Loading...

ოთარ ჭილაძე - "ვიდრე ხარ... ვიდრე გათოვს და გაწვიმს"

ვიდრე ხარ... ვიდრე გათოვს და გაწვიმს,
არ წარიკვეთო არასდროს სასო,
ხან ოცდაათი ვერცხლი ღირს კაცი,
ხან ოცდაათი _ ერთ ვერცხლად ფასობს.

მაგრამ იმედი, ეს უფლის ჩიტი,
კვლავ ისეთია, როგორიც იყო,
კვლავ ჭრელი კაბა აცვია ჩითის
და თხილისხელა გულს ყველას გვიყოფს.

არ ჩაიქნიო არასდროს ხელი,
ვიდრე ხარ... ვიდრე ხედავ და გესმის...
ძველს ცვლის ახალი, ახალს კი _ძველი
და ქვის მსროლელი ყვავილსაც გესვრის.

ხან ბროლის კოშკზე შემოგსვამს ბედი,
ხან გაბზრიალებს, ვით შოლტი ჩიკორს,
მაგრამ ღიმილი და ცრემლის წვეთი
კვლავ იგივეა, რაც ადრე იყო.

ოთარ ჭილაძე - "შენა ხარ ჩემი ჯილდოც, სასჯელიც"

შენა ხარ ჩემი ჯილდოც, სასჯელიც.
გულზე ახლოს ხარ და ღმერთზე ზემოთ,
ჩემო ტანჯულო, ჩემო მტანჯველო,
დაულეველო სამშობლოვ ჩემო.

შენთან ვარ, მაგრამ მაინც დაგეძებ,
როგორც დაეძებს საჭმელს მშიერი,
და ამ პატარა მიწის ნაგლეჯზე
შემაძრწუნებლად ვარ ბედნიერი.

ოთარ ჭილაძე - "წვიმაც ასეა: მტვრიან ტოტებზე"

წვიმაც ასეა: მტვრიან ტოტებზე
მაშინ გადირბენს, როცა არ ელი,
და მერე დაგაქვს, როგორც მოტივი,
აჩემებული და საყვარელი.

მაგრამ შენ უკვე ტყუილად ბორგავ,
დამთავრდა ვნება-დარჩა ამბავი....
და სველ აფიშას კითხულობა ქოლგა
და თავისი გზით მიქრის ტრამვაი.

ოთარ ჭილაძე - "ხეებს ფოთლები დასცვივდა ისევ"

ხეებს ფოთლები დასცვივდა ისევ-
სიბერის შუქით განაზებული-
და ტოტებს შორის გამოჩნდა სივრცე,
აქმდე თითქოს არ არსებული.

მერე კი მთებზე მოთოვა ოდნავ
და დღე ბრმასავით დაიბნა ქარში....
შენც ფრთები უკვე გაშლილი გქონდა
და ვერ მივმხვდარვარ-რატომღა დარჩი.

ოთარ ჭილაძე - შარშანაც ასე დაიწყო ზუსტად

შარშანაც ასე დაიწყო ზუსტად:
უცებ გადაწყდა ფოთლების საქმე
და მხოლოდ ერთი, ყველაზე სუსტი,
ხელისგულივით აწვება სარკმელს.

მოცოცავს ლურჯი ასფალტის ხავსი.
შიშვლდსება ქუჩა და სახეს კარგავს,
და გაქვავებულ მდინარის მსგავსად,
ყველაზე უფრო თავის თავს არ ჰგავს.

გაქვავებული მდინარის მსგავსი,
სილის ქვეყანას ვეღარ მიათრევს
და ლაქებივით არტყია ტანზე,
რაც მორჩენიათ სახლებს სინათლე.

ოთარ ჭილაძე - "გეძახდი, თითქოს ვეძახდი ყველას"

გეძახდი, თითქოს ვეძახდი ყველას,
ვიხევდი ყელს და ვიგლეჯდი ენას
თითქოს ღმერთისგან ვითხოვდი შველას
და თითქოს ღმერთიც მისმენა მაღლით.

გაგვარჩევინე ცუდი და კარგი
თეთრი და შავი, ქვენა და ზენა,
აღმა და დაღმა, ხროვა და ხალხი
ღმერთო აჩუქე ქვეყანას სმენა

ოთარ ჭილაძე - "ეს ის ჟამია, როდესაც ხვდები"

ეს ის ჟამია, როდესაც ხვდები,
რომ მიტევებაც არის სასჯელი,
ტანჯვაც შვებაა და ღმერთის ნებით,
განვლილი ბევრად სჭარბობს დარჩენილს!

