Loading...

მუხრან მაჭავარიანი - "ვიცი: შენ, ალბათ, ახლა მჭადის ცხოვაში ხარ და..."

ვიცი: შენ, ალბათ, ახლა მჭადის ცხობაში ხარ და
გესმის წყვეტილი ყმული მგლის, ზუზუნი ქართა.
ძვლებამდე ჰყინავს,- არის ზამთრის ღამე ქათქათა.
კრუტუნებს ცეცხლთან წამომჯდარი მცივანა კატა
და ოხრავს,
ოხრავს
შეჭირხლული ვერხვი ჭიშკართან.

ნედლი საკეცით უტრიალებ მხურვალე კეცებს.
საკეცე ხელში გიჭირავს და საკეცეს ეზებ.

ღონდები, რადგან თქვა ვიღაცა დროულმა გლეხმა:-
მოსალოდნელი არიო ლეღმა!

მთელი ქალაქი მისცემია აქ ჩემს ძაგებას,
გამაბოროტეს, როგორც სოფლის მთვარე ძაღლებმა.

შენც ყოველ თვეში გიზიდავენ მარღნი ცხელ ჭორებს,
თითქოს მე, შენი ვაჟიშვილი, უზომოდ ვლოთობ...
არ დამიღონდე,- ყოველივეს გამოვასწორებ,-
ვინც ვეტრფი ქვეყნად
მზეს წითელსა
და მწვანე ფოთოლს.

მუხრან მაჭავარიანი - არა!

ტყუილა კი არ ატყორცნილან ამხელა ხენი!
თავ-პირს ტყუილა კი არ იმტვრევს ქვებზე ყვირილა!
ანდა, საწნახელს უტკბილესი ქვიშხურის წვენი.
ტყუილა კი არ წასკდომია სისხლად ცხვირიდან!

არა!
მე ამან საუკუნოდ აღმაფრთოვანა...
არგვეთის სივრცემ ჩამაწურა სულში ფირუზი...
გული სოფლიდან წამოვიღე სწორუპოვარი
და ძმაკაცივით გადავკოცნე დილა თბილისის.

არა!
ტყუილა არ ჰყიოდა მამალი თურმე!
ვაშლებში თურმე თენდებოდა ტყუილა როდი!
ჭრიალ-ჭრიალიც არ გაჰქონდა ტყუილა ურმებს!
არც ყვირილაზე ქანაობდა ტყუილა ბონდი!

არა!
მე ამან საუკუნოდ აღმაფრთოვანა...
არგვეთის სივრცემ ჩამაწურა სულში ფირუზი...
გული სოფლიდან წამოვიღე სწორუპოვარი
და ძმაკაცივით გადავკოცნე დილა თბილისის.

მუხრან მაჭავარიანი - სიხარული

დილის ცვარი ქალაკოდას
შერჩენია ქარვასავით.
სიმინდების გასაფარსად
მოშრიალებს ქარ-ვარსამი.

ჩინებულად შეუნახავს
მოკურდღლავე ყანა გლედიჩს,
ქარქვეტებში გარბის ქარი
ულვაშების წინაგლეჯით...

სიხარულმა აღმიტაცა,
მომანდომა თამაშობა,
სიხარულმა გამაბრუა
და ეს ლექსიც ამან შობა...

მუხრან მაჭავარიანი - ნაცნობი მთვარე

იგი სახლიდან გამოდის ახლა.
ამხანაგები უცდიან გარეთ.
კვლავინდებურად ელვარებს მაღლა
დედაქალაქის ქათქათა მთვარე.

სიცოცხლით სავსე გუგუნებს ქუჩა.
გოგონას სახეს უმშვენებს კდემა.
ტურფად უბრწყინავს თვალები ლურჯი,
მოდის ტრამვაი - ნომერი - 5.
ადის ტრამვაის კიბეზე მარდად.
ისწორებს ხელით ქათიბის კალთას
და
ფანჯარასთან ჯდება.

ტრამვაი მიდის...
განიერ გზაზე
ერთმანეთს სცვლიან ჭადრები, ხალხი.
მარტოდენ მთვარე,
თეთრონი მთვარე -
მისდევს ტრამვაი უცვლელი სახით.

