გალაკტიონ ტაბიძე - ეს წინათ იყო

ეს წინათ იყო, მდინარეს თითქო
ვერცხლის ეფინა მძინარე ჩადრი
და კიდეებზე მდუმარედ იდგა
შეუცნობელი შრიალი ჭადრის.

შრიალი ვერხვის, შრიალი ყანის,
უდარებელი სამშობლო მხარე!
რა უწყალოა რონინი ხანის
აუსრულებელ იმედთა გარე!

გალაკტიონ ტაბიძე - ეს რა ნიაღვრებს ვეზუვი ისვრის?

- ეს რა ნიაღვრებს ვეზუვი ისვრის,
რა სიბნელეში დგას ცეცხლის სვეტი? -
- ეს ამ გულიდან სიმღერა იძვრის
და თან მოჰყვება მას სისხლის წვეთი.

- ეს რა შავბნელი კვამლი მოედო,
რა ბურუსები მოაქვს რგოლებად?
- ეს შენს სიმღერას და სისხლს, პოეტო,
თან მოსდევს წყევლა და დაბრკოლება.

- ეს რა გრიგალმა დაიწყო ძრწოლა,
რა ჟრუანტელი წყვდიადს აწუხებს?
- ეს შენი ისმის სიმღერის ბრძოლა,
ბრძოლაზე ბრძოლით რომ უპასუხებს.

გალაკტიონ ტაბიძე - ეს მშობლიური ქარია

I
შავმა ნისლმა დანისლა
მთები დაღესტანისა,
აიმართნენ კოშკები
ცისა და ნესტანისა.
გახსოვს? ტოტი ქარისა
აქანებდა მთვარესა...
“ნეტა ახლა სადა ხარ
და რომელსა მხარესა”.
მგლოვიარე ბინდებით
იბურება ყვარელი,
ვაზით და სიმინდებით
მიდის გზა საყვარელი;
ჩანს შორეულ ჩრდილების
კიდეებზე მონთება
და ომგადახდილების
ოხვრა მომაგონდება.
შავმა ნისლმა დანისლა
მთები დაღესტანისა,
ეცემიან კოშკები
ცისა და ნესტანისა.

გალაკტიონ ტაბიძე - ერთხელ…

წვიმა და ქარი ერთხელ ღამით, შემოდგომისას
მძვინვარ ქარიშხლად გადაიქცა და იწყო ქროლა,
დაიგუგუნა შუაღამის შავმა გრიგალმა,
მიაწყდა ხეებს, ააკვნესა და აათრთოლა.

კარი, ფანჯრები, სარკეები მთლად აძაგძაგდნენ,
სანთელთა შუქმა ქარიშხალთან დაიწყო შებმა,
მიირხ-მოირხა მოელვარე დიდი კანდელი
და რეკვა იწყო მისმა მწვანე მინის მძივებმა.

მე ვკანკალებდი. უცნაურ ძალს ტყვედ ჰყავდა მაშინ
ქარის აკორდად გარდაქმნილი ჩემი არსება.
როგორ მწყუროდა ქარიშხალთან ერთად გაფრენა,
ბრძოლა, სიცოცხლე, სიყვარული, სიამე, შვება!

გალაკტიონ ტაბიძე - ელეგია

წვიმის წვეთები დასცურავენ
ფანჯრის მინებზე,
ქარი ვედრებით კარებთან დგას:
“გამიღეთ კარი!”
რა ადრე გაჰქრა გაზაფხულის
მზიანი ჩრდილი,
რა ადრე გაჰქრა ჩემი ყრმობა,
ჩემი სიზმარი!
დროო წყეულო, სად წარიღე
ჩემი ფიქრები!
დროო ბოროტო, სად დამარხე
ოცნება წყნარი?
მარქვი, ოჰ, გველო, რად დაგჭირდა,
რომ მოგეწამლა
ყვავილოვანი სიყმაწვილე
და ჩემი ქნარი?
დაღონებული გავცქერივარ
ცისა დასავალს,
სადაც იშლება მოღუშული
ღრუბელთა ჯარი...

