ლია სტურუა - მერე რა, რომ ყველა კარია ღიაა

მერე რა, რომ ყველა კარია ღიაა,
მე გაქცევა მინდა, შენ არ გამიშვა.
გარეთ ცხელი დღეა,
მინატრე და შინდისფერ თმას გავიშლი...
დედა ჯავრობს, ჯავრი რაა მერე,
იჯავრებს და დაყუჩდება მერე,
დაღამდება, გათენდება მერე,
გახუნდება ჩემი თმების ფერი_
უაზრო და შენთვის გამოგონილი...

მხევალივით მე ვიცეკვებ შენთვის
და ჩხრიალით ამევსება მკერდი
და თვალები გამიხდება სველი
და მძივები დამებნევა შენსას...

და თუ წავალ, მომიტევე მე,
ვერ ვიგუე ალბათ მძიმე ჭერი
და სიჭარბე შენი ნაცრისფერის...
იჯავრებ და დაყუჩდები მერე...
მე ხომ ყველა ქალში ვმეორდები
და შენს სახელს უაშველო თოვლში
ავაფარე შინდისფერი თმები_
ჩემი დიდი მარტოობის დროშა...

გაბრიელ ჯაბუშანური - გაიღვიძე

გაიღვიძე,
გესმის, დროზე გაიღვიძე,
შენთან მოვდივარ
და ხომ უნდა დამხვდე ფხიზელი,
რამდენი გეძებე,
რამდენი გეძახე,
რამდენი ვიღვაწე,
ხმა არ გამეც და
უშენობა მეტად ვერ შევძელი,
რამდენი სათქმელი დამიგროვდა, რომ იცოდე,
მგონი ათ წელსაც ვერ მოვათავო ლაყაფი,
გაიღვიძე,
კუბო მორთე,
შენს გვერდით მომიწოდე,
ადგილი მანდ ორთავეს გვეყოფა.
ხომ იცი, ხალხს და სოფელს განვერიდე,
მტორავენ ტრფობისა და კენტობის ვაებანი,
გაიღვიძე,
გესმის, დროზე გაიღვიძე,
ნუთუ არ მოგენატრა ჩემთან პაემანი?

ოთარ ჭილაძე - მე მინდა, შენს ლანდს ეს ლექსი ვუთხრა

მე მინდა, შენს ლანდს ეს ლექსი ვუთხრა,
უბრალოდ ვუთხრა, როგორც სუფრაზე
ყველას გვაქვს ჩვენი პატარა კუთხე,
სადაც ჩვენვე ვართ ჩვენი უფროსი.
ეცემა თოვლი - თეთრი ფრინველი,
ეცემა, მაგრამ რა იცის თოვლმა?..
ან რას გაიგებ, რომ დღეს პირველად
არ შემიძლია მე შენი პოვნა.
ეს თოვლი მარტო თოვლი არ არის,
ეს ქარიც მარტო ქარი არ არის.
ისინი სადღაც შიგნით მალავენ
მას, რაც არ იყო დასამალავი.
მე თოვლში ვიგრძენ შენი სიცივე,
მე ქარში შენი თმებით დავები,
შენი დუმილით, შენი სიციცლით,
შენი ფერმკრთალი მუხლისთავებით.

ოთარ ჭილაძე - გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა

გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა,
გარეთ ისევ წვიმს და სულ იწვიმებს,
მე ვგრძნობ, რომ მცივა და მენატრები,
მაგრამ ვერ გხედავ, როგორც სიცივეს.

გარეთ კი წვიმით სველი აბრები
აშიშინებენ შერჩენილ სიცხეს,
მეც აღარ მინდა, რომ სხვას დაბრალდეს
ჩემი სიჩუმე და ხმაურს ვიწყებ.

გათავდა, აღარ ჩამოგეხსნები,
არც მახსოვს, ვის რა ვუთხარი გუშინ
და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს
შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე-სულში.

ნარბენი კაცის გულივით ფეთქავს
საათიც, ქუჩაც, ფოთოლიც, წვეთიც...
შენ ხარ-აქამდე რაც უნდა მეთქვა,
შენ ხარ-ოთახში ჰაერზე მეტი!

