საიტიდან ლექსის სხვა საიტზე გადატანის შემთხვევაში გთხოვთ მიუთითოთ საიტის მისამართი - www.gpoets.blogspot.com
Loading...

ჯანსულ ჩარკვიანი - ხომალდი

ამხელა წყალში,
ამხელა წყალში,
როგორ გაბედე,
თეთრო ხომალდო...
დაგეჯახება გრიგალი,
დაგშლის,
გრიგალი დაგშლის
და გამოგაგდებს...
ტალღაზე უფრო მაინც იჩქარე,
რომ არ ჩაგძიროს თეთრმა ქარებმა...
უნდა გაგაქროს,
უნდა მიგჩქმალოს,
მოდის გრიგალი და გეზმანება.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ვაჟას ხმა

რას იღრინები, სამყაროვ,
რა ელვა შემომიქნიე,
რად მეუბნები, სხვა ხარო, -
რა უკრძალებლად მირქინე.

წყაროსთან ნუკრი დამიჭერ,
თავს დამანგრიე ტაძარი.
ზურგში ხანჯალი გამირჭე,
სახლს გამიჩინე ხანძარი.

დგას დედაბოძი ნაფუძარს,
ისე, ვით ჯვარი საფლავზე
წუთისოფელმა ჩაჰფურცლა,
რაც ჩემში ჩამოაფასე

ჯანსულ ჩარკვიანი - შეხვედრა გაზაფხულის მგოსანთან

კორჩიოტებს ხისძირი
მოუჩუქურთმებიათ,
ბალახები სიცილით
მზის სხივებზე თბებიან.

გაზაფხულის ტიტინით
აყვავილდა ბუნება,
ხიდან ხეზე ჩიტივით
მიფრინ-მიიხტუნება.

ნაკადული რაკრაკით
შროშანობს და სოსანობს,
გამარჯობათ, აკაკი,
გაზაფხულის მგოსანო.


ჯანსულ ჩარკვიანი - მე

სინგურისფერი დაჰკრავს
მზისგან დალეწილ სახეს,
რწევით ვუმღერი სამკალს -
ქართველის შნოს და სახელს.

ჰა, შემომხედე, ვინ მგავს -
წესით, კანონით, რიგით,
მე რომ სხეულში მიდგას,
ღმერთის სისხლია იგი.

სუყველა მიცნობს კაცად
ყველგან, იქაც და აქაც,
მე კი, ხელების ნაცვლად
მტევნებით ვუხმობ ძმაკაცს.


ჯანსულ ჩარკვიანი - პოეტი

გესმის?! ყივილი
სისხლისფერი -
დაჭრილ მამლისა,
ჩაჩეხილ ხევში
გელოდება
ხროვა ძაღლების,
მაგრამ, მგოსანო,
მჯდომარე ხარ
მარჯვნივ მამისა,
და ვიცი, ზეცით
რომ ამაღლდები.

მუხრან მაჭავარიანი - "ყოვლად უსახოდ"

ყოვლად უსახოდ,
პირდაპირ ვიტყვი
(ეთვლება პოეტს ეს თუმცა ნაკლად):
ცხოვრება კია წვალება, მაგრამ
ცოტათი მაინც ჯობია სიკვდილს.

მუხრან მაჭავარიანი - "ამ ქვეყნად მოსვლა ჩემი და შენი"

ამ ქვეყნად მოსვლა ჩემი და შენი,
თქვი! -
ნუთუ მარტო იმიტომ ღირდა, -
რომ სიკვდილამდე
რაღაცას ელი,
და იმის მერეც
რაღაცა გინდა.

მუხრან მაჭავარიანი - "თითქოს დამძლია ორგულმა"

თითქოს
დამძლია ორგულმა
და იარაღი ამყარა,
თითქოსდა მიწას ვაბარებ
ჩემს უერთგულეს ამხანაგს, -
ეს ორი დღეა, რატომღაც,
ვარ ხასიათზე ისეთზე...
ისე...
რომ მკითხო მიზეზი, -
ვერაფერს მოვიმიზეზებ.

მუხრან მაჭავარიანი - "დილა გათენდება, ვინ იცის, რამდენი!"

დილა გათენდება, - ვინ იცის, რამდენი!
დღე-ღამე დედამიწას ასკდება ზვირთებად;
ვეებერთელა ციცინათელა
ქრება და ინთება...
ქრება და ინთება...