ქუჩაში სუფევს დუმილი ხეთა.

მუხრან მაჭავარიანი - შემოდგომა

მთებზე გადმოდგნენ ზამთრის ჯარები -
გადმოათეთრეს მთათა წვერები...
დაფრთხნენ ვაზები,
დაფრთხნენ ჭალები,
დაფრთხნენ ყანები,დაფრთხნენ ველები.

- თავს უშველეთო! - იჭექა ვერხვმა
და...
რაც კი იყო ამჟამად ხილი:
უნაბი,
კომში,
ატამი,
ლეღვი, -
ყველამ ბეღლისკენ იბრუნა პირი.

კაკლები მაღლიდან ხტებიან კანკალით, -
ჯდებიან გოდრებში... გარბიან ბეღლისკენ...
თავპირისმტვრევით ცვივა კაკალი, -
ხელებს იფარებს თავზე ლეღვის ხე.

მუხრან მაჭავარიანი - არგვეთის წვიმა

ჩვენს აივანზე მერცხალი გალობს, -
ყმაწვილს მწყურია მერცხლის ალერსი...
ცა იყოს თითქოს მართალი კალო,
როგორც ხორბალი - კევრის ნალეწი, -
წვეთები წვიმის
ცვივა
ციდანა...

სველდება ველი გადაცელილი.
ვხედავ სიმინდის დაულვაშებას.
გადაათეთრა მშვიდად წერილი.
გამოიტანა ზალიდან სკამი.
დაჯდა.
ცხამისკენ გაექცა თვალი
და
გააბოლა ბაბუაჩემმა.

მუხრან მაჭავარიანი - გზადაგზა

კმაყოფილი ჭაბუკი ვიღიმები, ვიჩქარი,
იღვიძებენ გზადაგზა სიყმაწვილის დღეები;
წისქვილები,
მინდვრები,
წყაროები,
ტყეები
და...
კაკლების ჩეროში
ჩვენი სახლიც...
შეხედე!

ცოტა დამრჩა მანძილი,
მუხლი მიჭრის ვაჟურად.
გზაში მხვდება სიცილით
იზვარა და ლაშურა.

აი, ჩემი სოფელი,
აი, ჩემი არგვეთი,
აქ მე რომ არ მიმიღოს, -
ქვაც არ გდია არც ერთი.

თამუნა ხელაძე - "შენებრ ეშხიანი რამდენია"

შენებრ ეშხიანი რამდენია,
ჩემებრ გადარეულს სადღა ნახავ?
შენ ეს სილამაზე რა გგონია?
რომ მე უბერებელს ვეღარ მნახავ!
შენებრ დარდიმანდი რამდენია,
(ჩემებრ თავქარიანს სადღა ნახავ)
რისთვის მოიგონეს ჰარმონია?
ჩემში ქალი რომ ვერ დაგენახა!
წადი გადალახე გაზაფხული,
შენთვის ცრემლები არ დამდენია,
ჩემებრ შეშლილ ქალს შენ სადღა ნახავ?
შენებრ უმადური რამდენია!

მუხრან მაჭავარიანი - "ვიცი, წამერთმის მზისა ჭვრეტანი"

ვიცი, წამერთმის მზისა ჭვრეტანი,
დღეს არა, ხვალე მოვკვდები, ვიცი,
ვიცი, იქ ჩავა ჩემი ცხედარიც,
სადაც უთვალავი ჩასულა სხვისი.

ვიცი, ჩემს მერეც მოკვდება ბევრი,
ზოგი სიკვდილის იქნება ღირსიც...
ვის რა ხელს მისცემს სიკვდილი ჩემი! -
ვინ ამოავსო სამარე სხვისი.

მუხრან მაჭავარიანი - "საგანი ღვარძლის..."

საგანი ღვარძლის,
საგანი შურის, -
წარსულით სავსე,
იმედით სავსე -
მიგორავს სული,
მიგორავს სული,
მიგორავს სული
დედამიწაზე.