თამაზ ბაძაღუა - მუსიკა

ყელს დაიჭრიან მკრთალი სიმები
და სულში ჩუმად აღმოცენდება
როგორც ბიბლიურ მცენარის ტოტი
და ფოთლებს ჩუმად ააშრიალებს.

მე გეფერები. ასე ძალიან
მომწყურადა ქარი და სინათლეში
იბადებიან ჩემი ფესვები,
როგორც წყვდიადის კალთაში მთვარე.

მე გეფერები. შეშლილ ტუჩების
ანარეკლივით ბრწყინავს ოთახი
და იბადება მტანჯველი სხივი
სადღაც, ჰაერის მეორე მხარეს.

ზვიად რატიანი - მცირე ელეგია მამისათვის

აი, ეს ხეა მამაჩემი.
გაგიკვირდა?
მუხას ელოდი?
არა, ეს ხეა მამაჩემი,
ეს ტანწვრილი
და არც ისე ხანდაზმული,
რომელსაც ფხიზლად ძინავს ზამთარში
და გაზაფხულზე პირველივე სითბო აღვიძებს.
ის არ ჩრდილავს ნახევარ ეზოს,
არ აბნელებს დანარჩენ ხეებს,
მისი ჩრდილი მსუბუქია და თვინიერი –
მას შემოდგომის სუსტი მზეც კი
სულ ადვილად ატრიალებს ღერძის გარშემო,
ხოლო ზაფხულში, როცა ჩვენკენ უზომოდ ცხელა,
მისი ჩრდილი, მეტს თუ არა, ხუთ-ექვს ჩვენგანს ნამდვილად იტევს
და ჩვენ ეს გვყოფნის. მეტი არც ვართ.
მეტი არც გვინდა.

ზვიად რატიანი - ცხოვრება ქვებში

გასაგებია ყველაფერი.
მეც სწორედ მსგავსი სიბრძნეებით ვისულელებდი
ჩემს გულს, მაგრამ გაიწელა –
ეს ჟამი ქვების შეგროვების – სწორად ვამბობ? – ჰოდა ეს ჟამი
უსაშველოდ, სამარცხვინოდ გაიწელა:
შეგროვილია ყველა ლოდი და ყველა კენჭი,
უზარმაზარი გალავანი ამოშენდა
ჩემს გარშემო,
და იმსიმაღლე –
გინდაც მოვიდეს ჟამი სროლის,
ალბათ ყველაზე მსუბუქ კენჭსაც ვერ გადავაცდენ,
ვერ გადავაგდებ გალავნის მიღმა.
განძრევისაც კი მეშინია – შეიძლება ჩამოიშალონ
ეს ჩემი წლობით ნაგროვები მეტყველი ქვები
და მომსრისონ. ვზივარ უძრავად
და ყველა ქვას სათითაოდ ვათვალიერებ;
ზოგიერთი მიყვარდება,
მაგრამ ვერ ვუმხელ.

ზვიად რატიანი - ქება სიშორის

შენი თვალების ნაკადულში
ბადეს აგებს მებადური შეშლილი ზღვიდან.
შენი თვალების ნაკადულში
დანაპირებს ასრულებს წყალი.
მე მასში ვაგდებ
გულს, გაწაფულს ხალხში ცხოვრებით,
და ჩემს სამოსელს, და ფიცის ბრწყინვას:
სიშავეთაგან უშავესი, ვდგავარ შიშველი.
თუ ერთგული ვარ, ერთგული ვარ მხოლოდ ღალატით.
როსღა მე მე ვარ, მე შენ ვარ მაშინ.
შენი თვალების ნაკადულში
მეოცნებე მეკობრე ვარ და მივირწევი.
ბადე კი იჭერს:
ჩვენ ვშორდებით, გადახვეულნი.
შენი თვალების ნაკადულში
ვიწროვდება ჩამომხრჩვალის კისერზე ყულფი.

ანა კალანდაძე - რომი, გენუა, პიზა, ვერონა

რომი, გენუა, პიზა, ვერონა,
არნოს მინდვრებზე ფოთლების ცვენა,
მიწის ქვეშ ლეთე და აქერონი,
გრაცია პლენა, გრაცია პლენა..
კოლიზეუმი ძვლებს ითბობს მზეზე,
ვეზუვს გვირგვინი შემოსძარცვია...
ო,ვერიკიო და ვერონეზე,
გრაცია პლენა. პლენა გრაცია...