ეს ის ჟამია, როდესაც გინდა
დაჯდე, დაწერო ბოლო წერილი,
თუმცა სასწაულს კვლავ ელი ციდან
და განვლილს ბევრად სჯობს დარჩენილი!

ოთარ ჭილაძე - "მზად ვარ გისმინო და გემსახურო"

მზად ვარ გისმინო და გემსახურო.
ქარში იშლება დეკემბრის თოვლი
და მღერის შენი მძიმე საყურე,
გაბრუებული დეკემბრის თოვლით.

მე ალბათ დიდხანს მექნება ვალი,
მაგრამ ვიქნები სულ მხიარული.
ეს გაუმარჯოს შენს ეშმაკ თვალებს
და სარკეებში ნასწავლ სიარულს

სარკმელში ისევ თოვლი ირევა
და ყვება თავის უბრალო ამბავს.
და სკამზე, როგორც ნანადირევი,
კიდია შენი ლამაზი კაბა.

ხარება მთიელი - მტკივა იარები

გადაჯიშებული ერი,
შეურაცხყოფილი რწმენა,
ჩემო დატანჯულო გულო...
ვხედავ შეგძლებია რწმენა.

არა,აღარ მინდა ცოდვა,
აღარც დაწყევლილი ფული,
გულზე მე ტაძრები მეწვის
ღმერთო! შემიბერე სული.

რწმენა დაიკარგა,გაქრა,
გახმა წინაპართა ფესვი,
ძმა-ძმას ომში იწვევს მტრულად,
ტყვიას უმოწყალოდ ესვრის.

ხარება მთიელი - დუშეთს

აი ისევ შეიმოსა
მუზა შენზე ფიქრებით,
ხვალ ცოტათი წელმოხრილი
და ჭაღარა იქნები.

შენს ქუჩებში კვლავ ირბენენ
ცელქი გოგო-ბიჭები...
შენი ეშხით მე დუშეთო,
ლექსში არ ჩავიჭრები.

გულს ჩაგვიკარ დუშელები,
დაგვილოცე დღენია,
შენით მთვარი თუ ვმღერივართ,
ეს ქართული გენია.

გალაკტიონ ტაბიძე - ქებათა ქება ნიკორწმინდას

მაქვს მკერდს მიდებული
ქნარი, როგორც მინდა.
ჩემთვის დიდებული
სხივი გამობრწყინდა.
მკვიდრად ააშენა,
ვინაც ააშენა
და ცით დაამშვენა
დიდი ნიკორწმინდა.

გზნებით დამკარგავი
გრძნეულ ჩუქურთმებით,
ქარგით დამქარგავი
ნაზი შუქურთმებით,
ნეტა ვინ აზიდა,
ან როგორ აზიდა,
რა ხელმა აზიდა
მაღლა ნიკორწმინდა!

გია ფერაძე - ყაყაჩო

ჩემსავით მარტო , მოწყენით,
ჩემსავით განმარტოებით,
ციხის კედლებშიც იზრდება
წითელი ყაყაჩოები.

შორიდან ჩუმი ალერსით,
სარკმლიდან ფრთხილად
ვდარაჯობ.
ალბად ცოტა აქვს მისჯილი
ამ ჩვენი ზონის ყაყაჩოს.

სხვაობა იცით რაშია!
და განსხვავება რა არის?
პატიმარ ყაყაჩოს ზემოთ
ვეებერთელა ცა არის,

ტერენტი გრანელი - "ბედ–აკვნიდანვე აკლდა ამინ და..."

ბედ–აკვნიდანვე აკლდა ამინ და...
ლექსშიც დააკლდა რაღაც გრამები...
ამოღწეული ცის აკლდამიდან –
საკუთარ საკურთხს უზის გრანელი.

ქუდ–ბოდიშივით... ზამთარს სწყინდება,
არც ყანწელია, არც – გრაალელი:
იცის, რომ: ლექსით – სამთაწმინდეა
და დებოშებით – გრანი გრანელი.

