საიტიდან ლექსის სხვა საიტზე გადატანის შემთხვევაში გთხოვთ მიუთითოთ საიტის მისამართი - www.gpoets.blogspot.com
Loading...

მუხრან მაჭავარიანი - "ვით, ვით არ უნდა"

ვით, ვით არ უნდა
ირწმუნო ჭრი!
ვით უნდა მიხვდე:
ვინ არის სწორი! -
ერთმანეთს როცა,
ვით ყურსა ყური,
ჰგავს ფიცი მართლის
და ფიცი მტყუვნის.

მუხრან მაჭავარიანი - "დღეს ვინც არი და ვინც აღარ არი"

დღეს ვინც არი და ვინც აღარ არი, -
ვიძენ რაკიღა ბევრ რამეს მათგან;
ჯერ ვინც არი და ჯერ ვინც არ არი, -
შევძენ რაიმეს მეც იმათ ალბათ.

მუხრან მაჭავარიანი - "რა ვუყო ამ ხალხს?!"

რა ვუყო ამ ხალხს?! -
რა ვუყო ამ ხალხს?! -
შევაგნებინო როგორ და რითი?! -
ადამიანის თუმც მაზის დამღა, -
იესო ქრისტე ვარ ჭეშმარიტი!

- რა უნდა უყო! -
თვითონ იესო! -
ხალხი იძახის: -
ჭკუით იცნესო!

მუხრან მაჭავარიანი - "ხმას ამოიღებ - ვაია"

ხმას ამოიღებ -
ვაია!
ჩუმად იქნები -
უი!
ვინც ლაპარაკობს, -
ხომ სტყუის!
ვინც სდუმს, -
ის უფრო სტყუის!

მუხრან მაჭავარიანი - როდემდე?!

როდემდე უნდა დავიბანო პირი ყოველდღე?!
ყოველ საღამოს დავწვე ხოლმე უნდა როდემდე?!
მეჭიროს უნდა ყველაფერზე როდემდე თვალი?!
ანდა როდემდე უნდა მქონდეს იმედი - ხვალის?!
როდემდე?!

მუხრან მაჭავარიანი - "გიმზერ"

გიმზერ,
ვითარცა უმზერენ შორეთს,
ვფიქრობ:
ხარ ჩემთვის რამხელა დარდი! -
კიდევ კარგი, რომ არ იცი, თორემ -
ასეთ სიმძიმეს
ვერ აიტანდი.

მუხრან მაჭავარიანი - "გამოვა რამე? თუ არ გამოვა?!"

გამოვა რამე, თუ არ გამოვა?!
რისგან გამოვა და რა გამოვა?!
მზე არ ამოვა, თუ მზე ამოვა?
განთიადია, თუ საღამოა?!
განთიადია, თუ საღამოა -
ვაი-ვაგლახი ამის გამოა.

მუხრან მაჭავარიანი - "ცაა დაწინწკლული კუდმაკრატელათი"

ცაა დაწინწკლული კუდმაკრატელათი,
მოლოდინს უსაზღვროს განაგრძობს გელათი...
მერცხალმა ბოლოთი,
ვითარცა მაკრატლით,
ეტივით მიმოსხლა ციაგნი ბაგრატის.

მუხრან მაჭავარიანი - "რაც ჩემამდეა ჩადენილი უჩემოდ შენგან"

რაც ჩემამდეა ჩადენილი უჩემოდ შენგან,
რაც მე არ ვიცი,
რაც, შენს გარდა, იციან სხვებმა,
რაც ჩემამდეა ჩადენილი უჩემოდ შენგან, -
იგი მგვრის, ალბათ,
უმიზეზოს ხანდახან სევდას.

მუხრან მაჭავარიანი - ფიქრი რატომღა ნეტა ამდენი?!

ფიქრი რატომღა ნეტა ამდენი?!
ნატვრა რატომღა ესოდენ უხვი?!
გუშინდელივით -
დღე დღევანდელი -
ხვალ სანატრელი გახდება თუკი!

ჯანსულ ჩარკვიანი - ხომალდი

ამხელა წყალში,
ამხელა წყალში,
როგორ გაბედე,
თეთრო ხომალდო...
დაგეჯახება გრიგალი,
დაგშლის,
გრიგალი დაგშლის
და გამოგაგდებს...
ტალღაზე უფრო მაინც იჩქარე,
რომ არ ჩაგძიროს თეთრმა ქარებმა...
უნდა გაგაქროს,
უნდა მიგჩქმალოს,
მოდის გრიგალი და გეზმანება.