მუხრან მაჭავარიანი - ყეფდა ნაგაზი

ყეფდა ნაგაზი.
მწიფდა მთვარე.
ვტოვებდით კუმისს.
წამიღო სევდამ:
არ იცოდა კაცმა ქე მაინც, -
დღეს არა, - ხვალე
უკვე ვეღარ დაგირღვევს დუმილს
ხმა
ვეღარც მამლის,
ვეღარც ძაღლის,
ვეღარც ელმავლის.

მუხრან მაჭავარიანი - "თენდება ნელა"

თენდება ნელა.
ღამდება ნელა.
და პასუხს ელის
გარშემო ყველა.

და, ვისღა ვკითხო, -
რაც უნდა ვკითხო!
რა უნდა მითხრას, -
კიდეც რომ ვკითხო! -
იმ კითხვის პასუხს, -
თვით როცა ითხოვს!

მუხრან მაჭავარიანი - "უნდა შვას ლექსი"

უნდა შვას ლექსი,
როგორც წესი,
ღვთის ძალამ, ანდა
ეშმაკის ძალამ უნდა შვას იგი;
ზოგი ლექსია, -
მისრიალებს, ვით სალამანდრა,
ლექსია ზოგი -
ვით კენგურუ,
იმგვარად მიხტის.

მუხრან მაჭავარიანი - "დამგავნებიან შენი დები მოწყენილ მერცხლებს"

დამგავნებიან შენი დები მოწყენილ მერცხლებს.
ზეგ პროცესია პლეხანოვზე გაივლის ნელა.
„თბილისის“ (ვაი, შენი ბრალი!) მეოთხე გვერდზე
დაბეჭდილია სახელი შენი, -
ბიჭო.

მუხრან მაჭავარიანი - უხალხო ქუჩა

სუნთქვაში ისმის
ხმაური სისხლის,
სქელია ნისლი...
შორს ხმაა მამლის...
შედედდეს ლამის
თამბაქოს კვამლი...
სუსხია ღამის,
არსაით მგზავრი,
საათის 3.
წყურვილი მძლავრი
ქუჩაში
ქალის სხეულის გავლის.

მუხრან მაჭავარიანი - "რომ არ გეგონო"

რომ არ გეგონო, -
გამწარების გამო საწყალი,
მიზეზი ჩემი გამწარების ,
გეტყვი, - რაც არი:
მე ჩემზე შენი ცუდი აზრი
კი არ მამაწარებს,
მამწარებს ის რომ, -
შენ გგონია, -
ის მე მამაწარებს.

მუხრან მაჭავარიანი - "აზროვნებს თუკი"

აზროვნებს თუკი, - ვინ არის, რომ - არ არის მარტო?
ვინც არის მარტო, განა მარტო იგია მარტო?
იცის კი ყველამ, ვინც მარტოა, რომ არის მარტო?
ფიქრობს კი ყველა, მარტო როა, მარტოა რატომ?
უფრო მარტოა, ვინც მარტოა, თუ ფიქრობს: -
რატომ?

მუხრან მაჭავარიანი - "ბავშვობას რომ იყო"

ბავშვობას რომ იყო,
მშობლიურ მხარეში,
იგივე მთებია,
იგივე მინდვრები...
იმდროინდელი
სადღაა ხალისი?!
ხალისი სადღაა
იმდროინდელი?!

მუხრან მაჭავარიანი - "კაცმა არ იცის, იცის ჭადარმა"

კაცმა არ იცის, იცის ჭადარმა,ხემ და პოეტმა იციან მარტო:
ქალი ქუჩაზე როცა გადარბის, -
რატომ იცინის უმისამართოდ.

კაცმა არ იცის, იცის ღრუბელმა,
ცამ და პოეტმა იციან მარტო:
ქალი წვიმაში რომ ილუმპება, -
რატომ იცინის უმისამართოდ.

მუხრან მაჭავარიანი - "გზა თავისი, ხმა თავისი"

გზა თავისი, ხმა თავისი,
საკუთარი მიზანი -
ყველამ იცის? არა მგონი! -
მსგავსიც არავითარი.
ვინც იცის და ვინც არ იცის -
ყველამ ვიცი 0 ვინც არი.
ნაცნობები ვეღარ მცნობენ,
რაც ცხოვრება ვიცანი.

მუხრან მაჭავარიანი - "ბინდი ახლოვდება"

ბინდი ახლოვდება,
ისმის ტია-ტია,
მოლზე ცვარ-ნამია,
ცაში - ვარსკვლავები;
არის შებინდება -
რაც განთიადია,
ერთი განსხვავებით! -
დიდი განსხვავებით!