დათო ყანჩაშვილი - გადაიღო

რა ხანია გადაიღო იმ დიდმა და კოკისპირულმა სიყვარულმა,
რომელმაც ჯერ დაგვასველა, მერე დაგვხავსა,
ბოლოს კი გვალვას შეგვატოვა.

ნიკო გომელაური - არის ჩემში როდენი

არის ჩემში როდენი,
ოღონდ ცოტაოდენი.
არის ჩემში დავინჩი
კარგ და მზიან ამინდში.

ჯემალ ქარჩხაძე - იგი

- როცა ცა დღის თვალს გაახელს და ქვეყნიერებას სიბნელეს გადააცლის, იგი ავა მაღალ ქარაფზე და დიდი დაძინების ხახაში ჩაეშვება. ბელადის სიტყვებს ცხელი ხიფათის სუნი აუვიდა, როგორც შიშველ მთას აუვა ხოლმე, როცა შიგნიდან ცეცხლის ენა ამოიმართება და ცა ფერფლის ღრუბლით დაიფარება.

გალაკტიონ ტაბიძე - ერთხელ საღამოთი

ბათუმის მზე ჩასავალად ენთო,
მშვიდი ქარი ხმაურობდა ზღვაზე.
ცხოვრებისგან დაღალული „დენდი”
გემს უცდიდა და მიამბო ასე:მახსოვს ქალი, ვერონიკა, ლაღი,
ორკესტრით და ხალხით ფეთქდა ბაღი,
ვერონიკას მოსწყენოდა შუბლი,
ვერონიკას შუბლზე აჩნდა ზრახვა;

ილია ჭავჭავაძე - რა ვაკეთეთ, რას ვშვრებოდით

ერთხელ მე და პაპაჩემი
ერთს ადგილს შევიყარენით;
ჯერ, როგორც მოგეხსენებათ,
მრავალჯერ დავამთქნარევით.
მერე ვუთხარი: - პაპაჩემო!
უწინდელი რამ გვაუწყეთ:
რით ვიდიდეთ თავი ჩვენი,
სახელი რით მოვიხვეჭეთ?

აკა მორჩილაძე - ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები


 ზაზა
ნიცაში მინდა... ვინ მეუბნებოდა? მთელი ნიცა არაბებს აქვთ აღებულიო,
საფრანგეთში ნაციონალიზმის ტალღა აგორდაო - არაბებმა და ზანგებმა გადაჭამეს
ყველაფერიო. ჰო, ერთი შენიღბული ზვიადისტი მეუბნებოდა სუფრაზე. კუპატს
ვჭამდით, შავ ღვინოს ვსვამდით და საფრანგეთის პრობლემებზე ვსაუბრობდით
ჩვენს ეროვნულ ჭრილში...

ჯანსუღ ჩარკვიანი - აი,დავბრუნდი

აი , დავბრუნდი
აღარც გრიგალი,
აღარც სერობა,
აღარც ლოდინი.
თუმც ძველებურად
ვერარც გიგალობ,
ვარ ხელგაშლილი
მაინც ლორდივით.

ჯანსუღ ჩარკვიანი - სიმშვიდე

ნეტაი რას ჭირისუფლობ,
ნეტაი რას ბულბულობ,
გაგიშლია ხალხში სუფრა,
უპუროდ და უფულოდ!

კმარა,გეყო,დასცხრი გულო,
აგრემც წვრილშვილს დაურჩი,
ნეტაი შენ,რად კითხულობ,
შენს სამშობლოს რა უჭირს.

ნიკო გომელაური - ბოროტი ლექსი

დღეს დავლევ რამეს,
შემდეგ ათივეს დავარღვევ მცნებას.
გავათევ ღამეს,
კახპებს შევასხამ ხოტბას და ქებას.
მშვიდად და წყნარად
მე ვერსად მნახავთ,ვერ მნახავთ დაღლილს.

ნიკო გომელაური - მას!

მხოლოდ ერთი რამ გამაგებინე
(მინდა გავერკვე,მინდა მესმოდეს)
რატომ პასუხი არ მაგებინე,
მე და ჩემნაირ მცირე პერსონებს?...
გამაგებინე, რა დამიშავე
– მუდამ ამაოდ რატომ გახსენებ?..
თუნდაც თავიდან უცებ ვიშვა მე,
ვიცი, მაშინაც არ მოგასვენებ...

შოთა ნიშნიანიძე - სიჩუმე

მიყვარს სიჩუმე გარდასულ ჟამის,
დიდი,ყვითელი და სავსე მთვარის.
მრავალი დღე და მრავალი ღამე
მეცა ვყოფილვარ სიჩუმით მთვრალი.

სულს მინედლებს და მიაბრეშუმებს
და მიასკეცებს,რაც რომ მებადა,
ეკლესიათა,ქანდაკებათა
მრავლისმეტყველი დიდი სიჩუმე.

ტერენტი გრანელი - საბურთალოზე

მომესმა ყეფა ბებერი ძაღლის,
ჩემთან რა გინდა, რომ მიყეფ ძაღლო!
აგერ დგას ველზე პატარა სახლი,
ასე მეც მინდა რომ დავესახლო.

ტერენტი გრანელი - ფიქრები სიშორეზე

ოთახში ვსდუმდი და წვიმდა ოდნავ 
და ვწუხდი გვიან გაფრენილ დღეზე, 
და როგორც ცეცხლი, გარს მეხვეოდა 
ფიქრი, სიკვდილზე და სიშორეზე. 

იდგნენ ქარები მძიმე დარდების 
და იშლებოდნენ შუქები სიმად. 
ვნანობდი განვლილ მზიან დარებზე, 
უიმედობას ანთებდა წვიმა. 


ტერენტი გრანელი - ცრემლი შუაღამის

ჩნდება შორეული ჩემი მოგონება,
ო,ეს მოგონება - გაფრენილი მტრედი.
მე ხანდახან თავი მკვდარი მეგონება
და ეს ქვეყანა მხოლოდ სიზმარეთი.

ბესიკ ხარანაული - აუცილებლობა

რა არის ნიჭი,
თუ მას ზღუდე არ შემოავლე,
რა არის ზღუდე,
მოთმინებით თუ არ აშენდა;
და მოთმინებაც რაღა არის,
თუ არა დღე და ღამე ყოველი!

ვაჟა-ფშაველა - კაი ყმა

კარგ ყმად ვინა ვსთქვათ, ვაჟებო,
ნათქვამი არა გვცხვენოდეს,
მსმენლის გულს აბორგოვებდეს,
არავის არა სწყენოდეს?
ვინა, ვინ არი კაი ყმა,
ვის ტანზე ხმალი ჰშვენოდეს?

ირაკლი აბაშიძე - შენ ყველა იმ დღეს...

შენ ყველა იმ დღეს
ნუ დაარქმევ
დაკარგულს უქმად,
შენ რომ ვით ღმერთი,
როგორც მეფე
ფლანგავდი გულქვად.
მეფე მდიდარი,
მეფე შმაგი,მეფე ზვიადი...
მილიონს წვავდი-
სახლში გეწყო ცხრა მილიარდი...