ჯანსულ ჩარკვიანი - ვაჟას ხმა

რას იღრინები, სამყაროვ,
რა ელვა შემომიქნიე,
რად მეუბნები, სხვა ხარო, -
რა უკრძალებლად მირქინე.

წყაროსთან ნუკრი დამიჭერ,
თავს დამანგრიე ტაძარი.
ზურგში ხანჯალი გამირჭე,
სახლს გამიჩინე ხანძარი.

დგას დედაბოძი ნაფუძარს,
ისე, ვით ჯვარი საფლავზე
წუთისოფელმა ჩაჰფურცლა,
რაც ჩემში ჩამოაფასე

ჯანსულ ჩარკვიანი - შეხვედრა გაზაფხულის მგოსანთან

კორჩიოტებს ხისძირი
მოუჩუქურთმებიათ,
ბალახები სიცილით
მზის სხივებზე თბებიან.

გაზაფხულის ტიტინით
აყვავილდა ბუნება,
ხიდან ხეზე ჩიტივით
მიფრინ-მიიხტუნება.

ნაკადული რაკრაკით
შროშანობს და სოსანობს,
გამარჯობათ, აკაკი,
გაზაფხულის მგოსანო.


ჯანსულ ჩარკვიანი - მე

სინგურისფერი დაჰკრავს
მზისგან დალეწილ სახეს,
რწევით ვუმღერი სამკალს -
ქართველის შნოს და სახელს.

ჰა, შემომხედე, ვინ მგავს -
წესით, კანონით, რიგით,
მე რომ სხეულში მიდგას,
ღმერთის სისხლია იგი.

სუყველა მიცნობს კაცად
ყველგან, იქაც და აქაც,
მე კი, ხელების ნაცვლად
მტევნებით ვუხმობ ძმაკაცს.


ჯანსულ ჩარკვიანი - პოეტი

გესმის?! ყივილი
სისხლისფერი -
დაჭრილ მამლისა,
ჩაჩეხილ ხევში
გელოდება
ხროვა ძაღლების,
მაგრამ, მგოსანო,
მჯდომარე ხარ
მარჯვნივ მამისა,
და ვიცი, ზეცით
რომ ამაღლდები.

მუხრან მაჭავარიანი - "ყოვლად უსახოდ"

ყოვლად უსახოდ,
პირდაპირ ვიტყვი
(ეთვლება პოეტს ეს თუმცა ნაკლად):
ცხოვრება კია წვალება, მაგრამ
ცოტათი მაინც ჯობია სიკვდილს.

მუხრან მაჭავარიანი - "ამ ქვეყნად მოსვლა ჩემი და შენი"

ამ ქვეყნად მოსვლა ჩემი და შენი,
თქვი! -
ნუთუ მარტო იმიტომ ღირდა, -
რომ სიკვდილამდე
რაღაცას ელი,
და იმის მერეც
რაღაცა გინდა.

მუხრან მაჭავარიანი - "თითქოს დამძლია ორგულმა"

თითქოს
დამძლია ორგულმა
და იარაღი ამყარა,
თითქოსდა მიწას ვაბარებ
ჩემს უერთგულეს ამხანაგს, -
ეს ორი დღეა, რატომღაც,
ვარ ხასიათზე ისეთზე...
ისე...
რომ მკითხო მიზეზი, -
ვერაფერს მოვიმიზეზებ.

მუხრან მაჭავარიანი - "დილა გათენდება, ვინ იცის, რამდენი!"

დილა გათენდება, - ვინ იცის, რამდენი!
დღე-ღამე დედამიწას ასკდება ზვირთებად;
ვეებერთელა ციცინათელა
ქრება და ინთება...
ქრება და ინთება...

მუხრან მაჭავარიანი - ყეფდა ნაგაზი

ყეფდა ნაგაზი.
მწიფდა მთვარე.
ვტოვებდით კუმისს.
წამიღო სევდამ:
არ იცოდა კაცმა ქე მაინც, -
დღეს არა, - ხვალე
უკვე ვეღარ დაგირღვევს დუმილს
ხმა
ვეღარც მამლის,
ვეღარც ძაღლის,
ვეღარც ელმავლის.