მათი სიმშვიდის ბოროტსაც შურდათ
იკარგებონდენ ღმრთის სიყვარულში
და მუდამ ლოცვას მიჰრგვნიდნენ სულსა.
კვლავ იდო სასწორზე იქ ჩემი სული,
ქვითინით ვნანობდი გავლილსა რთულსა და ცუდსა
მებრალებოდა თავი ჩემი
რადგან არ მქონდა გონება სუფთა.
მეცხრე კიბეზე თან დავიღალე,
ბევრჯელ მეხსენა ამაოდ სახელი ღმრთისა
ბოროტნი ხარობდნენ, მაგრამ სიკეთებ
ამ ჟამს ისევ ნათელით ძლია.
და როცა მოვიდა მეათე
მუხლება ცოდვა მახსენეს
მაგრამ უფალმა შემინდო
და ისევ თავის კალთებს მაფერებს.
ვხედავდი,ვხედავდი, როგორ ხტებოდნენ ბოროტნი ცეცხლში
მათ მოთქვას ვერც ერთი სიმყრალე ცვლიდა...
ამპარტავნობით გამძღარნი სულის დაკარგვას ნანობდნენ
და მოთქმა მოთქმით ჰყვიროდნენ:,,სხვა კაცსა ხო მაინც ვახელებთ’’
ანგელოზთ მაინც მათთვის სტიროდნენ
ოდეს დაცემულად ისობდნენ
ისინიც კეთილად იწოდნენ
No comments:
Post a Comment