ვალერიან გაფრინდაშვილი - 8 აგვისტო

პოეზიისთვის თავის თავი ვინ გაიმეტა,
ერთი ფიქრის ქვეშ თავისი დღე ვინ დააღამა.
ახალი ლექსი გამიტაცებს ახალ იმედით,
ეს არ იქნება “სევდის ბაღი“ და არც “შახმანე“.

ვინ დაინახა გარმონია მსრბოლავ ღრუბლების
და ზღვის ტალღების აღსარება ვინ გაიგონა,
უნდა მოვიდეს დრო ნეტარი, დრო დაუფლების,
აღდგეს ყოველი შექსპირულ და უკვდავ სტრიქონად.

გენრი დოლიძე - არის აქ ვინმე?

დამაქვს თვალებით საკაცობრიო სევდა...
სისხლში გახსნილი მთელი მსოფლიოს იარა
ბედჩამქრალ სულში ციცინათელებს ვსდევ და
მტკივა ცრემლებიც, მარტო თვალები კი არა...
მტკივა განცდებიც, დაღლილი ლექსის სამხარი.
(არ გადმოვარდე, მზეო, რა მაღლა ასულხარ?!)
_ არის აქ ვინმე? _მე ვეკითხები სამყაროს
და, როგორც წესი, არ მაქვს კითხვაზე პასუხი..

გენრი დოლიძე - ანგელოზის ცრემლები

ბავშვობიდან გულში მქონდა
საოცნებო, ერთი რამ,
რომ ოდესმე ჩემს მკლავებში
ლამაზ გოგოს ეტირა...
მტკიოდა და რომ გავიგე
გულის წამლის რეცეპტი
ქუჩა-ქუჩა, ეზო-ეზო
მტირალ გოგოს ვეძებდი...
ვერ ვპოვე და დავიღალე
ბევრი ძებნა-ლოდინით.

ბათუ დანელია - ადამიანი

წინ ისე მიდის, თითქოს არ სურს მოესწროს მკვდარ მზეს –
ამაო წინსვლა, ღმერთის შექმნილს, რად აქვს მისჯილი?!
ადამიანი, ალბათ, მალე გაივლის მარსზეც,
დედამიწას კი კვლავ უკვდება შვილი შიმშილით...

ადამიანი წინ ისევე ჯიქურად მიდის,
არადა, ზოგჯერ, გზას უკანაც უჯობს მოხედოს,
თორემ, არათუ ჯოჯოხეთი არსებობს, თვით ის
სამოთხის ბაღიც არ იქნება უჯოჯოხეთო!

არჩილ სულაკაური - მამული

არ ვიცი, ამას რა ჰქვია,
როცა მთაწმინდა აქვეა,
როცა აქვეა მტკვარი...

გაბრიელ ჯაბუშანური - არ გჭირდებით შენ და მავანს

არ გჭირდებით შენ და მავანს
მომღერლად და მაქებრად?
არ მომისმენთ კენტად მავალს? _
ეგ მადარდებს ნაკლებად!
სხვებს სჭირდებათ, მარტვილს მჯერა,
ლექსთა ჩემთა ზვირთები,
და მეც ვიწყებ მათთვის მღერას
ვისაც მეტად ვჭირდები!

გაბრიელ ჯაბუშანური - ამაოდ მიხმობ

ამაოდ მიხმობ!
ხომ სულერთია:
ჩვენ ვერასოდეს ვერ დავზავდებით.
შენი საუფლო ხევსურეთია,
მე – სამყაროშიც ვერსად ვთავსდები!

გაბრიელ ჯაბუშანური - აპრილი ჩამომძახოდა

მარტს სუსხის კბილი მოვტეხე,
ლიხი დავხვიე მთა–ხევსა,
ზვავთა ზღუდენი მოვჩეხე, –
ხრამში ხომ ხედავ ნახმლევსა, –
თვით თეთრთა მთათაც მომხედეს
და მწვერვალებმაც მნახესა.

ოთარ ჭილაძე - ადამიანი უფრო მეტია

ადამიანი უფრო მეტია, ვიდრე ჰგონია...
მაგრამ აქამდე ვერ უპოვია საბრალოს თავი
და გადის მისი მოკლე ცხოვრება 
შურში, მტრობაში და სიძულვილში.
შენ რატომ უნდა გეძინოს ცუდად, 
მე თუ... რაღაცით ვარ ბედნიერი...

ტარიელ ხარხელაური - მანძილი შენამდე დიდია

მანძილი შენამდე დიდია, 
შენიდან ჩემამდე - არც ისე 
ამინდი საგრძნობლად მშვიდია, 
მანცვიფრებ... 

აკაკი წერეთელი - გაუბედავი სიყვარული

ათი წელი,
მწარედ მწველი,
გულს მიდაგავს ტრფიალება!
და უბრალოდ
სავალალოდ
ჩემს გულშივე იმალება

ნიკოლოზ ბარათაშვილი - შევიშრობ ცრემლსა

შევიშრობ ცრემლსა, ჭირთ მანელებელს,
გულსა დავიწვავ დასანაცრებელს,
და მისსა ფერფლსა, ვითა საკმეველს,
შევსწირავ სატრფოს, ჩემსა სალოცველს!

ალექსანდრე ბეგაშვილი - დედა

დედა!
სიკეთის წყაროა დედა!
დედა ლექსია ალალად თქმული.
დედის თვალებში მზის ღიმილს ვხედავთ,
დედის მკერდში ძგერს სამშობლოს გული.

ნოდარ დუმბაძე - თოვლის პაპას წერილი

თოვლის პაპა წერილს წერს,
აწრიპინებს კალმის წვერს,
თან ისწორებს ფაფუკ წვერს,
- მოგილოცავთ ახალ წელს.

საჩუქრები ყუთებში
ვალაგე და ვთვალე,
თქვენთან მომაქვს, ცელქებო,
თქვენ კი გენაცვალეთ.

ირაკლი აბაშიძე - დილა არის ახალი წლის

თუმცა მიწას თოვლი ფარავს
და მზის სხივით აღარ იწვის,
გულში მაინც ცეცხლი ელავს,
დილა არის ახალი წლის.

გაყინულა ნაკადული,
წყლის ჩუხჩუხი აღარ ისმის;
გულს კი მაინც ზეიმი აქვს -
დილა არის ახალი წლის.

ოტია იოსელიანი - გახსოვს ზედაზენი?

გახსოვს, ზედაზენი?..
მაჯვნივ დარჩა ძველი ჯვარი,
მარცხნივ-წმინდა მცხეთა,
აღმართები,
აღმართები,
აღმართები,
გზა მიხვეულ-მოხვეული,
დახვედრა და გაცილება ხეთა.

შოთა ნიშნიანიძე - არაფერია... მაგრამ უბრალოდ..

არაფერია... მაგრამ უბრალოდ
გულმა ტკივილით მოიღო რეჩხი:
ძველი ბილიკი ანწლს დაუფარავს,
სულ სხვა ბილიკით შედიან ტყეში.

არაფერია... და ძლივს ვიცანი
ეს ძველი ეზო,
ეს ძველი შუკა.
ის არი, მაგრამ აღარც ის არი,
აგდია დევის თოხივით უქმად.

მახსოვს ბაბუა, როგორც მლოცველი,
ხნულს მოჰყვებოდა აღსავლის მხრიდან,
მხარზე მზე ეჯდა ანგელოსივით
და ბღუჯა სიმინდს ხნულებშ ჰყრიდა.