
და რამ დაწერა ის, რაც არ გჯერა
რომ დაიწერა ამ ჯურღმულ ქოხში?!
რამ, რამ აქცია კელაპტრად _ კვარი,
უბრალო ქუჩი _ მართლა ყვავილად?!
რაზიკაშვილის საწყალი გვარი
სახელთან ლუკა _ ვაჟა-ფშაველად?!

მურმან ლებანიძე - "ჩაბამბულია გაღმა სოფელი"

ჩაბამბულია გაღმა სოფელი
როგორც აკვანში ახალ შობილი...
თოვს კვაშხიეთი ჩემი აქვეა,
გაღმა დათოვლილს, გეტყვი, რაც ჰქვია.
იდიდოს მაგის კაი სახელი-
მოუკვდეს ქრისტესს ავისმზრახველი!
კი, გივინიკა ჯოხაძის მშობელს
ქრისტესი ჰქვია კლდისთავზე სოფელს.
თოფიან ვლასის მწევარი მისდევს,
ათოვს ხირხონისს და ათოვს ქრისტესს.
ათოვს კვაშხიეთს და ათოვს ბოყვას
დათოვს იმხელა ოცნება მოჰყავს,
შენ არც იფიქრო,- რაჭაში ვწერდე,
კვაშხიეთს ვიჯდე და ქრისტესს ვმზერდე -
თოვს აქ, თბილისში, და თოვლი ლესავს
(აქედან ვხედავ!) ხეობას ჩემსას.

მურმან ლებანიძე - "უსწორფრობა სულს აჩნია სიკვდილად"

უსწორფრობა სულს აჩნია სიკვდილად,
სიყვარული, ვწუხვარ, გინაპირებს...
უცოლოებს ვწუხვარ არცთუ იმდენად,
ვწუხვარ ქალებს ტურფა შინაბერებს!

ბწუხვარ დღეებს და ღამეებს უმზეოს,
თმენას, თმობას, სისხლის მკივან დუღილს,
ვწუხვარ ჭკნობას და მოლოდინს უმწეოს,
ვწუხვარ თვითონ წუხილს...

გირევია რაკი ხელი ღვთიური,
რაკი სვე-ბედს შენი ხელი მართავს,
ღმერთო, მოეც სიყვარული მზიური
განურჩევლად - მშვენიერს და ართვალს!

მურმან ლებანიძე - "არ დაცემულა საქართველო იმრიგად ჯერეთ"

არ დაცემულა
საქართველო იმრიგად ჯერეთ, -
იხილო მსგავსი
და არ წაგსკდეს
ცრემლები რელედ.

ბაზრის ჭიშკართან,
შავით მოსილს - დღე იყო ჭრელი -
შვილების ჯიბრზე
გაეშვირა დედაკაცს ხელი.

ბრინჯაოს მაჯა
და დაჭმუჭვნილ ღაწვებზე სითხე...
„დედი, ვინა ხარ?!
ქართველი ხარ?!“ -
ტირილით ვკითხე.

მურმან ლებანიძე - "აღარც - ბრძოლა"

აღარც - ბრძოლა,
აღარც - ქროლა,
აღარც შეძახება მწადის -
თვალი ესიყვარულება
წვეროკინას
ჭადრის...

მზე მოსტოპავს
ცისფერ ტატნობს,
კაცი - გაღმა ვენახს ხარდნის -
როგორც უნდა
ისე ხარდნოს,
მე -
სიჩუმე
მწადის!

მურმან ლებანიძე - "დაძინებამდის მე უნდა ვნახო"

დაძინებამდის მე უნდა ვნახო
და ჩავიყოლო სიზმარშიც თანა:
მთებში გაჭრილი პატარა ასო,
ტყეში გაშლილი პატარა ყანა...

სინათლეს ვაქრობ - ქრისტესის ახლო
ბალამწარები ტყისპირას დგანან,
მთებში გაჭრილა პატარა ასო,
ტყეში გაშლილა პატარა ყანა...

ოჰ, გმადლობ, ჩემი სიზმრების ბაღო,
ჩემი ბავშვობის უტკბესო ხანავ -
მთებში გაჭრილო პატარა ასოვ!
ტყეში გაშლილო პატარა ყანავ!

მურმან ლებანიძე - "ვით შეიძლება ხომალდმა ჩვენმა"

ვით შეიძლება ხომალდმა ჩვენმა
ამ ქარიშხლებში ზღვები გაჰკვეთოს?!
ერმა და ბერმა, ერმა და ბერმა -
ყველამ თავისი საქმე აკეთოს!

გუთანს ჩაჰკიდოს მარჯვენა მხვნელმა,
ბელტი ბელტოს და ოფლი აღვენთოს;
სწავლულს გონმა, მშენებლის ხელმა
გადაშენების გზები ჩაკეტოს!

თავი აიღოს ხელმწიფემ ბრძენმა,
აწმყო-კორდიდან მყობადს გახედოს;
პოეტმა წრფელმა, პოეტმა ქველმა
გასაბედავი თვისი გაბედოს!..

მითვლილი ვიქნეთ ხმალჩაგებულად -
მომავლის რწმენით გული აღენთოს...
წყნარად, უსიტყვოდ, თავჩაღებულად
ყველამ თავისი საქმე აკეთოს

მურმან ლებანიძე - "მთიდან დაბრუნდი მძიმე ჩემოდნით"

მთიდან დაბრუნდი მძიმე ჩემოდნით,
ჩვენ ყველა ხილი ჩამოგითვალეთ,
შენ ჩაგეცინა „აქეთ შემოდით!
ნახეთ, ზემოთით რა მოგიტანეთ!"

შენ გაგვიცრუე ჯალაბს იმედი,
შენ გაგვაცურე ჩემოდნით მძიმით,
და შმაშურობდა წყნარად სიმინდი
და დიდხანს, დიდხანს არჩევდი სიმინდს -

არა საღერღად, არა საფქვავად,
არა წისქვილის დასაბრუნებლად,
არამედ - გრძელი ზამთრის საკლავად:
დასაკიდებლად და საყურებლად!