გალაკტიონ ტაბიძე - ეიფელის კოშკზე

არის მთასავით კოლოსალური
მარსის მინდორზე მდგარი შენობა.
მე ავდიოდი, ვით მოხარული
სვეტებზე ადის შუქთაფენობა.

ოთხკუთხიანი ეს პირამიდა,
პარიზზე ასე განით მჭვრეტელი,
ახლაც იგონებს, როგორ ავიდა
ამ სიმაღლეზე აკაკი წერეთელი!

(ვიღაცა სწუხდა მგონი ლექსებით,
რომ გვიან შეხვდა უეცარ ალებს,
რომ დაუძლურდა, რომ ექსცესებით
ვეღარ გაართობს პარიზელ ქალებს).

გალაკტიონ ტაბიძე - ევროპის უფერული დღე

დღე ეუბნება ფერადი გემის
სილუეტს ზღვაზე:
განა მე მსურდა ცხოვრების ჩემის
მოწყობა ასე?
ოკეანეთა ხარ მძლავრი გემი,
ხარ ბედნიერი,
მძაფრი ქარიშხლის ტალღების ცემით
ხარ შენ ძლიერი.
თუ უნდობლობამ გაბზარა კაჟი -
შენი დიდება,
არა ჭაობში, არამედ ზღვაში
ჩაეკიდება.
მოწმე მრავალი ხრწნისა და ლპობის,
მაცდური ფიცის -
მე - უფერული დღე ვარ ევროპის,
შენ კი... ვინ იცის?!

გალაკტიონ ტაბიძე - ედარებოდა შეშლილს

მაშინ სტოვებდა ყველას და ყოველს
და, ფეერიულ ალში მცურავი,
ედარებოდა შეშლილ ბეთჰოვენს,
დაუნდობელი და მომდურავი.

და მიდიოდა უბედურ ქარში,
რა იყო ქარი ერთადერთისთვის,
სამგლოვიარო მან შექმნა მარში,
რომ წყევლა-კრულვა ეთქვა ღმერთისთვის.

გალაკტიონ ტაბიძე - ეგ არის და გორის ციხე!

ყოველ ახალ გამარჯვების
შემდგომ წესად შემოვიღე,
აღტაცებით შემოვძახო:
ეგ არის და გორის ციხე!

ამბობდნენ, რომ აქ ბჭეები
ინგრეოდა, როგორც რიყე,
დღეს რომ სახლი აგვიგია -
ეგ არის და გორის ციხე!

ამბობდნენ თუ: რის სინათლე,
ყურთა სმენა ნუ წაიღე.
მაგრამ აქ რომ სინათლეა -
ეგ არის და გორის ციხე!

გალაკტიონ ტაბიძე - დღეთა კარებთან ვდგავარ წუხილით

დღეთა კარებთან ვდგავარ წუხილით,
ელვამ აანთო ცეცხლის ბუგრები,
ცა მემუქრება ჭექა-ქუხილით,
მე დამუნჯებით ცას ვემუქრები.

ელვამ აანთო ცეცხლის ბუგრები,
ხანჯლებს დავფარავ ისევ იებით,
მე მტერს იმავე ხმით ვემუქრები,
რომ მოვა ჩემთან მონანიებით.

გალაკტიონ ტაბიძე - დღე გაფითრდა იაგუნდისა

დღე გაფითრდა იაგუნდის,
დგას ღრუბლების ჯგუფები.
რაგინდ დიდი გული გქონდეს,
მაინც დაიღუპები.

საშინელი მოსკდა წვიმა,
როს მცხეთაში წავედი,
სად აზიდა ძველმა ქიმმა
მწირის ცა, ვარსკვლავები.

არ გადიღო წვიმამ გზამდე,
ტალახებს ვერ დავზელდი,
და თავიდან ფეხებამდე
მასხა, ძლიერ დავსველდი.

