1

ლაშა დავითულიანი - დავით მეფე

და დავითმა შეუწყვიტა სულთანს ხარკი ქართული
უფლის რწმენით განაშორა ზღვარი ქართლის დარაბებს
ის მეფური სიდიადით ომში იყო ჩართული
ხმალ-აწვდილი დაემუქრა სელჩუკებს და არაბებს.
მეომრებს რომ უკიჟინა სიტყვა მაღალხმიანი,
სიმამაცით განიმსჭვალნენ მომართული მხედრები
ფარ-ხანჯლების ელვა ატყდა ცაში ომახიანი,
საქართველოს გამარჯვებას ღაღადებდნენ ვედრებით.
დამონება გადაწყვიტა ქართლის მაჰმუდ მეორემ
მეფე დავითს შეუტია გამოწრთვნილი ამალით
ჩამოხრჩობით დაემუქრა უხეირო მეომრებს
ვინც ბრძოლაში თავს იჩენდა გაქცევით და დამალვით.

მორის ფოცხიშვილი - ვინ რა ინატრა

ჩიტმა-ცა, თევზმა-წყალი,
მგზავრმა-გზა, ცხენმა-ნალი,
ვირმა-ბზე, აფრამ -ქარი,
ტურამ-ტყე, მგელმა ცხვარი,
ჯამმა-რძე, ყველმა-პური,
ვაზმა-მზე, გულმა-გული,
მე კი შენ!..

გიორგი თუშიშვილი - ყოველ დილით მე შენს ცრემლებს ვეფერები!

ჩემს მიწაზე დავაბიჯებ მწუხარებით
და იმ ტკივილს მეც განვიცდი, მას რომ ტანჯავს,
დედამიწას ვატორტმანებ მქუხარებით
და სტროფებად შემორჩენილ გულ-ღვიძლს ვხარჯავ.

ყოველ დილით,მე შენს ცრემლებს ვეფერები,
ღაპა-ღუპით რომ ჩამოსდის ბებერ ენგურს,
ხანდახან კი გავიხსენებ შეფერებით,
მოულოდნელ გაწბილებას თემურ ლენგურს.

ზოგჯერ ჩუმი მონატრებაც წამომცდება,
ჩემს მიწაზე ჭიქა ღვინით მსურს ვილხინო,
სანამ სული ჩონჩხის ზღუდეს გამოსცდება,
სოხუმისკენ მიმავალი მსურს, მიხილონ.

დიკა სალაყაია - არ დამეღალო დედი

ვზივარ და ვფიქრობ,
რა გიჭირს, რა გილხინს,
თუმცა ვერ გშველი დედი,
გადათენთილან თოვლით იები,
მეც მალე მოვალ დედი.

მოვალ, მოგიტან მინდვრის ყვავილებს,
რომ თმებს ჩამაწნა დედი,
შენით ვსუნთქავ და შენით ვივსები,
არ დამეღალო დედი...

ისევ გაწვიმდა, ისევ დაქროლა,
ცოტაც გავუძლოთ დედი,
მალე, სულ მალე გამოიდარებს
შენს თეთრ ფანჯრებთან დედი..,

მუხრან მაჭავარიანი - ერთი სახლი

დედაქალაქში, სხვათა შორის, სახლია ერთი,
იმ სახლის სისწვრივ
უამრავი სახლები დგანან.
აღემატება ჩემს ძალ-ღონეს
იმ სახლის გვერდით
მშვიდად,
ყოველგვარ მღელვარების გარეშე გავლა.

ეს ის სახლია,
სადაც სულ ამ ერთი წლის წინათ
მე ყოველღამე მეძინა და
ვტოვებდი დილით.
ეს ის სახლია,
სადაც, როცა თოვდა ან წვიმდა, -
ვგრძნობდი, -
თუ ჭერი საკუთარი
არის რა ტკბილი!

ვახტანგ ჯავახაძე - პრობლემა

ვინ ცოტა იცის,
ვინ მეტი,
ხან ცოტა სჯობს და
ხან მეტი,
მაგრამ:
ჯინსი თუ
ვილვეტი?
დონ კიხოტი თუ
ჰამლეტი?

ვახტანგ ჯავახაძე - საიათნოვას სიკვდილი

ცეცხლში იწვოდა მახათა,
ტაძართან იდგა ქადაგი,
ჯალათი დაინახა და
წამოიძახა:
- რა დაგი...

ვახტანგ ჯავახაძე - აკაკი

ბერძნებს უთქვამთ ილიადა,
ჩვენ კი ვამბობთ:
ილია და...

ყველა ხელბორკილიანთა
რწმენა იყო:
ილია და...

ვინც კი დაცოლშვილიანდა,
შვილებს მოძღვრავს:
ილია და...

ყველა პურმარილიანთან
იმღერება:
ილია და...

ბევრი ჭიქა დაილია,
მგონი,
რითმაც დაილია, -
მაგრამ მაინც:
ილია და...

ვახტანგ ჯავახაძე - გალაკტიონის პორტრეტი

თუმცა ბედმა სულეთის
მხარეს
დაგაბინავა,
სადაც შენი სურათი
მხვდება,
ყველგან შინა ვარ.