ვალერიან გაფრინდაშვილი - წუმწუმების სიმღერა

დღეს წუმწუმები დაიწვა ბევრი,
მკვდარ პეპლებივით ქუჩაში ყრიან.
ხმაურობათა დადუმდა ტევრი
და წუმწუმების ისმის არია:
"როგორც მიზრაფნი სწრაფად ვიალებთ,
კოლოფი არის სკრიპკა ირიბი,
ჩვენ პაგანინის ხელში ვტრიალებთ,
და თავისმკვლელი გვატარებს ჯიბით.
ჭლექი ასულის კვლავ მოლანდება
ეს მოგონება მაინც კარგია: -
როგორც კაპრიზი ჩვენი ანთება
უყვარდა ლილი მეუნარგიას.

კონსტანტინე გამსახურდია - მარია სტელლა

შემოღამდება, გაისვება დისკო მთვარისა,
დისკო მთვარისა მოვერცხლილი და მოქარგული
და გუმბათებზე აენთება ქრისტეს ჯვარისგან,
ქრისტეს ჯვარისგან მოფენილი სხივი ფარული.
როგორც ბინდისას მათხოვარი ბრმადმოარული,
სხივი ბარბაცით კანალებში გადაიჭრება,
გატყდება ბროლი მინანქარით შემობზარული,
აედევნება ბნელ ხეივნებს ლანდების წყება.
შადრევანებზე ეზმორებათ გრანიტის ლომებს,
გულში იღვიძებს სათნოება, ქუჩაში ბნელა,
ჩრდილის მანტია მოეხვევა წმიდა ბართლომეს
და მღერის ვიღაც პორტალებთან: „მარია სტელლა“.

ანა კალანდაძე - პაწაწინა რტო ვარ

მეფერება მზე ალერსის მთხოვარს,
ვარდისფერად ცამან ჩამომთოვა...
მე მიგალობს ,როდი მიმატოვა,
თოხიტირა,პაწაწინა რტო ვარ...
ქარი მარხევს და ყვავილებს მაცლის,
ყვავილს მომწყვეტს,გაიტაცებს მინდვრად...
დამიყვავე,ქარო ნუ ხარ მკაცრი;
პატარა ვარ,მოფერება მინდა!
მითხარიო! როგორ,როგორ,ვანდო
საიდუმლო აშარსა და მსტოვარს?
მებაღეო ,ნუ დამტოვებ მარტო,
მეშინია ,პაწაწინა რტო ვარ!

ანა კალანდაძე - თქვი, არჯაკველო ხვიარა

თქვი, არჯაკველო ხვიარა,
ქსანზე ვინ ჩამოიარა?
_რავი, ღრუბლებზე ვფიქრობდი
დაარა გამიგია რა...
მეც... სხვათაშორის ვიკითხე,
სალაპარაკოდ კი არა...

ანა კალანდაძე - მოდიოდა ნინო მთებით

ლურჯ მწვერვალებს ქარი რძისფერ ნისლში ხვევდა
და,როდესაც ბარში ვარდნი ყვაოდნენ,
თოვლი იდო ჯავახეთის მთათა ზედა
და ტყეებში ქარიშხლები ბღაოდნენ.....
მოჰკიოდა,ქარი ღრუბლებს მოჰკიოდა
და ფარავნის ტბასა ზედა ძრწოდა ქარი..........
მოდიოდა ,ნინო მთებით მოდიოდა
და მოჰქონდა სანატრელი ვაზის ჯვარი.
თოვლის მთებით კვირდებოდა უცხო მგზავრი,
ვის უნახავს ვარდობისას თოვლი მთებზე?
მწყემსსა ჰკითხა;
_რომელია ქართლის გზაი?
მწყემსმა უთხრა;
_საქართველო არის ესე!

ოთარ ჭილაძე - უკვე გამოჩნდა ჭაღარა მთები

,,უკვე გამოჩნდა ჭაღარა მთები,
ჰაერში ძველი თოვლის სუნია..
მომგვრელი სევდის და არა შვების,
რადგან მთებს იქით დასასრულია.."

ან ,,გათავდა! აღარ ჩამოგეხსნები,
არც მახსოვს, ვის რა ვუთხარი გუშინ
და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს
შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე... სულში."