გალაკტიონ ტაბიძე - დრო

აზიის დაშლილი თმის შავი გიშერის
მსუბუქი ტალღები და ლურჯა ცხენები!
შენ მხოლოდ მარადი სიმაღლე გიშველის,
როს შუქად მშობლიურ ცას შეეშენები.

სარკეთა სახეებს სანთლები მოედო
და შვენის რუსთაველს შირაზის ვარდები;
სიმღერის მხურვალე დრო არის, პოეტო,
თუ ასე წარმართი გზით წარემართები.

გალაკტიონ ტაბიძე - დილა გამარჯვებისა

გახსოვს, წინათ, შარშანწინ, როგორც თავის ლელოზე,
შავ ფრთებს თვითმფრინავები შლიდნენ საქართველოზე.
გახსოვს უდაბურება შენიღბულთა ღამეთა?
დღეს კი სხივმა ყოველგვარ დონეს გადაამეტა.
დგანან კავკასიონის მთები მონავერცხლები,
გამარჯვების სიახლით ახმაურდნენ მერცხლები.
მოჰყევ, შავო მერცხალო, რა მზე, რა ჰაერია.
გიხაროდეს: სამშობლო ვერაგ მტერს მოერია.
აჭიკჭიკდი, მერცხალო, მართალია თუ არა -
ოთხი წლის მრისხანებამ ჩვენს გზებს გადაუარა.
არ დააცხრო, მერცხალო, ხმები ფიქრთგასართველი:
სხვებთან ერთად თავს სდებდა მეომარი ქართველი.
ბევრი იყო იმ ომში ჯარი და ჯამაათი,
ოთხნი ძმანი, ზოგანაც ექვსი, შვიდი და ათი.
გმირთა იმათ, მერცხალო, ჰპოვონ მხარე სიმრთელით,
ვით შენ ჰპოვე უვნები ბუდე შარშანწინდელი.
აქ ახლა ქვაც არ არის უხმო, უნაპერწკალო,
აჭიკჭიკდი, მერცხალო, ეშხიანო მერცხალო!

გალაკტიონ ტაბიძე - დიდი ხანია

მე კვლავ ვნახულობ შენს სამარეს განმარტოებულს.
სასაფლაოზე მზე ანათებს... ყვავილნი თრთიან...
აქ ვერვინ მამჩნევს სიკვდილამდე ობოლს, მოწყენილს,
აქ საბრძოლველად მეგობრებიც არ მეძახიან.

მინდა გიამბო... და ბევრი რამ მინდა გიამბო...
მშვიდობიანი აღარა მაქვს ცხადი და ძილი,
მას შემდეგ, რაც შენ მიმატოვე ცხოვრების ზღვაზე,
მას შემდეგ, რაც მე მივატოვე ყრმობის ღიმილი.

მე კვლავ ვნახულობ შენს სამარეს, მაგრამ პირველი
შენი ალერსი გაცივებულ გულს არ სჭირია,
მე ცრემლი მინდა, სიყმაწვილის პირველი ცრემლი,
დიდი ხანია, რაც იმგვარად არ მიტირია!

გალაკტიონ ტაბიძე - დგება შემოდგომა

გუგუნებს ალი მხიარულ ბუხრის,
მაფიქრებს ალი და ვწვავ წერილებს,
კიდევ ედება გედები მწუხრის
გედებს ცეცხლისკენ გადაღერილებს.

რაც უფრო შორს ხარ, ძვირფასო დროო.
უფრო სავსეა გზა ამ გედებით,
და სიყვარული, ვით ვატერლოო,
მოფენილია ამ იმედებით.

სხვა მხარეები უხსოვარ ხნიდან
მაწვალებს, მათრობს და მეფერება.
თვით სამარემდე მათ ლანდს მივიტან,
რადგან ვერ ვპოვე ბედნიერება.