ბაღის ბეღურა რითმით ერთობა,
აღარ ეთმობა ბზა და რვეული;
პოეზიაში ერთადერთობას
წუხს – ცხოვრებაში გზაარეული.

ტერენტი გრანელი - ბარათი ცისკენ

ეს გული დაისერა,
ნისლია ნაპრალებთან.
ასეა ბედისწერა,
ასეა გაწვალება.
არ მინდოდა ნიღაბი,
დარდი მქონდა ისედაც.
მე ოთახში ვიყავი,
მთვარე მაღლა იწევდა.
იდუმალ მხარეების
მოდიოდა გრიგალი,
და მკლავდნენ ღამეები
ბედის მძიმე გრიალით
პირჯვარი გადვიწერე
და გთხოვე მოწყალება.
ასეა ბედისწერა,
ასეა გაწვალება.

ტერენტი გრანელი - "მსურს სიკვდილამდე გიმღერო ქება"

მსურს სიკვდილამდე გიმღერო ქება
ნაზი ძლიერი და საშრიალო,
უნდა ამოვქნა გული ლექსებად
რომ მკითხველები შევაჟრიალო.

მინდა სიტყვაში გრძნობა ჩავასხა,
მინდა ელავდე ჩემში მზესავით,
რომ ყველამ შეძლოს შენი დანახვა,
რომ შეგიყვაროს ყველამ ჩემსავით.

ახლა მანქანას მივსდევ ნივთივით,
ვიცი არ ფიქრობს ჩემზე არავინ,
ამკიდებიხარ გულზე ტვირთივით
და სიმძიმე გაქვს შესაზარავი...

ტერენტი გრანელი - "თოვს და ანათებს"

თოვს
და ანათებს
სადღაც კანდელი,
დიდი სასახლის
ბრწყინავს კარები,
შენ კი,
ვით
თოვლის
თეთრი
ფანტელი,
დაღუპვისაკენ მიექანები.

აგიტანს შიში
და ჟრუანტელი,
გაგითეთრდება
თვალთა უპენი,
ნუთუ,
ვით
თოვლის
თეთრი
ფანტელი,
შენც ისე მშვიდად
დაიღუპები?!

ტერენტი გრანელი - "მე შენ გელოდი"

მე შენ გელოდი,
ვგრძნობდი კაეშანს,
როს ანგელოზის
ფრთები დაეშვა.

როს ანგელოზის
ფრთები დაეშვა,
მე შენ გელოდი,
ვგრძნობდი კაეშანს.

ტერენტი გრანელი - მე და გაფითრება

შუაღამე ჩამოეშვა...
ხატების წინ ხელაპყრობილი ვდგავართ
მე და გაფითრება
სადღაც შორს ბნელი თვალებით ვამჩნევ:
თეთრ უდაბნოში სანთელივით რომ კრთის
ჩემი მწუხარე დის ცისფერი ლანდი.
არ ვიცი:
შეიძლება ჩემი მწუხარების მიზეზი
უხილავი ბაღების სილურჯე იყოს...
ღამის უფსკრული გაიხსნა.
უნდა გათენდეს.
ხატების წინ ისევ ხელაპყრობილი ვართ
მე და გაფითრება.
და ჩემი მწუხარე დის ცისფერი ლანდი
ისევ ღამის შუქივით ელავს თეთრ უდაბნოში

ტერენტი გრანელი - თუ ხარ წვიმისთვის

თუ ხარ წვიმისთვის -
ცაო ცისფერო.
მივალ იმისთვის,
რომ დავისვენო.

გაჩნდა საღამო
ისევ წვალების.
ვუმზერ სამყაროს
ღია თვალებით.

და შენ მადროვე,
როცა კიოდი.
და შორს დავტოვე
გალაკტიონი.
თუ ხარ წვიმისთვის -
ცაო ცისფერო.
მივალ იმისთვის,
რომ დავისვენო.

ტერენტი გრანელი - "ეს დღე სიცოცხლის დასასრულია"

ეს დღე სიცოცხლის დასასრულია,
და ჩემი გული, სუსტი გულია.
ახლო ქანაობს ჩრდილი ტოტების,
ისევ სიკვდილის ლანდს ველოდები.

სიკვდილზე ფიქრმა როგორ მაწამა,
მოდი ახლავე დავლევ ამ წამალს.
ეს დღე ციცოცხლის დასასრულია,
და ჩემი გული, სუსტი გულია.