ოთარ ჭილაძე - მთელი წელია

მთელი წელია, რაც მე ვწევარ ამ კალაპოტში
მდინარის ნაცვლად... მთელი წელია!
მიწის ლაჯებში მოფართხალე წყალი ჰგონიათ
ჩემი სიცოცხლე. მთელი წელია!
ცას და ქვეყანას, როგორც ხიდზე მიმავალ გოგოს,
სუნთქვაშეკრული ამოვყურებ. მთელი წელია!
მთელი წელია, მოლოდინის ხორკლიან კედელს
ნასროლ ბოთლივით ზედ ვემსხვრევი. მთელი წელია!
მთელი წელია, შეეზარდა თმა წყალმცენარეს,
სხეული ლოდებს, თვალი სივრცეს. მთელი წელია!
მოდი, ფეხები ჩამოყავი ჩემს გრილ ზვირთებში,
პირზე შემისხი, მდინარე ვარ, მთელი წელია!
გული კი ფეთქავს, ვით აბგაში ცოცხალი მწყერი,
ანდა საათი ბალიშის ქვეშ... მთელი წელია!

ოთარ ჭილაძე - მე თოვლში ვეძებ სისხლისფერ ვარდებს

მე თოვლში ვეძებ სისხლისფერ ვარდებს
და მიტოვებულ ნუშებს და ატმებს...
თოვლზე ეცემა პოეტის ლანდი
და ქალაქს კიდევ ერთ კივილს ართმევს
და ავსებს შემკრთალ სიცარიელეს
და ისევ თოვლს და მოლოდინს ერთვის,
მაგრამ ბოლომდე რჩება იერი
ბედნიერ ბავშვის და დაღლილ ღმერთის.

მურმან ლებანიძე - ბულბულს მირჩევნია შაშვი

ბულბულს მირჩევნია შაშვი,
გალობს, ჩქარობს, ხარობს ბავშვი,
გულწრფელს ჩამოაგვირისტებს
უცებ, რაც მოუვა თავში.

ეს ბულბული მგალობელი
მხოლოდ თვალისმოკვრამდეა.
ღმერთი ჰყავდეს მწყალობელი და,
ცოტა არისტოკრატია.

ჰგონებს ულამაზესია,
სწავლულებით სხვა ჯიშია,
მხოლოდ მთვარიანში გალობს -
ნამეტნავად აზიზია.

გალაკტიონ ტაბიძე - მღვრიე ქარი

თოვლის მხარე,
ნისლიანი მთა და ბარი.
მოვიმხარი მისი გზები, სიცივე და მღვრიე დარი...
ზარზე ზარი, სწრაფი, ჩქარი, მღელვარებათ
ჩქეფდა ღვარი,
ტრიალებდა,
როგორც ფარი,
შემოდგომის ჩქარი
ქარი...
მეფის კარი, ნანგრევები, ნატახტარი...
მეფე ტყვეა, ტყვეა მეფის ამირბარი, სპასალარი.
აქეთ ქუჩა, იქით ჯარი და დროშები გარი-გარი...
ისევ ქარი...
მოდის მტერი, იკეცება ალყათ ჯარი.
ცხენზე მჯდარი მწარედ ჰკივის მეომარი.
კონონადა მშობლიური და ღრუბელი შავად მდგარი...
ისევ ქარი,
მძაფრი ქარი,
თქეში,
მთელი ნიაგარი!..
სული ძლიერ აფეთქების და სიცივე ჯადოქარი.
ისევ
მძიმე პეტერბურგი და ამინდი ბობოქარი...
ისევ ქარი,
მღვრიე ქარი!

ოთარ ჭილაძე - გადაიპენტა თეთრად ტკივილი

გადაიპენტა თეთრად ტკივილი,
სულში ნაცნობი, ცივი ქარია…
არ მინდა ახლა ბედთან ჩივილი
უბრალოდ შენთან მინდა ძალიან…

აღმართ და აღმართ ასვლის სიმწარე
დაღმართმა ვეღარ გადაიავდრა…
მასთან შეხვედრა ალბათ ვიჩქარე
აი შენთან კი…დამაგვიანდა.

წლები მათოვს და ქრება ღიმილი,
უხეშად მაცლი ფერებს ყოველ დღე…
ჩალად არ გიღირს სხვისი ტკივილი
მიკვირს წლების წინ როგორ მოგენდე?