შოთა ნიშნიანიძე - სიჩუმე

მიყვარს სიჩუმე გარდასულ ჟამის,
დიდი,ყვითელი და სავსე მთვარის.
მრავალი დღე და მრავალი ღამე
მეცა ვყოფილვარ სიჩუმით მთვრალი.

სულს მინედლებს და მიაბრეშუმებს
და მიასკეცებს,რაც რომ მებადა,
ეკლესიათა,ქანდაკებათა
მრავლისმეტყველი დიდი სიჩუმე.

ტერენტი გრანელი - საბურთალოზე

მომესმა ყეფა ბებერი ძაღლის,
ჩემთან რა გინდა, რომ მიყეფ ძაღლო!
აგერ დგას ველზე პატარა სახლი,
ასე მეც მინდა რომ დავესახლო.

ტერენტი გრანელი - ფიქრები სიშორეზე

ოთახში ვსდუმდი და წვიმდა ოდნავ 
და ვწუხდი გვიან გაფრენილ დღეზე, 
და როგორც ცეცხლი, გარს მეხვეოდა 
ფიქრი, სიკვდილზე და სიშორეზე. 

იდგნენ ქარები მძიმე დარდების 
და იშლებოდნენ შუქები სიმად. 
ვნანობდი განვლილ მზიან დარებზე, 
უიმედობას ანთებდა წვიმა. 


ტერენტი გრანელი - ცრემლი შუაღამის

ჩნდება შორეული ჩემი მოგონება,
ო,ეს მოგონება - გაფრენილი მტრედი.
მე ხანდახან თავი მკვდარი მეგონება
და ეს ქვეყანა მხოლოდ სიზმარეთი.

ბესიკ ხარანაული - აუცილებლობა

რა არის ნიჭი,
თუ მას ზღუდე არ შემოავლე,
რა არის ზღუდე,
მოთმინებით თუ არ აშენდა;
და მოთმინებაც რაღა არის,
თუ არა დღე და ღამე ყოველი!

ვაჟა-ფშაველა - კაი ყმა

კარგ ყმად ვინა ვსთქვათ, ვაჟებო,
ნათქვამი არა გვცხვენოდეს,
მსმენლის გულს აბორგოვებდეს,
არავის არა სწყენოდეს?
ვინა, ვინ არი კაი ყმა,
ვის ტანზე ხმალი ჰშვენოდეს?

ირაკლი აბაშიძე - შენ ყველა იმ დღეს...

შენ ყველა იმ დღეს
ნუ დაარქმევ
დაკარგულს უქმად,
შენ რომ ვით ღმერთი,
როგორც მეფე
ფლანგავდი გულქვად.
მეფე მდიდარი,
მეფე შმაგი,მეფე ზვიადი...
მილიონს წვავდი-
სახლში გეწყო ცხრა მილიარდი...

გალაკტიონ ტაბიძე - უბედურ საათს არვინ დაგიცავს

უბედურ საათს არვინ დაგიცავს,
არავინ გეტყვის მშობლიურ ნანას,
მაგრამ გახედავ ყრუ დედამიწას
და მოიგონებ შენ შენს სატანას.

იმედი, შენი ბრძოლის საგანი,
გატაცებაა დაუდგრომელის.
მოღუშულია შენი საკანი:
სხვა რა, სიკვდილი მხოლოდ მოგელის.

ირაკლი აბაშიძე - ოთხმოცი წელი

მხოლოდ ოთხმოცი წუთი,
მხოლოდ ოთხმოცი წამი-
ათიათასი ფუთი
ნოემბრის ოცდასამი.

მხოლოდ ოთხმოცი წვეთი,
მხოლოდ ოთხმოცი ნამი-
ყველა წვიმაზე მეტი
ნოემბრის ოცდასამი,

გალაკტიონ ტაბიძე - შენი ღიმილი

(ნაწყვეტი ალბომიდან)

...შენი ღიმილი... ლეონარდო და-ვინჩის ხელის
მე არ მინახავს გაფრენა და გაუკვდავება,
მაგრამ მე უფრო სევდიანი რამე ვიხილე:
შენი სიკვდილი, შენი ადრე დასაფლავება.

გალაკტიონ ტაბიძე - მოვა... მაგრამ როდის?

შორეული ქალის ეშხი
მოვა... მაგრამ როდის?
სიყვარული სასახლეში
მხოლოდ ერთხელ მოდის!

ასეთია ნაზი ბედი,
ბედი რჩეულ ფერის;
სიცოცხლეში თეთრი გედი
მხოლოდ ერთხელ მღერის!

ირაკლი აბაშიძე - სულ გროშის ფასად

შენ, რა თქმა უნდა,
მხარს უჭერ კეთილს,
ბოროტისა და კეთილის ომში;
ძლევა გსურს ერთის,
ამ,გაჩენიდან მტრად შებმულ ორში;

ირაკლი აბაშიძე - სიზმარში წუხელ...

სიზმარში წუხელ
კვლავ ტიციანი -
ის ზამთრის კეპკა,
პალტო რეგლანი..
სიზმარი,როგორც ფერთა ციალი
ნაბიჯით შემკრთალ ტელეეკრანის.

ტერენტი გრანელი - მოდის ზამთარი, თოვლი და ყინვა

მოდის ზამთარი, თოვლი და ყინვა,
თოვლის და ყინვის ცისფერი წვეთი.
სნეული სახე დ სიკვდილის წინ ვარ,
სიკვდილის წინ ვარ მე, როგორც გედი.

დავდივარ ღამით და მე ვარ თოვლი,
და მე ვარ ნისლი, და მე ვარ წვიმა.
და სულს ცეცხლისკენ მივყავარ თრთოლვით,
ისე ვარ, როგორც ვიყავი წინათ.

ბედის სიშორეს ქარივით მისდევს
რიცხვები გლოვის და აღშფოთების.
თბილისის კვამლში ვეხვევი ისევ მე,
თანამგზავრი მკვდარი ფოთლების

ტერენტი გრანელი - თოვლი

ციდან ჩამოდის ფიფქი,
ისმის ზარების გლოვა.
და განუწყვეტლივ ფიქრი,
და განუწყვეტლივ თოვა.

დღეს მიხარია ღამე,
მაღლა ზეცისკენ მივქრი.
და თოვლიანი ღამე,
და თოვლიანი ფიქრი.

როიალის ხმას ვისმენ,
მიდის ზეცისკენ ბოლი.
დაფენილია ისევ
თეთრ ქაღალდივით თოვლი.

ტერენტი გრანელი - ბაღში ქარია ისევ

ბაღში ქარია ისევ
და კვიპაროსის რხევა.
გული წამებას მისდევს
და უიმედო დღეა.

ასე დადიან ირგვლივ
და ასე გადის წამი.
ჩემი მდუმარე ფიქრი
ტყვეა ცისფერი ღამის.

და მაგონდება ისევ
ჩემი დის ბავშვი უჩა.
მივყვები გრძნობას ცისკენ,
მივყვები კამოს ქუჩას.

ბაღში ქარია ისევ,
ლექსი შეღება სისხლმა.
ყოფნას ვიგონებ ისე,
როგორც შორეულ სიზმარს.

ტერენტი გრანელი - მიდის ეს ხანა, მიდის ეს ფიქრი

მიდის ეს ხანა,
მიდის ეს ფიქრი.
და ეს ქვეყანა
დარდისკენ მიჰქრის

და ეს ქვეყანა
დარდისკენ მიჰქრის.
მიდის ეს ხანა,
მიდის ეს ფიქრი.