მიგორავს,
როგორც ქუჩაში კასრი,
რომელიც
შემდეგ სარდაფში ჩადის;
მიგორავს,
როგორც ტრამვაის ხაზზე
წითელი ფერის
ტრამვაი მიდის...

მუხრან მაჭავარიანი - მე მიყვარს ხოლმე სიარული ქუჩაში მარტო

მე მიყვარს ხოლმე სიარული ქუჩაში მარტო,
იმ დროს,
როდესაც
დედაქალაქს
დაიპყრობს ძილი...
მიყვარს,
მიყვარს
და...
არ ვიცი რატომ!
(მიზეზის პოვნას
არცთუ ისე ძალიან ვცდილობ).

დავდივარ.
მესმის საკუთარი ფეხის ხმა მხოლოდ...
იღვრება დიდი ფანჯრებიდან სინათლე ლურჯი.
და...
ვიცი:
ვივლი,
ვივლი,
ვივლი,
ვივლი
და...
ბოლოს
სასაფლაოზე წამიღებენ ამავე ქუჩით.

მუხრან მაჭავარიანი - "აქ, მიწის გამო, ორი კაცი როცა პაექრობს"

აქ, მიწის გამო, ორი კაცი როცა პაექრობს,
ფეხის წვერებზე,
ღელის გაღმა,
იწევს სამრეკლო;
ამაოდ ცდილობს ყურადღების მიპყრობას იგი, -
არ იხედება
არავინ იქით.

მუხრან მაჭავარიანი - "წეღან ცა ქუხდა"

წეღან ცა ქუხდა,
ცახცახებდნენ ხენი შიშითა...
მიწაზე
ბარტყებს ანარცხებდა ბუდიდან დელგმა...
სუფევს გარშემო იმნაირი ახლა სიმშვიდე,
თითქოს, - რაც მოხდა,
მოხდა როსმე,
და, არა წეღან.

მუხრან მაჭავარიანი - "ვინც კი, საერთოდ, რაიმეს უცდის"

ვინც კი, საერთოდ,
რაიმეს უცდის, -
ტაქსის უცდის თუ
ტრამვაის უცდის! -
უკეთუ უცდის,
რაკიღა უცდის, -
ეს იმას ნიშნავს,
რომ სიკვდილს უცდის.

მუხრან მაჭავარიანი - სიკვდილი პიროვნების კულტის პერიოდში

დამუწა პირი, -
გადაღლილი „ვაშას“-ს ძახილით;
გულზე ხელები დაუკრიფეს, -
ტაშით დაღლილი...
„დარჩება მარად
ჩვენს გულებში მისი სახელი“.

მუხრან მაჭავარიანი - "კაცზე „კაი კაცს“ როცა იტყვიან!"

კაცზე „კაი კაცს“ როცა იტყვიან!
ის „კაი კაცი“, - ზნეობის ტყვეა.

ზნეობას ზურგი ვინც შეაქცია, -
დედას „უმკობენ“ ცის წიაღშიაც.

მუხრან მაჭავარიანი - "პლეხანოვის და რუსთველის შემდეგ"

პლეხანოვის და რუსთველის შემდეგ,
მკვეთრად შემიცვლის ხოლმე ხასიათს
ერთი ყრუ ქუჩა,
სადაც ტრამვაის გაუქმებული ხაზია.

მუხრან მაჭავარიანი - "თავისი ვისაც ცოტათი სწამდა"

თავისი ვისაც ცოტათი სწამდა:
ვინ წლობით დუმდა.
ვინ ბალახს ძოვდა;
დროს ამა ქვეყნად
ჰყავს, როგორც ჰყავდა, -
ამყოლი ბევრი,
მეტოქე ცოტა.

მუხრან მაჭავარიანი - ატომური საუკუნე

გიშრად იქცევა ფირუზი, --
ქვეყნის შეწყდება პულსი:
დამოკლეს დავითფერულზე
ერთიც რომ დაჯდეს ბუზი.

მუხრან მაჭავარიანი - "კაცი მიდის ბილიკ-ბილიკ"

კაცი მიდის ბილიკ-ბილიკ,
კაცს უჭირავს სული კბილით.

რაც არ უნდა იყო გმირი, -
სული მაინც არის ტკბილი!