ტერენტი გრანელი - სიცოცხლე

საღამო მოდის, წვიმის წვეთები
უახლოვდება ჩინარს და ალვას.
ღმერთო! მომკალი, მე გევედრები,
ახლა სიცოცხლე ფერფლია ალბათ.

ახლა საღამო უფრო წყნარია,
თეთრი ოცნება კვდება ახლავე.
სადღაც ქალები ჩუმად მღერიან,
ვფიქრობ სანთელზე, მოდის ეს ღამე.

საღამო მოდის, წვიმის წვეთები
უახლოვდება ჩინარს და ალვას.
ღმერთო! მომკალი, მე გევედრები,
ახლა სიცოცხლე ფერფლია ალბათ.

ტერენტი გრანელი - რკალიდან: კვირის წირვები

თეთრი ხაზებით დავეწევი სასტიკ ზმანებას,
დაისვენებენ ქიმერებზე ჩემი ცოდვები,
შენს მიმქრალ სახეს შემოდგომა მე არ მანებებს,
და აქ, თბილისში, თვით მათხოვარს შევეცოდები.

მე ეს შუადღე გამაოცებს თავის ლოცვებით,
ცოდვის ტაძარში გადავითვლი ფიქრებს გაძარცვულს,
წვიმის ლანდებში ვიმალები ღამის ოცნებით,
ო, ეს წუთები მე მაგონებს ტირილს გარდასულს.

ანთებულ გრძნობით ავაკივლებ ცრემლებს თვალებში,
როცა საშინლად გამაშავებს მთვარის სინესტე.
მეტად მწვავეა ეს ქვეყანა ღამის რკალებში
და ჩემი ლექსი-ყაჩაღების ცრუ მანიფესტი.

კვირის წირვებში ცოდვილ ტაძრებს ასწევენ მკვდრები,
თავის წამება სამრეკლოზე მარტო მე მინდა.
ო, ვიყრი მუხლებს, სინანულით შენ გევედრები,
მე გაჭირვებულს და საცოდავს, ღმერთო, შემინდე!

ტერენტი გრანელი - გაზაფხული

დღეს სხვანაირი მზის ამინდია
და მხვდება სახე ბევრჯერ ნახული.
და ახლა ისევ ერთად მიდიან
უზრუნველობა და გაზაფხული.

 დიდი ხანია, არ ვიცი სად ხარ,
და ზეცა უფრო ახლოა გულთან.
ზამთარი ნელა წავიდა სადღაც,
უკვე სითბოა და გაზაფხულდა.

ტერენტი გრანელი - თოვლი

უკვე გათენდა დილა,
გაქრნენ წამები გლოვის.
ასეთი დღეა, თბილა
და სიმშვიდეა თოვლის.

ამარა ამდენი ცრემლი,
კმარა, არ მინდა მეტი.
მოდის ნუგეში ჩემი,
როგორც ცისფერი მტრედი

ახლა გამშორდი, წადი!
დღეა ამნაირ ქროლვის.
ისე იცვლება წამი,
როგორც თამაში თოვლის.

ტერენტი გრანელი - სიკვდილს ვინ აცდა

სიკვდილს ვინ აცდა,
ვღოხდები უცებ.
ვდგავარ მინასთან
და როიალს ვუსმენ.

სდუმს ჩემი ლეში,
და უფრო ალი.
და ისმის მზეში
ხმა როიალის.

ერთ წერტილს ვუმზერ,
არის შრიალი.
ეცემა გულზე
ხმა როიალის.

სიკვდილს ვინ აცდა,
ვღონდები უცებ.
ვდგავარ მინასთან
და როიალს ვუსმენ.

ტერენტი გრანელი - ექსკურსია ცისკენ

ისევ სიშორის ცეცხლი მიზიდავს,
არ მინდა გული სამარეს მივცე.
მე ხომ მინდოდა გასვლა მიწიდან,
მე ხომ მინდოდა გაფრენა ცისკენ.

იქ უხილავი მხარე მიცდიდა
და ნისლიანი უსაზღვრო სივრცე.
მე ხომ მინდოდა გასვლა მიწიდან,
მე ხომ მინდოდა გაფრენა ცისკენ.

იმ პლანეტებზე ფიქრი მიმძიმდა
და გაგიჟებას ველოდი ისევ.
მე ხომ მინდოდა გასვლა მიწიდან,
მე ხომ მინდოდა გაფრენა ცისკენ.

ისევ სიშორის ცეცხლი მიზიდავს,
არ მინდა გული სამარეს მივცე.
მე ხომ მინდოდა გასვლა მიწიდან,
მე ხომ მინდოდა გაფრენა ცისკენ.

ტერენტი გრანელი - ზარები

მეც მიცინია, მეც მყვარებია,
ახლა რეკავენ სულ სხვა ზარები.
მე რომ მაშფოთებს - ეს ზარებია, -
მოუსავლეთში მივემგზავრები.

ტერენტი გრანელი - ეს დღე შორს წავა, ეს დღე მოკვდება

ეს დღე შორს წავა, ეს დღე მოკვდება,
კვლავ დაიწყებენ თვალები რონინს.
ისევ ერთმანეთს უახლოვდება
სული ჩემი და გალაკტიონის.

და სადმე წასვლა მეც მინდა ეხლა,
და ისევ კივის ზარი სიონის.
დაიგვიანა, რატომ ამდენხანს
არ ჩამოვიდა გალაკტიონი.