ვახტანგ ჯავახაძე - ავაშენეთ ვარდისფერი მიწისქვეშა ტაძრები

ავაშენეთ ვარდისფერი
მიწისქვეშა ტაძრები,
გამოვძვრებით ლიფტებიდან
და მეტროში ჩავძვრებით.
ვაკვირდებით
დამუნჯებულ
მგზავრებს თვალგაცეცებით,
ამოვძვრებით მეტროდან და
სამსახურში შევძვრებით...
ვაი,
როგორ დაგეკარგეთ,
მიხმობს მთა და ციცაბო,
როგორა მყავს
თქვენი თავი,
ონჭიქეთის ციცებო?

ვახტანგ ჯავახაძე - გაძვირდა

გაძვირდა,
სკამი გაძვირდა,
დაფასდა ტყე და
ხე და
დამძიმდა კაცობრიობა,
სხედან,
ბატონო,
სხედან!
ერთი
ორ სკამზე
ისე ზის,
ვერ გრძნობს
წყურვილს და შიმშილს,
ლერწამზე სწრაფად იზრდება
სკამის დაკარგვის შიში.
მინდა,
ხეს გადავეხვიო,
ხის ტოტებსა და
ფესვებს,
და ისე უნდა ვიყვირო,
ქვეყანა დადგეს ფეხზე!

ვახტანგ ჯავახაძე - ვაჭარია გაზაფხული

ვაჭარია გაზაფხული,
გულსაც მოგაყვანინებს.
თუკი აუხირდი და
თუკი აუყვირდი,
უცნაური მეწვრილმანე
წონით ყიდის
ყვავილებს
და რაც უფრო მსუბუქია,
უფრო ძვირად ყიდის.

ვახტან ჯავახაძე - ტელეფონებით უფრო ბევრი საქმე ფუჭდება

ტელეფონებით
უფრო ბევრი საქმე ფუჭდება,
ვიდრე კეთდება
ტელეფონებით...
კიდევ კარგი,
რომ
ტელეფონები
ყოველთვის კარგად
არ მუშაობენ
ანდა
საერთოდ არ მუშაობენ
ტელეფონები...

ვახტანგ ჯავახაძე - ღმერთო, ზამთარში ნუ მომკლავ

ღმერთო,
ზამთარში ნუ მომკლავ:
გაზაფხულივით ბარდნის...
შემოდგომაზე? -
ვენახში
მზე ბრწყინავს მილიარდი...
გაზაფხულზე და ზაფხულში? -
ია ჰყვავის და ვარდი...

ვახტანგ ჯავახაძე - ათას სურვილს

ათას სურვილს
ერთადერთი
ეჭვი ანაღვლიანებდა,
მაცთუნა და
შემიტყუა
ღამის აკლდამაში...
ერთხელ დავაგვიანე და,
ცოტა დავაგვიანე და,
გვიან დავაგვიანე და -
მაიდამაინც მაშინ...

ვახტანგ ჯავახაძე - დავით აღმაშენებელს

საფლავის სისადავით
ვინ შეგედრება,
დავით!
სიბევრე-სიცოტავით,
სიბრძნით და
სიკოხტავით -
სიკვდილსაც შევედავეთ,
წარსულსაც შევედავეთ,
და არ დავუთმეთ
შენი
თავი -
ცოცხალი თავით!

ვახტანგ ჯავახაძე - თუმცა არასდროს გეშლება

თუმცა რასდროს გეშლება
წერტილის დროზე დასმა, -
არ მოგატყუოს
სიმაღლემ,
არ მოგატყუოს
ტაშმა.
რაც უნდა ბევრი მოხვეტო,
ვერ შემოსწვდება თასმა,
უფრო ძნელია
წაშლა და...
არ შეგიტყუოს
ტაშმა.
ბევრი აჰყვა და
გადაჰყვა
და ძეგლებს ამონტაჟებს,
ბევრს უტაშობაც ატყუებს...
ნუღარ დაითვლი
ტაშებს.

ვახტანგ ჯავახაძე - წიგნებს აღარ ვკითხულობ

წიგნებს აღარ ვკითხულობ,
მე ვკითხულობ ციტატებს:
მზის ამოსვლას...
მზის ჩასვლას,
ზღვა რომ ხელში იტატებს...
პირველ
პირველ სექტემბერს...
უკანასკნელ დილიჟანსს...
სუფთა თერთმეტმეტრიანს...
ანდერძს
ავთანდილისა...
ნუშის გამოცხადებას...
უფლისციხის ტერასებს...
მთვარის ფოტოფრაგმენტებს...
ცრემლებს ქრიზანტემაზე...
არსაკიძის მარჯვენას...

ვახტანგ ჯავახაძე - მჭირს უცნაური ალერგია

მჭირს უცნაური ალერგია:
ამინდს ვერ ვიტან
ნალექიანს;
კბილებით მიჭირავს
სული და ნერვი და
ორპირს და ფარისეველს
ვერ ვიტან.
მეგობრის მოღალატეს
ვერ ვიტან,
მოღალატის მეგობარს
ვერ ვიტან.
მეშვიდეთა და მერვეთა
პირველობასაც
ვერ ვიტან.

ვახტანგ ჯავახაძე - პატივცემულმა კარაზანამ

პატივცემულმა კარაზანამ
მოისურვილა თაფლი და
ფუტკრების დემოკრატიულ
რესპუბლიკისკენ გაფრინდა.
ყველას გაასწრო ტრასაზე
ქიშპობითა და
ჯიბრითა,
ფუტკრების დემოკრატიულ
რესპუბლიკამდე მიფრინდა,
და ისე გაკადნიერდა,
არც კი იკითხა შეფი და
ფუტკრების დემოკრატიულ
რესპუბლიკაშიც შეფრინდა.