და სხვაგვარია ეს ფიქრი დილის,
და ისევ მარტო მივდივარ ბაღში.
გალაკტიონი გაექცა თბილისს,
და მე, ძვირფასო, ისევ აქ დავრჩი.

ტერენტი გრანელი - ეს ფიქრები ქრიან

ეს ფიქრები ქრიან,
დგას საყდარი სომხის.
ძირს ფოთლები ყრია
დაცვენილი ოხვრით.

ქარს შრიალი მოსდევს,
ქარი ცისკენ მიდის.
და მიწიდან შტოზე
გადაფრინდა ჩიტი.

და ხეების იქით
დღე ანათებს მინებს.
უცნაური ფიქრით
ბაღს ჩაუვლის ვინმე.

ეს ფიქრები ქრიან,
დგას საყდარი სომხის.
ძირს ფოთლები ერია
დაცვენილი ოხვრით.

ოთარ ჭილაძე – ცირკი

უკვე ზარია და ვღელავ თითქოს.
გულმაც რაღაცა მანიშნა ისევ.
და ცხოველების სუნი და სითბო
მძიმე ხელივით მომისვა პირზე
ცირკის არენამ.
გულს კი საყურე
უცვნია შენი და მეც მანიშნებს.
და ერთნაირად ჩაცმულ მსახურებს
კლოუნი ზურგზე აწყობს ბალიშებს.

აი, მუსიკაც!
ვისთან ხარ ნეტავ…
ანდა ამ კლოუნს რა მოუვიდა,
თოკზე შედგომას რომ ვეღარ ბედავს
და ცრემლის ნაკადს ასხამს ყურიდან.


არაფერს ფასი არა აქვს ისე
თუ არ დამალა შიში კლოუნმა.
და ალბათ ისიც მოიმტვრევს კისერს,
ხიფათი თუ ვერ იგრძნო დრუოლად.

მიხეილ ქვლივიძე - ბეღურასავით

ბეღურასავით
გული გიცემს სულ ერთი ციდა,
შენც უფრთხილდები
შენი ბუდის პატარა სითბოს..
ავალ,
ვარსკვლავებს ჩამოგიყრი ქუჩებში ციდან, -
უკანასკნელი
სევდიანი სტრიქონი იყოს!

ავალ,
ჩამოვხსნი, დავაგორებ სპილენძის მთვარეს,
ადრე თუ გვიან -
დავიწყების გახდება ღირსი..
ოჯახში სითბო არ გაკლია,
დაასხი ბარემ,
შესანდობარი დავლიოთ მისი!

ტერენტი გრანელი - მძიმე ქარები გარეთ კვნესიან

მძიმე ქარები გარეთ კვნესიან,
დღემდე ოცნება სივრცე მეგონა,
რა ძვირფასია ეს პოეზია
და იდუმალი ქალი ლენორა.

მიყვარს ეს ვარდი,მიყვარს ეს ია,
ფიქრები ფიქრებს გადაეკონა,
რა ძვირფასია ეს პოეზია
და იდუმალი ქალი ლენორა.

გულს გრიგალები შემოესია
დღემდე ოცნება სივრცე მეგონა
რა ძვირფასია ეს პოეზია
და იდუმალი ქალი ლენორა.

ირაკლი კაკაბაძე - მე თებერვალზე ვწერ

მე თებერვალზე ვწერ,
ნაცრისფერ თებერვალზე.
კვირტებთან დამარცხებულ თებერვალზე.
სიცარიელის სიმძიმეზე ვწერ,
ნაცრისფერ სიცარიელეზე.
ქარებით სავსე სიცარიელეზე.
ერთ სევდიან დამშვიდობებაზე ვწერ,
სევდიან შემოხედვაზე ამ დამშვიდობებისას და
ათას მზერაზე ერთ შემოხედვაში.
თვალებზე ვწერ,
ღია თვალებზე და
გრძელ დერეფნებზე ამ თვალებში.
მე თებერვალზე ვწერ,
დაუძლურებულ,
ნაცრისფერ თებერვალზე.
კვირტებთან დამარცხებულ თებერვალზე.

მარიამ ხუცურაული - ისე მექავება მარცხენა ძუძუ

ისე მექავება მარცხენა ძუძუ,
არ გენატრებოდე, არ იქნება.
ვნანობ იმდღევანდელ ცრემლსა და წუწუნს,
უთქმელ საყვედურს და გარინდებას.
თუკი შენ არაფრად გიღირს ეს სითბო,
ჩემი სიკეთე და გულწრფელობა,
მაშინ მეჩვენება, ძალზედ ბევრს ვითხოვ,
სჯობდა ისევ ისე უთქმელობა...
მაინც მექავება მარცხენა ძუძუ
თან მჯერა, ძალიან გენატრები
და მაეჭვიანებს სულ ყველა ქალი _
ჩემი მომდევნოც და ჩემამდელიც...

ტერენტი გრანელი - ეს გაგიჟება უცნაურია

ეს გაგიჟება უცნაურია,
ქარიშხალივით მოდის ოცნება.
ახლა გაფრენა როგორ მწყურია
ახლა მწყურია გამოცოცხლება.

თეთრი ოცნება იდუმალია,
ქარიშხალივით მოდის ოცნება
სიგიჟე უფრო ვალია,
ახლა მწყურია გამოცოცხლება